Oma zijn
Het stond al een tijdje te wachten, dit weekend zouden Gust (bijna drie) en Lien (bijna één) een weekendje bij oma en opa doorbrengen.
Alles stond gereed, de bedjes klaargemaakt, de kinderstoelen aan de keukentafel, bij het winkelen werd rekening gehouden met de kindermondjes enz.
Oma en opa zagen er naar uit want kleinkinderen in huis dat is genieten bij uitstek.
We maakten plannen om te gaan wandelen als het weer goed zou zijn. Het weekend naderde, de voorspellingen regen op zaterdag, zondag zonnig droog, een mooie herfstdag!
Op zaterdagmorgen werden de kindjes gebracht met pak en zak, drie in totaal.
Wat is er toch veel nodig voor slechts twee dagen zo dacht ik. Maar de derde tas stak vol medicijnen, de beide kindjes waren ziek, de een meer dan de ander, maar toch!
Het plan wandelen werd dadelijk opgeborgen, het zal thuisblijven zijn.
Aanvankelijk waren de kindjes vrolijk en blij, Gust trok onmiddellijk naar de speelhoek, Lien op ontdekking, dat is overal aankomen, laden opentrekken, kastdeuren openen, op de zetels klimmen, op het salontafeltje, overal vingertjes achterlatend enz.
Oma liep rond met een doos zachte papieren zakdoekjes, van het ene neusje naar het andere, misschien wel 100 x neusjes schoongeveegd.
Op tijd en stond werden de medicijntjes uitgedeeld, neusjes ontsmet en ingedruppeld, pampers verwisseld, Gust op het potje gezet enz.
In de namiddag zag ik Gustje met gloeiende rode wangentjes, hij speelt niet meer, is hangerig, tegen zijn gewoonte in vraagt hij zelf om te gaan slapen, dat is zeker niet normaal je kan hem anders zeker niet in de namiddag tot slapen toe bewegen, ook al is hij moe. Tijd voor een koortswerend middel.
Lientje daarentegen loopt voortdurend met een snotneusje maar is een en al energie.
Telkenmale ze voor jouw voeten loopt strekt zij haar armpjes uit om haar te pakken, ze wordt heel graag geknuffeld. Ik kan er niet aan weerstaan, telkens neem ik haar op maar bedenk dat ik haar broertje ook de nodige aandacht moet geven en trek hem af en toe op schoot. Eigenlijk zijn mijn armen tekort, ik zou hen liever beiden terzelfdertijd knuffelen.
Na een deugddoende slaap gaat het beter met Gust, het koortswerend middel heeft zijn uitwerking niet gemist.
Avond, beiden gaan gemakkelijk en zonder problemen naar bed. Geen vuiltje aan de lucht. Slaapwel kindjes, tot morgen!
Uurverandering deze nacht, dat zullen de kindjes zich niet bewust van zijn, dat zal niet lekker uitslapen worden, maar geen probleem.
Om 3:00, 2:00 nieuwe tijd, hoor ik Lien, ze huilt, wacht, huilt weer, ik sta op, ga naar haar kamer, denk haar terug aan de slaap te krijgen met haar fopspeen.
Dat was ijdele hoop, ze krijst nu, zwijgt weer, krijst weer, dat blijft aanhouden, ik ben genoodzaakt om op te staan, heeft ze honger? Dorst? Heeft ze ergens pijn? Ik pak haar op en ga ermee naar beneden, maak een flesje klaar, ze ligt veilig en geborgen op mijn schoot. Terwijl ze drinkt kijkt ze mij af en toe aan, sluit dan weer de oogjes, kijkt weer, ik negeer haar blik. Om 3:00 nieuwe tijd leg ik haar terug in bed, zonder problemen slaapt ze in.
Oef ik kan nog enkele uurtjes slapen!
Dat dacht je maar oma, mis hoor, 5:30 Gust roept, oma ik heb gedaan met slapen, weet dat kind veel dat er uurverandering is deze nacht, voor hem is het 6:30, hij is klaarwakker.
Oma probeert hem nog wat te doen slapen tussen haar en opa in, maar Gust is niet te pramen, hij zet het op een huilen, vlug naar beneden vooraleer Lien ook weer wakker wordt!
Rond 7:00 komt opa ten tonele met Lien in zijn armen, goed zo Lien!
Zo gaat zondag op dezelfde manier voorbij ,al is er gelukkig geen koorts meer te bespeuren, met neusjes… pampers… potje… tot wanneer papa en mama terugkomen. Ze zijn heel blij hun kindjes terug te zien, was alles ok oma? Ja, ja, het zijn schatten en dat meen ik ook, er tovert zich een glimlach op mijn gelaat.
Een dikke knuffel en het huis hult zich weer in stilte!
Het was een korte nacht maar met liefde gedaan!
gustilpe
vriendschap is het kostbaarste geschenk!