Nietsziende ogen
staren in de verte,
de mond,
een strakke lijn.
Gelaatstrekken
als gebeeldhouwd
de uitstraling ijskoud.
Ontoegankelijkheid,
gevangen in dépressiviteit.
Die negatieve energie
bezwaart de geest
doorboort het hart.
Woorden wikken
daden afwegen,
geen aanstoot geven,
een steeds weerkerende strijd.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Elke kleur is nu vervaagd
bedekt onder een witte deken
De vroege ochtend
die nog geen sporen draagt
Vogels lijken
naar elders te zijn geweken
Bomen, struiken zwaar beladen
zwiepen en buigen
onder hun zware last
Geen mens of verkeer
alleen een hoorbare stilte
dat in dit landschap
zo prachtig mooi past.
Voor het eerst in jaren
staan er geen
potten en pannen
te pruttelen op het vuur.
Voor het eerst in jaren
hangt er geen lekkere geur
in huis,
de lichtjes in de kerstboom
blijven uit.
Voor het eerst in jaren
klinken er geen kinderstemmen
komt m'n niet
aan onze voordeur bellen.
Voor het eerst in jaren
zijn jij en ik alleen thuis.
Ze zijn met z'n allen
gaan vieren aan de andere kant.
Alsof iedereen mijdt
de nadrukkelijke aanwezigheid
van die lege stoel.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
wat vind ik dat spijtig in je laatste gedicht
ze hadden juist wel moeten komen nu , denk ik
en al pratende met vanalle herinneringen , de lege stoel vullen
het blijft toch schitterend dat hij er was !!
ze kwamen misschien s'anderendaags zoals bij ons of op een andere dag
van het week-end . De potten en pannen zullen nog wel pruttellen
natuurlijk zijn er (meestal , soms ook niet ) 2 kanten om te gaan vieren
ik ken daar alles van , ik verjaar op zo een ongelukkige dag
( laat maar voorbij gaan hoor ) ze gaan dan al jaren ergens anders
het nachtje doordoen
je poëzie van de dag : " Stilte " Prachtig
ik herinnerde me die tekst zo niet direkt meer
goed dat hij nog eens verschijnt !! Liefs Fernanda