Hilarische feestdagen

Wat laat voor mij, dit uur. Maar ik werd niet door kruiddampen geweerd, wel door de poets- en plotse kuisopwelling van mijn ega. Op een ogenblik dat ik 't liefst languit voor de beeldbuis natuurdocumentaires wil genieten begint zij een niet welriekende boenwassoort tegen het meubilair te smeren... Is het ook haar naamdag vandaag ? Ik waag het er maar op, ik ga met vuurwerk spelen. Ik ga de lont in het kruidvat aansteken, na dit eerst aan bang vlaanderen te verkondigen.
Vroeger, met ouwejaar maakten wij de karbuurblokken stukjes kleiner, boorden wij gaatjes in allerlei tonnetjes en blikjes. Bevochtigden wij, als het koud was, onze kelen én zakdoeken. Tegen middernacht moest alles verdekt opgesteld worden; dit jaar zouden wij de haan raken, die windvaan op de kerktoren. De eigengebakken fusees zouden én onze champetter én het feestdrallend gemeentebestuur eens laten weten dat er ook onbevreesde jeugd aan het marktplein woonde. De oudere knapen uit onze buurt waren al jaren haantje de voorste; nu zouden wij ons ook eens laten gelden. Die stoofbuizen en geroeste lantaarnpalen waren prima afvuurmechanismen, dat wisten we al. Uitgeprobeerd enkele maanden voordien op een rustige oogstnamiddag; nu moest alleen het bewijs nog geleverd worden. Wij waren wel bedreven in het afsteken van vuurwerk; niemand had het ons geleerd, maar daar bij ons destijds dé dynamiet veel werk verschaftte was ons dat springtuig niet vreemd. Trouwens, wij met z'n vijven, waren toen ook al "gevraagd" als vuurwerkspecialisten bij dat openluchtspel dat destijds met medewerking van het NIR (de voorloper van de VRT) in onze gemeente werd opgevoerd. Alleen, die aan de waterkant, hadden toen de pech van de afgekalfde rivierbedding met bommen en al in het water te belanden. De énige fusee die afging bij "... en het worde licht !" was de mijne. Bij de anderen waren de lucifers klieder en de lonten doorweekt. Maar nu zou het echte werk beginnen. Het was "vijf voor twaalf", letterlijk en figuurlijk. Nu of nooit. Bij de eerste knalpot daverde de hele moestuin en verdween dat emmerke richting kerkkruis. Gegarandeerd géén mollen meer deze zomer. De resem fusees gingen ook al de hoogte in, maar ene verdwaalde staart belandde in het torentje van het gemeentehuis, bleef daar efkens naflikkeren en toen hoorden wij iets wat wij niet verwacht hadden. De daarin gemonteerde cirene gaf zo'n raar geluid, de "paf" van dat schrotje had wellicht iets cruciaals geraakt. Kun je je voorstellen, midden in de nacht een huilende cirene, en dat met nieuwjaar ? Alle andere knalbussen hebben we maar gauw laten verdwijnen, het riviertje zal onze uitvindingen wel naar de Schelde drijven en eenmaal licht herinnert zich niemand meer wie daar aan de waterkant "... het worde licht !" heeft nagebootst...
TLL

Ondertussen heeft iedereen zijn kerstboom en zijn ballen, zijn slingers en kaarsjes opgeruimd om weer onder het stof te laten verdwijnen tot de volgende Kerst. Hopelijk liggen de dozijnen kroketten en de rode wijn niet te lang op de maag en heeft niemand een indigestie opgelopen. Hierbij wil ik iedereen bedanken die zijn of haar bijdragen heeft geleverd om dit topic tot een goed einde te brengen en veel mensen een fijn lezersplezier hebben bezorgd.
Dit topic wordt dus afgesloten en hopelijk zien we ons weer in een ander tread.
Zo Kwezel gaat binnenkort de sneeuw opzoeken en genieten van de sneeuwballen.

Nota van de moderator: op 27/02/05 werd deze topic weer geopend op verzoek van Kwezel

