Terwijl ik jullie correspondentie lees, lieve Ria en Dka,
denk ik aan alle grootouders die hun kleinkinderen moeten
missen - voor verschillende redenen, en die veel zouden
geven om een tijdje te beleven wat je vertelt , beste Uvi.
Maar ik kan ook je angsten en twijfels begrijpen want wat je
nu voelt, kennen we ook. Door onverwachte omstandigheden
"moeten" we nu verplichtingen nakomen en voelen we ons
gevangen in een situatie waar we mensen waarvan we houden
kunnen helpen. De vraag, nogal heel beangstigend, is :
hoelang zullen we het kunnen volhouden ? Soms durf ik er niet
aan denken !
Maar weet je, beste Dka, we zullen moed volhouden en, omdat
alles een reden heeft, zullen wij het ook redden... alles zal ineens
op zijn plaats komen, zoals puzzelstukken in elkaar, en dan,
zullen we lachen en gelukkig zijn dat we het zover gebracht hebben
voor het welzijn van onze dierbaren en onszelf !
Ik heb nu even herlezen wat ik in een ruk, spontaan neergepend
heb en ik zou de neiging hebben om : "Amen" te willen schrijven...
waarom weet ik niet ... ik doe het dan maar !
Als het je lukt om te slapen tussen, siroop, pillen, temperatuur meten,
enz... en wij, aerosol, drinken geven maar vooral luisterend zijn naar
iemand die in angst en twijfel leeft, helemaal verloren in een soort
onbekende wereld (met af en toe flarden van herinneringen ) dan
wensen we jou van harte, sweet dreams en... to morrow
is another day...
Liefs van Alter en Rankje
Ps. Sorry als er schrijffouten zijn maar mijn lieve "corrector" is in
slaap gevallen...
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Ik moet oppassen of ik bouw een kopie
van de klaagmuur in Jeruzalem.
Zal ik dan maar 'Amen' schrijven.
En een betere selectie maken van m'n 'dagboek'.
Want het is nog steeds mijn bedoeling
voorrang te geven aan de 'vorm' t.o.v. de 'inhoud'.
Is het immers niet de 'vorm' die de 'inhoud' steeds 'nieuw' maakt
en een tekst klasseert onder de 'P & p'. Of onder de rubriek
'Vraag het aan Vera'. (Libelle-ontboezemingen).
Ik klop deemoedig op m'n onbezonnen opa-borst.
Maxima culpa.
En leve de literatuur.
Nog een goede zondag aan allen!
Zieken en gezonden.
Lezers en schrijvers.
Groen is de kleur van de natuur,
een rode draad tussen de seizoenen.
Geel is zon, granen, bloemen, zand...
en zo, heeft elke kleur haar specificiteit.
Maar blauw...
is hemel, zee, en vooral
de ogen van mijn lief...
Bosrankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Het was avond. De theekaarsjes plagieerden de sterren.
En zij lag lenig als maanlicht uitgestrekt op de lakens.
De tijd stond reeds lang tussen ons verlangen.
Een drempel van banale beslommeringen. Het dagelijkse leven.
Het was gisteren dat we de barricade opbraken.
En het gemis versmoorden. In de tedere anarchie
van het driftige spel. Over de wettige bezwaren heen.
Schuld en berouw sneeuwden we routineus onder.
Beschroomd trad zij de groene schaduw binnen,
rees uit de sombre vlam van 't rode kleed
en hief haar armen uit het blanke linnen
dat,golvend schuim,langs tere naaktheid gleed.
Zij vlijde zich,lichtend en slank en kuis,
op 't koele bed der donkergroene mossen,
en rond haar was de stilte en het geruis
en de verzoeking en de geur der bossen.
Jan Van Nijlen
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
Daar stond hij,de pater
naakt in 't hete badwater
misschien beging hij 'n flater
zo bedacht hij even later
in de weerspiegeling van 't water
zag hij zichzelf als 'n ouwe kater
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
'...Slenteren witte wolken dik van geluk
door de zondagmorgen,
aan de vertelselblauwe lucht...'
'...Een distelvink tikt gaatjes in de stilte.
En op het glanzend vlies van 't diepe water
ligt de hemel genietend op zijn rug
met waterleliën tussen de vingers...'
Felix Timmermans in 'Minneke poes' 1943
To be or not to be,that's the question
Niemands meester,niemands knecht
Alterego1 schreef:De Fé kon schilderen met woorden...
'...Slenteren witte wolken dik van geluk
door de zondagmorgen,
aan de vertelselblauwe lucht...'
'...Een distelvink tikt gaatjes in de stilte.
En op het glanzend vlies van 't diepe water
ligt de hemel genietend op zijn rug
met waterleliën tussen de vingers...'
Felix Timmermans in 'Minneke poes' 1943
zoooo mooi, dank je Alter
dit kende ik nog niet...
fijn weekend allemaal,
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.