Reline en Aisha... wat een verhalen... dat komen onze kinderen niet meer tegen denk ik... hun verhalen zullen later héél anders klinken... Maar tja, de tijd mag ook niet stil staan hé...
Ik ga er nu ook eentje vertellen, maar dat is eigenlijk geen vlegelstreek, gewoon iets wat me overkomen is...
Vroeger had ik een hond, een chow-chow... zoek dat maar eens op...
Mijn buur, een oudere man, kweekte wat konijnen die hij regelmatig slachtte, behalve eentje... een volledig witte met hangoren, dat was voor hem meer zijn huisdier en kreeg de beste zorgen!
Op een zekere dag kwam ik buiten en mijn hond zat daar wild rond te springen en met iets te spelen... Toen ik dichter bij kwam sloeg de schrik mij om het hart... mijn hond, Boela, was met een konijn aan het spelen, een wit, met hangoren... Als mijn buur dit moest te weten komen kon ik maar best direct verhuizen!!!
Na heel veel lieve woordjes en mijn tong op mijn voeten, heb ik het konijn kunnen bemachtigen!
Ik ben er snel mee naar de badkamer gelopen... bad laten vollopen met warm water en dat konijn helemaal gewassen met champoo, want het hing helemaal vol zand! Daarna met de haardroger droog geblazen... dat duurde een eeuwigheid, maar uiteindelijk zag hij er terug uit zoals een konijn er moest uit zien... alleen, tot leven brengen kon ik hem niet meer...
's Middags, toen ik dacht dat mijn buur aan het eten was, ben ik het konijnenhok in geslopen en heb dat beestje gewoon terug in zijn hok gezet... schielijk overleden... pfffff....
Enkele dagen later trof ik mijn buurman aan in zijn tuin en ik vroeg hoe het er mee was... Hij zei "ich dink da ich zot ont wurre zen..." Die man bleek echt over zijn toeren... "os Bertha, zegt da ich nie goe ne mie zen in menne kop..."
Ik vroeg wat er dan eigenlijk scheelde en hij deed toen zijn verhaal...
Awel, zei hij... enkele dagen geleden kom ik in het konijnenhok en zie dat onze "Witte" dood in zijn hok ligt... Ik begon al gaan te blozen, maar blijkbaar was zijn woede niet direct naar mij gericht... ik mijn vingers gekruist...
Waarschijnlijk een attack van het goede eten zei hij... Ik durfde niks meer te vragen...
En... zei hij... ik heb onze Witte hier toen begraven in mijnen hof... en zweeg toen even... Ik zei... en????
Awel, ge gaat het niet geloven, maar 's avonds zat hij terug in zijn hok... proper wit, alsof ik hem nooit begraven had!!!!
Ik wist het eerste moment zelf niet meer wat zeggen, tot mijn frankske begon te vallen... Onze Boela.. had dat konijn terug uit de grond gehaald!!!!!
Ik ben dan beginnen gieren vant lachen..; en mijne buurman... "ziede wel dat gij ooch dinkt da ich zot zen!!!!"
Ik heb hem toen het verhaal gedaan... en ge kunt niet geloven hoe gelukkig dat die man was ondanks het verlies van zijne Witte...
Mijn beste vrienden kennen dit verhaal niet, want anders zou ik dat gans mijn leven moeten horen... en dat jullie er nu om zullen lachen doet mij enkel maar plezier....
Elke dag is hetzelfde... alleen een beetje anders...