Ok, ok, ik weet dat we weer aan het zeveren slaan maar dat is de bedoeling van de kolderfabriek. Daar het blauwe fabriekje niet meer bestaat breien we verder met onze eigen kleur. De carnavalskleuren wel te verstaan, de mombakkes en het spieslopen.
In elke grootstad of gemeente kan je dezer dagen naar de diverse mombakkes gaan kijken. Het kan niet gek genoeg zijn voor sommigen mensen of ze herkennen er een bekende BV in. De kolderbrigade die gaat de stoet vooraf met als thema ‘De Suskes en de Wiskes’. Zeg nu zelf, wie zou er in deze tijd van het jaar niet graag eventjes Sidonieke willen zijn of Jerommeke, die de ganse meute op zijn schouders heft alsof het Atlas is die de wereld kan torsen. Wie zou er niet een tijdje willen uitzien als de goede fee of als een Alverman? Peter Pannekes en zijn elfjes uitbeelden, die hun tweede jeugd beleven al is het dan maar in hun dromen.
Bij ons in het dorpje mochten we van ons ma, langs de deuren gaan, niet om te leuren, dat vond ze te bedelachtig maar om te zingen. Ze verkleedden ons in prachtige kleren die ze zelf op haar singerke maakte. In die tijd gingen de machines nog met voetbeweging, een slag te veel en je been draaide flink mee in de verkeerde richting. Onze broers die werden voor één dag een Buffolo Bill of een misdienaar, niet dat ze van die koorknopen waren die alle zondagen aan de Lacrima zaten, maar je kon de kleren gewoon op de pastorie van de zolder halen. De meisjes werden gracieus opgemaakt als poppekes, net echte poppemiekes weggelopen uit een vers geschreven sprookje. Het handige hieraan was dat je mocht zijn wie je zo graag eens wilde zijn, van een lelijke heks gesproken, die ik eens toen tegen het lijf liep. Jongens, was me dat eventjes verschieten, in mijn euforie botste ik zowaar tegen een hakenneus op. Ineens kon ik hard lopen wat ik anders niet kon, zou er die dag een loopwedstrijd zijn geweest in de buurt, wel dan had ik die gewonnen, zeker weten. Natuurlijk lachten de groten mij uit omdat ik echt dacht dat het een vieze oude toverkol was. Ze had lange nagels, zwarte wapperende kleren en een dikke wrat op haar immense grote kromme neus. Voor mij stond het vast, dat was de boze heks uit sneeuwwitje.
Ondertussen trokken de anderen al van deur tot deur en aan iedere deur werd er flink geklopt. Niet iedereen had de behoefte om open te doen maar dat maakte niet veel uit voor ons. We konden de lol niet op en dat was wat telde. Sommige mensen lieten ons tot vervelens toe een liedje zingen van wel drie strofes lang. Zo schoten we natuurlijk weinig op en we korten ons liedje flink in.
Rikkedikke dei, geef me een ei, geef me een cent dan ben ik content. Aan onze handen hing een oud washandje dat moeder met een koortje rond onze pols gebonden had en de mensen konden zo hun bijdrage erin deponeren. Thuis gekomen kieperden we de inhoud ervan op tafel. We telden veel koperen frankskes met mijnwerkershoofden op, die staken er het meeste in, blijkbaar werkten toen nog iedereen in de mijn ergens in Limburg. Blinkende knopen, je moet maar op het gedacht komen om een kind met zo’n kluitje in het riet te sturen. Moeder kon ze gebruiken om aan de broeken van de jongens te naaien. Gelukkig vonden we ook zilveren rondjes, één frankstukken en chocolade karamellen. We twijfelden nog of we alles tezamen zouden leggen en wat we allemaal zouden kunnen kopen voor dat offergeld. In de winkel toonde de winkelierster dan ons een rekje, van hier tot hier mogen jullie uitkiezen zei ze dan en ze strekte haar armen een meter uit aan twee kanten. Heerlijk smaakten dan de zippen en de zwarte riemen, de negertetten en de kowgombollen.
Stuur nu je kinderen eens op straat verkleed als Zorro, moet je nog oppassen of er voelt zich iemand geprovoceerd. Maar niettemin, carnavalstijd, ‘heerlijke tijd’ .

Op carnavalsdagen kunnen er mooie momenten zijn maar ook droevige stonden. Zo ook als twaalfjarige werd er weeral eens gezongen van deur tot deur. In een afgelegen straat werd ik weggejaagd als een hond, ze kon niet ophouden aan de ‘was’ riep de vrouw nog heel hard. Door dat euvel liet ik me niet afschrikken, de volgende bel zou wel wat opleveren. Een hele lange meneer deed open en gaf me een flesje bier. Natuurlijk nam ik dat aan, dat zou kunnen dienen als cadeau voor mijn grootvader die heel ziek in bed lag op dat ogenblik. Ik wilde zo graag dat hij beter werd, het personeel van het ziekenhuis had hem immers een kaartje geschreven met Nieuwjaarsdag, want dan verjaarde hij ook toevallig, met van ‘harte beterschap’ op. Telkens als ik een rommelpotliedje zong moest ik heel erg aan hem denken. Onderweg kreeg ik bij de bakker nog een klein zwart broodje omdat hij geen ‘kleingeld’ had, beaamde hij. Dit wilde ik zo vlug mogelijk brengen met mijn kleine fiets. In die tijd had ik nog een oranje minifietske waar ik de trappers dol op draaide maar het liep en dat telde. In mijn kinderlijke blijdschap zong ik nog aan de deur van mijn grootouders huisje in de hoop dat mijn grootvader hierom kon lachen. Blijkbaar zag mijn grootje er het nut niet van in en riep heel boos, dat men niet moest sollen met zieke mensen en liet me staan aan een gesloten deur. Heel hard riep ik dan, “ik ben het, je kleinkind van wat verderop”. Oogluikend piepte ze eens achter het gordijntje en vroeg waarom ik dan zo verkleed was? Het arme mens wist niet meer ocharme wat dag het was. In haar bezorgdheid om ons groteva was ze plots de kluts kwijt en het duurde nog een half uurke vooraleer ze die terug gevonden had. Toen we samen dan rond het ziekbed stonden, moesten we met zijn allen eens hartelijk lachen hierom en zowaar, kreeg ik een briefje van vijftig frank in mijn pollekes geduwd en het voorval mocht ik dan tegen niemand zeggen.
Het lawaai van de stoet naderde, grootvader werd recht gezet met een heel dik kussen in zijn rug zodat hij niet omviel als hij door het raampje naar buiten keek. De fanfaremensen die bliezen extra hard als ze het oude huis passeerde alsof ze hem een laatste serenade wilden brengen. Af en toe sprong er een oering ( verklede persoon) binnen om hem nog wat moed in te praten en hem nog een knuffel te geven. Blijkbaar hebben sommige mensen een zesde zintuig wanneer er iets op til staat. Iedereen noemde hem Peterke, hij is feitelijk de dooppeter van onze oudste zus en nog van een paar nichtjes, maar men noemde hem gewoon Peterke omdat hij het zo wilde.
Als de veelkleurige stoet met de confettimannen langs waren legde hij zich vermoeid terug in de lakens. Hij begon het wat koud te krijgen zei hij ineens, vroeg nog of er iemand bereid was om een warme waterkruik aan zijn voeten te leggen en hem stevig onder de wollen dekens te steken. Grootmoeder wist natuurlijk hoe laat het was, ze liet me in zeven haasten nog naar ons moeder crossen om haar de dokter te laten verwittigen. Het werd een lange bange nacht voor iedereen. ’s Nacht op 14 februari heel stil en sereen zoals hij geleefd heeft, is ons grootva heengegaan met de glimlach op zijn gelaat. Hij hield niet van zwartkijkers, hij was een vrolijk mens en altijd content. Weldra zal hij wellicht kaart spelen met de Kerkvorst, ook hij beleefd waarschijnlijk zijn laatste bange dagen.

