Het koldercafé

Dat ik daar nog niet aan gedacht heb, jure.

Guy den eerste moet met zijn hele ploeg maar eens in het café gaan zitten; wat zeg ik : wij sluiten ze op, met een hoop bakken bier (Orval voor de Walen, Westmalle voor de Vlamingen), en ze komen er niet meer uit voordat alle problemen ogelost zijn.

En wat die vrouwen betreft: die blijven voor mij eeuwige raadsels. Tillie komt ons eens even helpen, leg de vrouwelijke psyche eens bloot, want daar zitten er hier met serieuse gewetensvragen.

ja wat wilt ge jure. Als ge uwen man die al een halve bak bier uitheeft nu ook nog over politiek begint te zagen. Daar komt gewoonlijk ruzie van. En dan zijn we nog eens bob. Anders moogt ge aan hun auto niet aankomen.
En ik moet nog naar die avond van Utopia.

Maar als mijn vrouw een pintje uit heeft (één hoor, want zij is gediplomeerd bob), dan begint ze altijd te zagen over Bert Anciaux, en of het nog niet bijna verkiezingen zijn, dan kan ze nog eens voor dat schattig manneke gaan stemmen...mijn stemming is dan ook zo bedorven...schattig manneke...die bleitkous, nu heeft hij zijn haar nog grijs laten verven, om er een beetje intelligent uit te zien...maar mij hebben ze daar niet mee hoor.

Patron ik ga de prijslijst eens volledig proberen zie; begin maar met dat plat waterke.

Kolbertcafé... Colbert ?
Pas de latten aan de haak, de hersatz-olifantenpoten ontvet, de evenwichtssticks gebonden of ik wordt weeral niet goed.
Moet men hier zich zondigen aan spijs en/of drank, moet dit met strop- dan wel vlinderdas ? Op dit uur lijkt me dat een stevige vergissing of wel een lap- dan wel lexus.
Nu is het wel zo dat ik, in den vreemde, 's morgens eerst mijn "kleine tasse" nuttig, en door die opgestoomde koffie een heel ander taaltje brouw dan wat men van mij gewoon is. Neem me dan ook niet kwalijk dat ik mij even in "eine ecke" nestel en mijn veter daar afdraai.
Ik zit nl. nog steeds met een kater; een kwalijke dan wel... ; mij is altijd verteld dat Duitsers de hoffelijkheid zelve zijn. Nu, na mijn terugtellende stappen overwogen te hebben, ben ik toch van een héél ander gedacht. Omwille van welk fenomeen werden wij halfweg omgeleid, moesten wij de sneeuwruimer ontwijken en via een "ausfart" op een voor mij onbekend terrein begeven. Bij ons zou het bij een omleiding barsten van de pakkemannen, bobbies of andere bevoegde instanties, maar mij leidden ze nu om in the middle of nowhere; ik had -bij nader inzien- liever in die file blijven staan tot het obstakel verwijderd was. De omleiding en de chaos verplichtte ons nee, niet stapvoets, maar slenterend of schoorvoetend onze eigen weg te zoeken. Nergens een verwijzing naar waar wij zouden kunnen terugkeren op dat vertrouwde stuk autoweg; nu stak men ons in een puzzle van "zoek het zelf maar uit". Ergens in mijn binnenste hoopte ik erop dat die omleiding voor heel wat narigheid zou zorgen voor de plaatselijke bevolking, het zou mijn leedvermaak verzachten moest ook hén die ellende overkomen. Maar mij leek het erop dat ze ginder zelfs niets contesterends durven te ondernemen tegen die ordehandhavers. Loopt bij ons een file iets te lang uit, zie je binnen de kortste keren een teveel aan blauw. Maar in Duitsland zijn die allemaal nog groen achter hun oren, op hun hoofd én in hun combi. Dat die file het economische gedachtengoed der Duitsers lam legt, en daarbij hun torenhoge inlandse schuld én werkloosheid doet aangroeien, daarvoor blijven zij sceptisch stoicijns. Ze lijken wel een sneeuwbui; 't klaart wel op zonder zich moe te maken.
Zouden ze ginder ook een latijnse griep te pakken hebben gehad op zijn Lutheraans ?

En nog een afgezaagde café-mop om de boel "op te vrolijken", laat nadien het echte vuurwerk maar beginnen...

Een man komt bij de dokter en zegt: dokter ik kan niet meer komen.
Oh, dat is erg zegt de dokter, want dan zult ge u gekrenkt voelen in uw mannelijkheid, maar hier heb een revolutionair middeltje, neem dat twee weken in, en dan zul je wel kunnen komen, en als het toch niet lukt met te komen, dan moet je maar eens terugkomen.

Zo gezegd, zo gedaan...

En na twee weken zat de brave man terug bij de dokter, die nog met een andere patiënt bezig was, maar hij kon zijn uitleg al kwijt aan de verpleegster.

Zegt de verpleegster aan de dokter: dokter, er is hier een man die niet kon komen, en u hebt hem een wondermiddel gegeven om te kunnen komen, maar dat schijnt niet te helpen, hij kan nog altijd niet komen...

