Ken je dat? Een chronisch gebrek aan tijd waardoor ik te weinig tijd heb voor dat te doen wat ik het liefste doe en waarom ik mij ook verontschuldig wegens het weing komen lezen en reageren.
Een heel fijne zaterdag.
Liefs en warme knuf, sunset
lentehoop
zelfs wanneer er
geen reden voor bestond
in ‘t park voor mijn deur
stierf de nacht
toevallig ontwaakte de zon
en zag ik hoe licht
zich verstrengelde
in bomenkronen
staan bleef
boven mijn huis.
**********
sunset 23-01-2009
**********
Ik denk niet, ik voel. Want ik prefereer het hart boven het verstand.
Ik was jouw rug
jij, de mijne.
Ik hoor door jouw oren,
jij ziet door mijn ogen.
Ik leen je mijn knieën,
jij bent mijn ladder.
We vullen elkaars
beperkingen aan,
meer en meer
naarmate we verder gaan.
Als twee halven
zijn we één geheel,
al piept en kraakt
ons wagentje
en doet het hier en daar zeer.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
vandaag gedichtendag, ik neem eventjes de tijd om overal wat bij te lezen,
en genoot van jouw 'drie eksters', 'een wintertafereeltje' en 'ik was jouw rug'
Gedichtjes gegrepen uit het leven, de vreugde en boosheid van kinderen, het ouder worden!
Fijn!
Afgelopen week waren we met onze zoon en zijn twee kinderen in Oostenrijk op vakantie. Het was leuk en wit...
Witte, wollige,
kunstige, schattige vlokjes
kleuren met zachtheid
het landschap wit.
Allesomvattend,
vervagend wit.
Wandelschoenen stempelen
voetsporen in het wit.
Veelkleurige stippen schuiven
van de bepoederde bergen
trekken skisporen door
het maagdelijk wit.
We ademen wit,
rustgevend vakantie-wit.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
We zijn een trapje
opgeschoven,
na de ijs- en sneeuwdagen
beginnen we nu
aan de wind- en regenvlagen.
Tergend langzaam
komt er meer licht
in de dag.
Een knagende hunkering
roert zich vanbinnen,
naar dat eerste frisse groen,
de felle kleuren
van de lentebloemen,
de zon die ons komt
verwarmen.
Ik zie zelfs uit
naar onkruid wieden
met blote armen
in onze tuin.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Eerstelingen van de lente
begroeten de zon.
Hun felle kleurige kelkjes
uitnodigend geopend,
het saffranenhartje gericht
naar die warmtebron.
Krokussen,
ik heb ze zo lief,
die kleine, volmaakte verkenners
van de lente,
boodschappers van nieuw leven,
beloftevolle dagen.
Wat een vreugde
kunnen ze geven
na de voorbije koude
en donkere wintermaanden.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