Ik snap het niet. Ik heb het nooit begrepen. Van mij wordt gezegd, doe maar gewoon, jij bent al gek genoeg. Waarom dan nog karnaval ? Die verkleedpartij doet me weeral in een boosaardige pen kruipen. Waarom moet ne mens zich toch verkleden ? Ik vind het al erg genoeg als ik op de beeldbuis zgn. ordehandhavers in bivakmutsen zie. Waarom is dat nodig ? Als je niets op je kerfstok hebt, waarom moet je je dan onherkenbaar maken ?

We leven toch niet meer in de tijd van de inquisitie hé... Toen werden mensen om hun uiterlijk alleen al op de brandstapel gezet. Kan een heks eraan doen dat ze daar een gezwel heeft waar je het niet verwacht; haar twee andere gezwellen zijn dan waarschijnlijk al zo verfrommelt dat je het "hem" in haar zou kunnen gaan zoeken. Misschien daarom dat in die grijze middeleeuwen de anatomie door ez. Vesalius werd tentoongespreid.
Het is nog niet zo lang geleden dat ez. Hoet dergelijke vleessculpturen aan zuilen liet plakken en het "kunst" noemde.
Een beetje doordenken doet me besluiten dat heksen dus levende kunst zijn. Of is het cultuur ? Want tussen die twee eigenschappen zit zo'n klein verschil, dat je het nauwelijks merkt. Nu kan ik karnaval weinig cultuur vinden; 't is niet omdat het jaarlijks wordt herhaald dat het cultuur is hé ? Ik heb ook zo'n dagelijks ritueel, maar dat wordt géén cultuur genoemd; waarom karvaval dan wél ?

En dan nog, even ernst; er zijn dagdagelijks al zovelen die -hoewel een mooi voorkomen en gedistingueerd- gemaskerd rondlopen. Hun innerlijke is zo lelijk dat je er schrik van zou kunnen krijgen. Wat is dat toch mooi hé, al die uiterlijke pracht en praal als je ondertussen je evennaaste naar de verdoemenis tracht te sturen. Van deze soort karnavaleske bedoeningen krijg ik de pip. En als ik de pip krijg, moet mij niemand meer; dan ben ik niet te knauwen.
Nee, voor mij geen gemaskerd bal, geen zotskappen of bivakmutsen... doe maar gewoon, dat is al gek genoeg !
TLL