OK, zegt de dokter, laat hem dan maar komen

Dat heb ik zojuist gedaan dokter, antwoord de verpleegster....

Molco... zo gaat dat hier hé... Je mag er wel aankomen, maar klaarkomen mag je niet -tenzij onder toezicht...-...

Garçon, geef den telloorlekker vlug een fles of twee spa met broebelkes, hij is oververhit.

En geef mij mijn eerste Duveltje maar, dat is prima voor de maag (en tegen de dorst).

Molco... lolco... Sinds ik mijn voorgaande werkgever, ook een S.pa -zij het van Italiaanse afkomst- heb afgezworen, hou ik niet van dat soort broebelkes. Trouwens, de bron van dat Belgisch smaakloos schuimwater is niet ver gelegen van het eveneens Waalse warmwaterbronnetje Chaudfontaine. Het eerste is een afkoelsel van dit laatste...; beiders straatjes laat ik dan ook links liggen; Ik hou me liever aan die "groene franse flesjes"' van Perrier...

Goede morgen, er is hier een olijkaard die bloemsuiker over het gras gestrooid heeft, de ganse gazon vol.

En buiten zie ik tientallen mountain-bikers voorbijrijden. Zou ik ook meerijden? Ach ja, ik heb geen fiets.

Vraag eens aan Kwezel, misschien mag je wel achterop zitten...

Moet ik achter op Kwezel gaan zitten, telloorlekker? Allé dat zal toch geen zicht zijn. En weet Kwezel dat zelf al?

Nu: toch een beetje te laat; de koereurkes hebben hun toertjes door de bossen gemaakt, en zijn uiterst tevreden naar huis teruggekeerd.

En de grote broers, de echte koereurs, die mogen er op dit ogenblik ook zijn; een hele bende jonge beloften, den Tom Boonen krijgt nog concurrentie; het is te hopen dat het geen eendagsvliegen zijn.

Het is hier zo stil. Dinsdag de sluitingsdag?
Joehoe. het is hier precies zelfbediening. Dat hebben we nog eens meegemaakt toen we op Kerst-weekend waren. in een familiehotelletje dicht bij de Duitse grens. Tweede kerstdag vierde de familie het kerstfeest. Er was dus niemand aanwezig in de zaak. We kregen de sleutel. Er werd uitgelegd waar de lichtschakelaars stonden en t was van trek uw plan.
Als je dat aan deze kanten doet, zou er dan iets in de kassa terechtkomen?

In dit café is er geen bediening, Tillie; je moet er ook niet betalen; het café leeft van vrijwillige bijdragen.

[quote="Tillie"]Het is hier zo stil. Dinsdag de sluitingsdag?
Joehoe. het is hier precies zelfbediening.
Als je dat aan deze kanten doet, zou er dan iets in de kassa terechtkomen?[/quote]

Denk jij nog altijd aan je beurs Tillie ? Denk je dat je je overschot kan meenemen naar het "hiernamaals" ? Moet je daar zo oud voor geworden zijn ?
Ben net nog eens even over de markt gegaan. 't Stelt maar weinig voor met ons winterlandschap. Wel laat, volgens onze weermannen, maar die hebben er de laatste weken wel een zootje van gemaakt, vind je niet ? Sneeuw voorspellen terwijl dit bij onze noorderburen wordt neergekwakt.

Nee, gelukkig is het nu geen dinsdag. Maar zoals geweten, zijn meerdere horecazaken 's dinsdags, 's woensdags en 's donderdags "gesloten". Waarom, dat mag joost weten. En maar klagen, die horeca-uitbaters. Wat met al die werklozen, gepensioneerden, te-vroeg-gestopte ambtenaren die het na amper 3 uurtjes aanwezig zijn hun dagtaak al be-eindigd wanen ?
Vroeger, toen de mijnen nog open waren, was het alle dagen kermis in allerlei cafeetjes en kroegen. Ach, kon dat maar eens terugkeren. Ja, het kan ! Als ze al die uitbaters eens op droog zaad zetten. Als ik hen daarover aanspreek krijg ik bijna altijd diezelfde litanie te horen "Wat werknemers mogen, mogen wij toch ook hé... " Toegegeven, zij mogen ook, maar moeten de tooghangers niet beklagen dat het hen zo slecht gaat. Het is hun eigen schuld !. Ik heb geen medelijden met die soort klagers. Zij hebben ervoor gekozen, wij niet. Het enigste dat ons restte -als wij van 't school kwamen - was werken voor een ander. Die andere is, door ons noeste werk, er rijk van geworden; kon zich een rijkeluisleventje veroorloven. En wat blijkt, "nooit genoeg" is ook daar thuis. Het gaat slecht met onze maatschappij hé... Nou, dag Jan... het is nog nooit zo goed gegaan. Ons uitmelken, de consumptieprijzen de pan laten uitswingen, en wij moeten maar slikken. Ik begin me danig op te winden, vind je niet... nog even en ik spat uit mekaar. Aan mij is anorexia niet genegen... en ik hoop dat al die klagers, vroeg of laat, gewild of ongewild daaraan eens ten onder gaan...
Sorry, ik stop met mijn epistel of ook SeniorenNet blaast zichzelf hier op...
TLL