Een wandeling in het bos!
Geen school vandaag. Ik trek om 10:00 naar het bos met mijn vierjarige kleinzoon.
Gelukkig liggen weiden en bossen in onze nabijheid, een voorrecht om hier te wonen.
Nu de herfst in het land is, heeft mijn kleinzoon ogen tekort. Het is zijn gewoonte om veren van vogels te verzamelen tijdens onze veelvuldige wandelingen, nu is er zoveel meer.
In het paadje van de knotwilgen naar het bos toe, bemerkt hij tonderzwammen op de stammen. De oude knotwilgen hebben langs alle kanten spleten en holen in de stam, hier is de bliksem ingeslagen zo zegt hij. Heel langzaam vorderen we op het paadje want hij ziet wel overal iets boeiends. Ondertussen zitten er al heel wat veren in de zak van oma’s trui.
In het bos leeft hij zich volop uit, hij weet nog van verleden week waar de eerste kastanjeboom zich bevindt, aan het bankje oma daar lagen toch veel kastanjes, weet je niet meer.
Inderdaad, de bolsters zijn niet te tellen, het lijkt er naar of er nog niemand voorbij gekomen is. Pas afgevallen lijken ze nog groen, met veel moeite worden ze geopend. Gelukkig heeft mijn kleinzoon grote zakken in zijn jas, doch al gauw zijn ze te klein, dan maar weer bij oma.
Naast de kastanjebomen staan de eiken, nu is het eikeltjes bij elkaar scharrelen. Ik leer hem fluiten op de hoedjes van de eikels. Het oponthoud wordt lang, er is nog een lange weg te gaan of korten we onze wandeling in. Mijn kleinzoon wil daar niet van weten. Ik denk stilaan ik moet gaan koken.
Toch trekken we verder het volgende bos in, hier zijn de kastanjes merkelijk kleiner, we laten ze links liggen en rapen bladeren, van elke kleur, bruine, gele, rode, eikenbladeren, kastanjebladeren… heerlijk met de laarzen door de bladeren ritselen, het lijkt wel muziek! Opeens horen we verder ook geritsel, een zwart eekhoorntje.stuift tussen de varens door.
Terug uit het bos komen we bij de poel, hij staat helemaal droog. Bij het Mariakapelletje zit een man op het bankje, hij heeft een grote hond bij zich, mijn kleinzoon neemt mijn hand vast. We zetten ons ook op de bank en maken een praatje met de man. Mijn kleinzoon bidt, lieve Jezus…..
Ik waag het niet te kijken hoe laat het ondertussen geworden is. We stappen langs velden en weiden, zien kippen, ganzen, konijnen, schapen, geiten, koeien, paarden en een ezeltje. Bij de kippen houden we even halt. ‘Kijk oma, die kip is kaal op haar rug, waarschijnlijk is deze nacht de vos op bezoek geweest. In onze streek heerst een ware vossenplaag!
Mijn gsm zindert, opa is ongerust en vraagt of we misschien verdwaald zijn, of toch niet gevallen, het is al 12:10.
We slaan het populierenpaadje in, oma dat ruikt hier lekker, zalig, ik moet erom lachen, waar haalt hij dat nu vandaan? Terug door het knotwilgenwandelpaadje komen we de eerste paddestoeltjes tegen, na een korte wijl komen we thuis, ondertussen 12:25, oma gaat aan de slag in de keuken en onze kleinzoon toont al zijn schatten aan opa.
Deze avond thuis wordt het dolle pret, kastanjes poffen in de oven en misschien of misschien een andere dag knutselen met kastanjes en eikeltjes. Volop vermaak met de producten van de herfst!
Binnenkort komen weer honderden schoolkinderen de herfst begroeten in de nabije bossen, ook het klasje van mijn kleinzoon, hij zal de meester veel kunnen vertellen!
gustilpe