In de vorige eeuw en dat is nog niet zo gek lang geleden, bezochten we tijdens een Parijsbezoek, de Moulin Rouge. Iedereen die er al binnen is geweest, die weet ondertussen hoe er aan toe gaat. De wonderlijke Music-Hall bevindt zich aan de voet van Butte Montmartre. Deze vesting werd geopend in de Jardin de Paris of zoiets, zolang mijn geheugen niet met Alzheimer opgescheept wordt.
Als je Parijs aandoet, dan gaat ‘De Moulin Rouge’ niet onopgemerkt voorbij, je wil er naar binnen, je wil de sfeer opsnuiven van Rio de Janeiro.
Deze extravagante plek met een enorme dansvloer, overal spiegels, optredens van schitterende vrouwen, een tuin gedecoreerd met een grote olifant en ritjes op ezels voor het plezier van de dames wordt massaal bezocht en ieders oog wil de Place Blanche ontdekken. Zo ook wij, een ticket om er binnen te geraken kostte in die tijd al een slordige 2500 oude franken. Als je dit theater niet aandoet, dan heb je eigenlijk de helft van Parijs maar gezien, trouwens het Lido, ligt er ook in de buurt.
De tafels waren zo gereed gezet dat je zijdelings kon kijken naar de show, je kreeg er een fles wijn bij om in de gemoedelijke sfeer te geraken en zeg nu zelf, op één twee, drie, raakte je in de hogere kringen en zag je alles dubbel. Er was zo’n wilde atmosfeer dat de show niet alleen op het podium plaatsvond maar overal binnen: aristocraten en arme burgers hadden samen plezier. Jammer dat de camera niet binnen mocht en aan smokkelen daar werden we op gecontroleerd, niks zou buiten deze zaak geraken hielden ze zich voor.
Duizend kostuums met veren en ingezet met sierstenen ontworpen in de beroemdste Parijse ateliers, ontelbare sets in schitterende kleuren uniek ontworpen door Italiaanse designers, de beste internationale acts en een reusachtig aquarium, dit alles opgevoerd onder de originele muziek opgenomen door 80 muzikanten en 60 koorleden. Eventjes waande je je in Rio De Janeiro, de halfnaakte godinnen stapten zowaar bij je over tafel maar je mocht er niet aankomen, handjes af allemaal! Deze musicals of cabaret voorstellingen, de moeite om te gaan bekijken, zullen menig mens nog lang nageheugen. Het was niet vulgair, de acts waren vloeiend gebracht en het geheel vormde een cachet van waaiers, en duizelende acrobaten, nog nooit zoiets prachtigs gezien voorheen en ik heb al menig voorstelling gezien in kleinere zaken. Je mocht een klein beetje in een open sprookje meespelen, maar dan in een vrolijke omgeving. Zeg nu zelf TLL, zou jij dan niet eens zoiets willen beleven, je zorgen naar achteren duwen, gewoon kunnen lachen met de kleine dingen des levens? En als je niet van cabaret houdt, bezoek dan eens het Louvre, de Mona Lisa hangt daar met een eeuwige glimlach op haar gelaat, heel klein maar toch héél indrukwekkend.

Kwezelke, maak je geen zorgen hoor. Ik heb Parijs gezien, en Parijs heeft mij gezien ! Het Lido, ja daar kon ik nog binnen én met camera nog wel; de Rooie Molen was echter voor onze onfortuinlijke medereizigers. We waren destijds met heel onze fotoclub naar dat oord van verderf afgezakt om niet alleen "kiekjes" te nemen, maar ook te proeven. Dat pluimvee was toen wel van die veren ontdaan, en sommigen zelfs zo dat zelfs Versaille het rood naar de oren steeg; het rood van jalouziën en rozen, het rood van "janoffels" en hollandse Turken op de pelicule vastleggend. Dat Parijs, van Pigalle, Picasso en Chagan, van de bruggen én vooral van eronder, keuvelend met de clochards waar één van onze medereizigers nachten mee heeft doorgebracht op autentieke manier, zoals dat van clochards verwacht wordt. Dat Parijs dat mij Mont Martre nooit meer zal doen vergeten, het sfeeërieke bij de schaduw van de Notre Dame in contrast met het centre Poupou. Dat Parijs dat mij een sfeer van verdorven liefde in het Bois de Boulogne deed snuiven. Het Parijs dat mij tot de toppen van Eifel en de dalen van de metro voerde. Ik geef toe, ik heb daar pluimen verloren (en je ként me vast wel, zo'n rare vogel). Ik geef ook toe, ik heb de glitter en glamour gesmaakt, zag de rozetten en baletten aan mij voorbij zweven tot ik lazerus van een goed wijntje mijn soortgenoten vervoegde en wij, gezamelijk, verloren liepen in Austerlitz. Wat wil je, wij sliepen in hotel "Peau Rouge", de billetjes waren toen ook navenant. Op de keien onder het Pont Neuf kan het behoorlijk koud zijn, als je de sleutel van je te kleine kamertje in 't riool hebt laten verdwijnen. En zonder sleutel ben je je nachtportier kwijt; je kan er niet in. Zo klein was ons onderkomen; en de huismeester moest zonodig nog op het bovenste verdiep huizen. Hij hoorde mijn gerammel aan de voordeur niet... dus maar op de keien. Ik kan je verzekeren, dat Parijs vergeet ik nooit meer.
Maar Parijs heeft hét, ik echter niet meer. Nu is er een andere die mij in de gaten houdt en die zou dergelijke uitspattingen van toen helemaal niet meer waarderen. Toen was Parijs mijn Rio... tot de rio...ooool
TLL

