-
-
Bosrankje,
Een paar dagen geleden las ik een stukje van je waarvan
ik dacht daar moet ik op antwoorden.
Je was met je mama aan de telefoon en wou het maar inkorten
want wij hebben nooit tijd.
Dat bewijst mijn antwoord daarop.
Ondertussen lees ik je reactie op de tragische dood van Yasmin.
Blijkbaar was haar moed, één tel maar, op.
Het trieste is dat, dat onomkeerbaar is.
Eén zwak moment is genoeg, had ze op dat ogenblik een begrijpend
iemand gehad, een schouder, een steuntje, was alles misschien anders geweest.
Uit je antwoord lees ik dat de vechter in je weer actief is, gans anders dan de bijna wanhopige, oververmoeide vrouw van het vorige gedicht.
Houden zo, ook ik weet wat vechten tegen jezelf is.
Vriendelijke groetjes,
ook voor de rest van je gezin.
Bomi
- - - - - - - - - 