geïnspireerd door een gedicht 'verborgen angsten' - vandaar mijn titel -van een mededichter op een andere gedichtensite.
verborgen angsten (?)
waarom woorden vuil maken
over hoe een strijd eindigt
die al lang verloren;
dat een roos een roos is
is bijna vertwijfeling
al kan het gebeuren
dat wij de gloed van een sigaret
met een zonsondergang in de ogen
van een vrouw verwisselen
bestaan blijft een vorm van selectieve blindheid
en ons houdt in dit mateloze
enkel het alledaagse
zo dat wij eens te meer het universum
van vuile kinderborden schrapen
het een duidelijke grens te trekken
wat mij dan toch doet hopen
is: dat er op een Möbiusband*
geen binnen noch buiten bestaat.
sunset 09-08-2008
* Neem een dunne strook papier, draai één uiteinde
over 180 graden en plak de uiteinden aan elkaar.
Het resultaat is een Möbiusband, genoemd naar de bedenker,
de Duitse wiskundige August Ferdinand Möbius (1790-1868)
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
Woorden zo kil als scherp staal
maken soms heel diepe wonden
die nooit helemaal dichtgaan
dringen in de ziel met wreedheid
laten een onuitwisbare spoor na
en een bittere smaak in de mond...
maar...
woorden zijn ook zo zacht en teder
warm, troostend en onweerstaanbaar
ze brengen ons naar onbekende hemelen
maken ons beter en open voor anderen
vol medeleven, begrip, hulpvaardigheid
en laten ons Liefde delen met elkaar...
Bosrankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
in deze kamer word je verslaafd aan alles
en soms vind je zelfs een woord tegen pijn
soms enkel tandengeknars en,
tussen wenkbrauwen, afleggers
vanuit de ijstijd
je kunt hier zijn en ik twaalf
en jij, jij nog steeds dertien
verslaafd zijn we, verslaafd aan ’t wassen
en het op elkaar gelijken
- zulke vriendschappen duren een heel leven
en langer moeten zij ook niet meegaan
je kunt hier zijn en wij
verslaafd, drie eeuwigheden geleden
in een andere kamer tussen wenkbrauwen
gaan wij nachten in door donkere
karig bemeubelde gedachten.
**********
sunset 29-08-2009
**********
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
.... zelfs de ochtendbramen, die mij na mijn nachtelijk uitstapje treiteren en vastgrijpen en aan mijn kleren rukken, kunnen mijn pijn niet verzachten. Ze sleuren aan mijn herinneringen. Omringd door vlugge insecten en verdwaasde geluiden aanschouw ik mijn jeugd, in schril contrast met een te vroeg opkomende herfst.
Mijn opborrelende gevoelens, waar ik geen blijf mee weet, waande ik dood, begraven; kleurloos, verstard en verkild. Er was geen verdriet, pijn of lust.
Heet dit oud worden?
Maar de cocon is opengescheurd en de wind heeft een deel meegevoerd naar een onbekende bestemming en wat overblijft is verweesd, angstig en stil. Dan weer een opborrelende onstuimigheid waar ik geen blijf mee weet.
Het wordt lente. Dit kan toch niet? Volgens de weerkundige berekeningen wordt het herfst. Ik, die zo dicht bij de natuur leef, ben volledig de kluts kwijt......
wanneer zij slaapt, de spraak
huid tegen huid droomt
in eenzaamheid wegzinkt
wortelen aanraakt, helend
vergetend elk gestrijd
voor uren zonder weten
zonder tijd, verzamelen zij:
handen op een mens zijn lijf
hemel vindend in ogenpaar
en in een zacht warm strelen
dat taal vergeten laat
buiten ruisen populieren
lindebladeren glinsteren nog
zelf ‘t loeren van kraaien
op aas om lust te delen
grenst verder dan de spleten
wij zijn weerloze poppen
diep indringend vanuit hunkeren
op bedden die scherven woelen
als wondesneden
(waarom bestaan er steden
als verdunning van oorden
duizend plaatsen verschrikt vel
geknoopt als tapijt in het gedrang?).
**********
sunset 19-09-2009
**********
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
mag ik daaruit besluiten dat het goed gaat?
ik hoop het en wens het jullie van harte.
...en een verhuis die er aan komt, sterkte!
ria
vriend denook, ik weet dat ik zondig tegen het reglement
maar ik kon niet anders dan reageren op het goede nieuws van Lotte.
Hoe gaat het trouwens met jullie beiden denook?
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.