Gisteren in een superette ben ik even een luistervink geweest. Niet dat ik dat vrijwillig deed maar gewoon omdat de dames te hard babbelden. Hun gesprek verliep over het nakende pensioen van hun eega. Soms wil je dingen beter niet horen maar zoals reeds geschreven, hun babbel klonk hard en zelfs een slechthorende kon de woorden meevolgen. De vrouwen waren al een geruime tijd thuis en dat was goed naar hun zin. Ze konden nu een beetje genieten van dingen die ze voorheen niet zouden durven doen. De een ging naar de fitness op haar leeftijd nog en ze kon nog volgen ook, schaterde ze het uit. Moet je beslist ook eens doen, moedigde ze de andere dame aan. De andere vrouw bezocht haar vriendinnen die ze jaren niet gezien had. Ze vond dat het tijd werd om overal bij te praten. Maar hun passie dat was natuurlijk hun huishouden. Ze vreesden als hun mannen op prépensioen gingen binnenkort, of deeltijds, dat ze niet meer die vrijheid hadden die ze nu verworven hadden. De ene mopperde dat ze niks gedaan kreeg in huis als haar man thuis was, hij speelde de pantoffelheld, stond niet van de plaats op en was verknocht aan zijn pc of aan de zapper. De andere beaamde hetzelfde: “als mijn man volgend jaar op deeltijds wil gaan, dan is hij meerdere uren thuis, dan mag ik niks doen in de living en in de keuken. Ik moet zowaar zijn handje vasthouden en de afwas verschuift naar later. In gedachten zag ik het beeld al voor me, twee kibbelenden mensen die altijd gewerkt hebben en dan plots met elkander geconfronteerd worden in één enkele ruimte. Van stress gesproken dacht ik nog, wellicht als wij hier aan de beurt zijn, zouden we dan onze dagen indelen in programma’s? Moet er dan een kalender en een dagtaak op papier gezet worden zodat men als goede vrienden onder hetzelfde dak kan leven? Zouden we niet beter blij zijn, als we nog ‘mochten’ tezamen onder hetzelfde dak ons verdere leven doorbrengen? Het lijkt allemaal zo gek, twee mensen die zich ooit beloofd hebben: in ‘ziekte en gezondheid’, in goede en kwade dagen, twee mensen die ineens weer moeten leren leven en elkaar opnieuw moeten leren ontdekken. Wat drijft mensen toch zover, dat ze liever alleen in huis zijn dan met twee of is een man in huis hebben de ganse dag zo afschuwelijk? Hier zal het voorlopig nog jaren duren vooraleer er deeltijds inzit of prépensioen maar ik heb daar alle goede hoop in.
Plots draait zich dan een van de twee vrouwen naar mij om en vraagt: “En mevrouw, wat zou u ervan denken als het zover moest zijn?”
“Eigenlijk weet ik dat nog niet zo goed”, antwoordde ik. “In alle geval zou ik een gat in de lucht springen als mijn eega geen weekenddienst zou doen en ik zou er beslist niks mee inzitten dat hij de gehele dag thuis was.” Waarom zou mijn man niet mogen zijn werk inkorten, de staat neemt toch teveel volgens mijn inzicht. We zouden misschien dingen kunnen doen samen, die we vroeger deden en die we door de jaren heen met onze kinderen, vergeten zijn te doen of gewoon omdat de kinderen meer aandacht kregen. Misschien is het dan toch goed een dagtaak en een agenda bij te houden en vooral rekening te houden met elkanders behoeften, de vrouw heeft niet altijd gelijk hé!

