Une dame blanche
Enseigner c’est répéter …
Voor alle duidelijkheid wil ik nog eens herhalen:
"ik ben een dommerik".
Noteer eveneens aub dat ik niet Rik heet.
Tja, haar vriendin was verleden jaar één keer met mij iets gaan drinken.
Toen we elkaar 'goedendag wensten' merkte zij op:
'amaai, om jou te kunnen volgen moet je wel ne van dale bijhebben.'.
Ach, ik schonk er niet meteen aandacht aan, maar later vernam ik
dat het niet direct als compliment bedoeld was.
Merkwaardig.
Vandaag voor de eerste keer na de operatie buiten.
Genoten van een 'dame blanche', zoals het hoort met slagroom en warme chocoladesaus, in de schaduw van een oude linde. Samen met mijn vriendin, maar tevens de hare.
Tussen alle koetjes en kalfjes kwam er ook een oude koe uit de sloot gekropen. Ik geef dus de indruk (aan hen die mij niet kennen, oef) een betweter te zijn.
Ik vind dat bizar.
Van mij mag iedereen over het voetbal, de snooker en de visclub klappen, evenals over alle snertprogramma's en herhalingen op tv, de vakanties en het werk, druk, druk, druk, ..., salsa, tennis, etc. ...
ik volg geboeid (voor zover ik het gesprek, helaas, niet overneem).
Maar deze sociale barbaar durft het al eens hebben over schrijvers, schilders en andere onnuttige wezens en blijkbaar geregeld met de volgende tendentieuse vraag: 'die ken je toch?'
En dàt doet de deur dicht.
Terwijl men mij mag vragen of ik een of andere Britney, Kate dinges,
of iemand anders uit de boekskes ken, en ik zal zonder blikken of blozen
mijn gebrek aan hedendaagse cultuur bloot leggen.
Maar aub spreek niet over wezens die nadenken of schrijven
want dàn ben je (ik bedoel ik) een arrogante zak.
Wil u dat ook noteren?
De kleine Aristocraat