Die heerlijke zomeravond
bracht haar naar deze plek.
Ze overviel me
met haar immense schoonheid.
Ik kon niet weerstaan
een bloem te stelen
en gaf het haar.
Ze zag er stralend uit
met die bloem in het haar.
In haar fluwelen ogen
kon ik haar gevoelens lezen
en haar stem bracht kristallen woorden uit.
Ze stond dichtbij, heel dichtbij.
Onze warmtes versmolten
toen ze me een kus gaf.
Een golf van genegenheid overspoelde me
en veroverde mijn hart.
Helaas.....
de bloem bestaat al lang niet meer
......en zij is er ook niet meer.
Op dit pad waar ik nu sta
temidden verdwaasde bloemen
sluit ik mijn ogen
en in de pracht van deze stilte
brengen tranen haar terug in mijn heden.