“Hallo, spreek ik met de taxatiedienst?”
“Ja hoor, u spreekt met meneer Mollenvanger!”
“Wel meneer, u spreekt hier met mevrouw Zeurtrees en ik had een klein vraagje in verband met de belastingsaangifte van een paar jonge mensen.”
“Mag ik het dossiernummer eventjes weten, zodat we u dadelijk kunnen helpen?”
“Ja dat kan ik u onmiddellijk doorgeven, het betreft hier het nr. 000333444, een gemakkelijk nummer, ziet u, waarschijnlijk hebt u dat nog bij de hand?”
“En wat mag dan de vraag wel wezen mevrouw, heeft er iemand problemen?”
“Ziet u meneer Mollenvanger, deze jonge mensen vragen zich af, waarom u ze veel te veel aanrekent? Deze jongelingen komen in grote problemen te zitten als u nog verder meer aanrekent dan nodig is. Zou het dan mogelijk zijn hun aangifte eens opnieuw door te nemen en een herberekening te doen want ook ik denk dat u buiten uw boekje bent gegaan met uw calculator. U werkt toch niet voor eigen rekening hopen we hier?”
“Maar mevrouwtje toch, ik zie dat de rekening klopt als een bus. Dat stel heeft niks afgetrokken, en wie niks kan in rekening brengen om zijn voordeel te halen, die moet dus meer betalen.”
“Ja, dat is het nu wat ik u al de ganse tijd wilde vragen. Waarom laat men de jonge mensen zoveel belastingen betalen, ze kunnen amper rondkomen met hun karig loontje in deze strenge wintertijd.”
“Mevrouw Zeurtrees, ik merk hier dat ze geen huis ten lasten hebben, geen lening om af te trekken, geen levensverzekering hebben en niet aan pensioensparen doen. Wat wil u dan toch dat we in vermindering kunnen brengen buiten de kinderlast?
“Awel meneer, dat is nu de kat die op de koord komt. Het is omdat ze zoveel moeten aan de staat afleveren, dat ze geen rooie cent meer hebben om een huis te kopen! Telkens als ze iets bijeen gespaard hebben, komt die bruine op de proppen en kunnen ze hun spaarcent vergeten. Hoe kunnen nu jonge mensen nog een huis kopen als er geen geld is om opzij te leggen. Kunnen ze op de belasting daar niks aan doen?”
“Neen vrouwe Zeurtrees, als ze niks hebben om af te trekken, dan moeten ze daar voor zorgen dat ze een lening kunnen aangaan, de procenten staan zo laag tegenwoordig.”
“Dat is het nu juist wat ik u al die tijd probeer te doen verstaan. Ze willen zo graag een eigen huisje hebben maar omdat ze alles moeten afdragen aan de belastingsdienst, kunnen ze nog moeilijk iets overhouden om die lening af te betalen. Waar moet ik dan zijn om de prijzen van de huizen te laten dalen want ziet u, nu de leningen zo laag staan, schieten de prijzen om een huis aan te kopen de pan uit.”
“Ja, dan moet u bij iemand anders zijn, wellicht bij een makelaar of zo?”
“Zou er dan echt geen andere mogelijkheid zijn om aan die wantoestanden een einde te maken, kunnen ze niet gewoon iets doen voor dat jonge volk om aan hun behoeften tegemoet te komen, bijvoorbeeld een extra premie voor diegene die van goede wil is en toch nog zich in de schulden wil zetten gedurende twintig jaar of langer.”
“Een volgende mogelijkheid is, zouden ze niet aan een kangoeroewoning kunnen meewerken?”
“Nu moet u eens goed luisteren, u raadt dus de mensen aan om een bordeel te openen? Bent u niet beschaamd ..viezerik, om dat langs de telefoon te zeggen tegen mensen die het goed bedoelen? Laat ze dan maar hun bijdrage leveren aan de bekrompen maatschappij, dag meneer De Mollenvanger.”
“Mevrouwtje toch, dat is helemaal niet een bord…”…tuut, tuut, tuut.

Bij ons in de straat woont er een lieve dame, een voorbeeld voor de vrouwen als keukenprinses. Eerst was ze een Rubberenvrouw, dan een postbeambtemadame en vervolgens een bakkerslady. Kom nu niet af met die moppen over de postbode met zijn zak en zijn spleet, dat is oude koek. Moet je je maar eens voorstellen, telkens als een klant in de bakkerij een brood komt kopen, vraagt die nonchalant: “kunt u die vervelende rekjes niet vervangen door een zeemansknoop.”
Wat een zeemansknoop is, dat weet ik niet, voor mij zijn alle litskes gelijk. Ik ben al blij dat ik die prullaria er vanaf geknipt krijg zonder mijn nagels te beschadigen.
Wat ik eigenlijk wilde vertellen was dat ik regelmatig mijn vijfsterrenhotelkotstudenten over de vloer krijg met hun gevolg van drie meter lang. Hoor ik me daar plots hardop iemand fluisteren van: “eeek, dat eten hier bij die oude Kwezel is niet te vreten”.
Dat had ik gehoord en ik begon dan diep na te denken over het euvel. Als iemand iets over mijn stoverij en brouwsels zegt, ben ik meteen in mijn wieg geschoten, net zoals TLL in zijn gat gebeten is door menig posting van mij.
Ik veronderstel dat ze bedoelen, die studenten, dat ik kookles ergens moet gaan volgen en wel dringend maar mij niet gezien hoor. Koken is aan Kwezel niet besteed, ik walg van die dode kippenbillen met bibbers erop en dan te zwijgen van dat gehaktbrood dat je zelf moet draaien met je handen.
In een grote kom een grote bol gehakt doen en daar eieren onderdraaien met je blote handen of doen ze dat met blanco handschoentjes aan tegenwoordig? Krijgt men daar nu ook al aids van? Bwééékes, ik val achterover als dat vlees door mijn vingers opborrelt met van dat wit snottergedoe ertussen in. Het ruikt naar verse kruiden en naar paneermeel, maar ik vind het eerder paniekmeel. Zo moet je dan blijven rondtoeren in die witte kom totdat het goed op een bol zat, je begint te tollen van zeeziekte om dat je alsmaar de draaiing volgt en dan vroeg er nog een plezante: “Zou je er niet beter gehaktballen van draaien, kunnen we meteen aanvallen!”
Ik wilde zo graag de kolderbrigade uitnodigen maar mijn kookkunsten zijn miniem en telkens als er dan bezoek komt, haal ik vliegensvlug afhaalchinees in de hoop dat ik zo mijn stuntelig werk kan verdoezelen. Maar dat afhaalmenu heeft zo’n bekijk als ik dat dan op tafel deponeer want er hangt nog een wit reçuke aan, dat het bewijs is van chop chop. Nochtans had ik zo graag mijn kooktalenten ten toon gespreid maar met die automaten waar je een munt in kan duwen is alles zo gemakkelijk tegenwoordig. Je weet, aan de kok kent men zijn gezin en dan moet ik toch weer aan die bakkersvrouw denken, zou zij ook vies zijn van dat deegdraaien alsmaar in het rond totdat het een kleine voetbal is?
De volgende keer als ik in de winkel kom zal ik het haar eens vragen, dacht ik en ik schoot meteen in mijn sloffen. Blijkt nu dat ze haar man goed helpt, hij draait alles in de machine en zij helpt met opeten en zeg nu, wat is er lekkerder dan een goede zelfbereide boerenpruimenvlaai? Moet er nog suiker op zijn?

