Eerlijk gezegd, ik heb er niet veel van gemerkt,
die verkiezingskoorts.
Ik had mijn handen vol met joelende kindjes,
bezoekende familieleden en vrienden.
Met het bereiden van maaltijden en het zo goed
mogelijk proper houden van een huis,
waar echt in werd geleefd.
Vader was de chauffeur, de sjauwer,
de inpakker van grote dozen,
met kinderfietsjes en zo meer.
Maar vooral was hij de grote vriend en toeverlaat
van kleinzoon, die zijn papa zo erg miste.
Toen vava hem de vorige keer in de armen hield
was hij één dag jong, nu twintig maanden
groot.
Wat een metamorfose, van kleine pop
tot prachtige, speelse vlinder, met een energie
en een kracht die vragen overbodig maakt.
Samen met mama en zijn flinke grote zus,
heeft hij de vliegtuigen geteld,
die rakelings over onze hoofden vlogen, toen
we overnachtten dicht bij Charles de Gaule in Parijs.
Tot hij 's anderendaags 's morgens blijgezind
ons afscheid wuifde, op weg naar de grote vlieger,
die hen thuis brengen zou, naar zijn papa!
Zeven uur op schoot bij mama, want jonger dan twee
krijgt men nog geen zetel van Air France.
Grote zus vond de turbulentie niet zo leuk,
maar Janneman dacht dat het om te spelen was.
Gisteravond, wij, terug thuis in Vlaanderen,
in één ruk uit Parijs, goed gereden vava,
en deze morgen naar de stembus,
als brave burgers, plichtsbewust.
Want het land moet bestuurd
en liefst zo goed mogelijk,
voor onze generatie, maar ook
voor hen die na ons komen,
opdat ze niet bedolven zouden zijn
onder een berg van schulden.
En laten we zeker niet vergeten,
die velen, die leven aan de rand
van onze welvaartsmaatschappij.
Delen en solidariteit, zal voor mij
altijd het sleutelwoord blijven.
Denkt U er ook zo over?
ria

Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.