Wat is me dat nou ? Ik, die altijd alle respect had én heb voor die Maaslandse schone; zij zou met mij de pan uitkuisen ? Dat er geen anderen zijn om van repliek te dienen, kun je mij, jij edele vrouwe, me toch niet kwalijk nemen wél ? Of, is jouw voorgaande kookrubriek bedoelt om juist mij te poffen lijk kastanjes ? Ik, die -toevalligerwijs- met een volleerde gepensioneerde groothuiskeukenkok ben opgezadeld ? Moet je mij aanpakken omdat jij nog geen gepocheerde koeke-eiervla uit een koeievla uiteen kan houden. Let wel, bij het ene strooi je peper en bij het andere haal je het groen eruit...
"Moet er suiker bij ?"... Wel, schaam je -mijn mooi meisje-, suiker op een vla is als honing op een Turkse toef; da's net iéts teveel. Of degusteer jij ook toevallig oesters met een scheutje citroensap ? Bweikes, al die goede smaak verderven met net dat wat het tegenovergestelde teweegbrengt. Je lijkt met "de Witte van Zichem" wel; in een der anekdotes van Ernest werd hij de Klaas aangemeten, toen én vader, én moeder, en broers én zusters de Witte vroegen "heb jij zout op de patatten gedaan ?" Nou, voorwaar ik zeg u (wat devoot van mij hé...) zou die familie de smaak van patatten dan wel van 's Salzburgs'herkenningsteken uiteen hebben kunnen houden ?
Ik verwijt je niets, kokkerellende studentenkotendame; ook mijn chef-kok heeft euvels waar ze niet omheen kan. Ikzelf lust geen van yothurt bereide toetjes, moet het niet hebben van rijkelijk valsovergoten vitemaniekuren met appelsien; zij niet van al wat naar "geit" smaakt of bereid is. Nochthans, ik lust "geit" wél... als de bok uit de buurt blijft.
Ik voel al nattigheid; krijg ik van de weeropstoot wel weer een ander menuutje voorgeschoteld ? En ik, ik was nog wel eens van plan om bij je langs te komen, want hoewel geen chef-kok moet je toch je eegje en kroost hebben kunnen voorzien op een kostelijke maaltijd. Evenwel, laatst (en jij was erbij) je man gezien te hebben, begin ik nu toch te twijfelen... Waar zat zijn welvaarstgezwel ook alweer ?
TLL

Soms lig ik ’s nachts uren rond te woelen in ons veel te groot bed. De slaap die wil maar niet komen, en de figuren die op de muur weerspiegelen, die beginnen te leven. Er dwalen letters en cijfers door mijn hoofd heen, ze willen tot een zin gevormd worden. Die mengelmoes van woorden en zinnen beginnen dan stilaan alinea’s te creëren. Daar zijn dagen dat de inspiratie zoek is, gelijk vroeger toen ik dat boekenstressjaar gekend heb. De fantasie die slaat op hol en ik wil dan alles opschrijven maar wie zit er nu midden in de nacht achter de schrijfmachine? Voorwaar, ik heb me dan ook voorgenomen als ik weeral eens zo’n slechte nacht heb, dat ik alles neerpen, wat er ook in mijn hoofd rondspookt. Hele verhalen worden geboren, niet allemaal om te lachen of te wenen, er zijn er ook tussen in. Uiteindelijk vallen dan mijn oogleden toe, probeer maar eens een nacht wakker te blijven vrijwillig, lukt vast niet altijd. In de hoop dat als ik ’s morgens terug ontwaak, mijn hele verhalenbundel kan onthouden en verweef tot zielenspinsels. Hopelijk heb ik de teksten dan niet op de vers geverfde muur geschreven. Het zou dan meer van gezandstraalde fresco’s weghebben of sculpturen die vervagen aan de wand. Je zou voor minder een schoen naar je hoofd geslingerd krijgen.
Eens droomde ik dat ik al mijn tanden verloor, het schijnt dat het je zelfvertrouwen is dat je een beetje verliest. Ik kon skateboarden als de beste, terwijl in niet in het bezit ben van zo’n een plank. Ik kon hoog vliegen door de lucht, doorkliefde de wolken net als een winterkoninkje, en dat gaf me een gelukzalig gevoel, ik voelde me gelukkig en kon de hele wereld aan. Ook nare dromen zijn de revue gepasseerd, mensen die zouden verongelukken, mijn buurvrouw van vroeger zou plots wegvallen, brr, ik moet er niet aan denken. Dromen zijn bedrog zeiden ze tegen me maar het zou eens waarheid moeten worden, wat dan? Zouden we dan niet liever iets beleven dat aangenaam is en waar iedereen zich goed bij voelt? Wellicht zijn het verlangens, je stoutste dromen die je in werkelijk beleefd of zijn het dingen die je pas in slaaptoestand van je af kan zetten?
Deze nacht raasde weer zo’n nachtmerrie door de slaapkamer, niet de hengst want die hangt nog op de gang in zijn gouden kader. Daar waren bekende mensen van het forum die mijn slaap verstoorden, ze stonden bekommert over mij heen en brabbelden allemaal door elkaar. Plots hoorde ik in de verte een stem die zei: “ok, het is in orde, ze heeft nog alles”.
Jullie moeten weten dat ik af en toe met een amateursgezelschapvrouwengroepje, volleybal doe of dat wat er op gelijkt. Op het tegenovergestelde veld, keilde er eentje de anderen aan de overkant één voor één neer. Ze kreeg een woedeaanval, ze smachte de eerste dame aan onze zijde de benen onder haar lijf uit, die viel achterover en diende vervangen te worden. De tweede dame die kreeg een welgemikte harde bal tussen haar ogen geplant en zag heel even al de sterren van het firmament waardoor ze in dromenland verzeild geraakte.
Voor degenen die zich nu bezorgd vragen stellen, wel mijn neus staat er nog! Maar ik heb een barslechte nacht achter de rug.

Naar wat ik net las, lijkt het erop dat de Europese gedachte haar zaad reeds geworpen heeft aan de Maaskant. Laat het uit zijn hé... de wind staat toevallig nog in de goede richting. Mogen wij, Kempenaars, eens verschoond blijven van enig griepvirus ? Het is al erg genoeg dat de dierlijke uitwerpselen voedsel zijn voor de hedendaagse Europese politiek. Wij, Belgen én Vlamingen, lijken wel te stinken. Ons moet uitgeroeid worden, ons nitraatgehalte zit hen tot de keel. Maar hun stront, nee, daar mag je niet over meepraten. Als onze varkensstallen uitgedund worden, zullen andere Zuiderse er wel om kunnen lachen. En het is nu eenmaal een feit, het Europese parlement leunt nu liever bij de massa dan bij een onderdrukt volk met een teveel aan soortgenoten. Onze mest moeten zij niet hebben, nee... zij dumpen liever dat bij ons. Onze regering knijpt niet alleen een oogje toe, ook dat derde oog wordt -om de godsvrede- toegeknepen.
Ik raaskal weer, maar ik krijg er wat van. Van mijn "pip" ga ik het niet hebben; al het nieuws van de dag maakt me zo opstandig. Als ik niet "waar is mijn kalashnikov" zou kunnen waarmaken, waarmee kan ik ze dan wél treffen ? Ik geef toe, ik heb nog een aantal pijlen op mijn boog. Met enige vindingrijkheid kan ik zelfs Rambo na-apen. Benieuwd of ik dan ook in de gunst van Big Brother zou komen. Rambo had dan wel zijn Vietnam gedaan, wat niets was in vergelijking met onze taalstrijd, maar toch... Het klinkt me allemaal zo bekend. Een Belgische én Vlaamse premier die het waagt in een internationaal congres zijn eigen taal op de zoveelste rij te zetten in een toespraak. In Straatsburg of Brussel hebben ze toch tolken-vertalers in dienst mét koptoestellen en micro's. Waarom dan die breedsprakerigheid in een ons vreemde taal ?
Het wordt stilaan tijd dat onze Verhofdinges gaat denken aan zijn "moestuintje"... volgens mij stinkt zijne hof erger dan mijne mestvaalt...

Mag dat een feestdag genoemd worden, die 175 jaar Belgique ? Belgie bestaat echter nog niet eens zo lang, kort geleden werd door een minderheid nog een taaltje gesproken dat laagdunkend was voor die meerderheid. 't Zal wél een feestje worden voor "le coq Wallon"; die pikt de schare kruimeltjes wel van het Vlaamse bord.
Daarnet nog, pakt een -voor mij althans vreemde- spreekbuis uit met een tentoonstelling van onze rijke Belgische geschiedenis. De prentjes op de beeldbuis zegden mij al genoeg. Hoewel La Belgique een meerderheid heeft die Vlaamstalig is werden alle slogans en plakaten éérst in het Frans en pas -na enig zoekwerk- in het Nederlands beschreven. Voor wie, denk je, zou het een feest moeten worden ? Over het "wie zal dat betalen ?" ga ik het nu niet hebben, dat is waarschijnlijk de énigste slotzin die ze van ene Spaans-Nederlandse Willem van Oranje hebben overgehouden. Natuurlijk, als men het merendeel der "overschotten" van Vlaamse naar Waalse zijde oversast, dat het restant ook door diezelfde spaarzamen zal mogen neergeteld worden.
Wij mogen alweer onze traditie dan in ere houden... wij likken de telloren wel uit. De evidentie van de beleefdheidsvorm is daarmee weer alle eer aangedaan: welk part wil je hebben, het grootste of dit kleintje ? Je moet dus niet zeuren als je, uit diezelfde beleefdheid, slechts het kleinste stukje aanvaardt...