.....vervolg
Het leven zoals het was!
Na een aantal maanden verhuisden we naar het platteland, een nieuw woongebied Silverton in het oosten van Pretoria. Toevallig wonen hier nog vier Vlaamse gezinnen. We maken spoedig kennis en zo ontstaat een vriendenkring, later uitgebreid met een Duits en een Afrikaner gezin. We genieten van de stilte met uitzicht op de bergen en de altijd schijnende zon, of toch bijna altijd. In de winter kan het vriezen gedurende de nacht, maar zodra de zon opkomt is het +/- 20° of meer. Het leven speelt zich grotendeels buiten af, dit is het paradijs!
Of toch niet?
De laatste huizen van onze straat eindigen aan niemandsland, het lijkt het einde van de wereld. In het noordoosten ligt de township Mamelodi voor Afrikanen.
Elke dag komen er bewoners uit de township langs, Mrs ek soek werk, Baas ek soek werk.
Ze roepen van op straat, of ze komen kloppen aan de achterdeur, nooit aan de voordeur.
Op een morgen had het uitzonderlijk geregend, mijn schoenen bleven buiten aan de achterdeur staan.
Ik zag hen komen, twee Afrikaanse vrouwen, ze zochten werk, ik kon niet onmiddellijk openen, was mijn dochtertje aan het baden. Toen ik enige ogenblikken later de deur opende, waren de vrouwen verdwenen, maar ook mijn schoenen.
Les 2: laat niets onbewaakt achter!
Onze naaste buren waren rasechte Afrikaners, uit hun gesprekken hoorde je minachting en haat jegens Afrikanen, doch zelf in gesprek met hen schenen ze overdreven vriendelijk, uit angst!
Bijna elk gezin had een dienstmeid en occasioneel een tuinboy in dienst. Van zodra het donker werd en dat is vroeg in Pretoria, 19:00 ’s zomers en 18:00 ‘s winters was het verboden voor Afrikanen te vertoeven in de blanke wijken.
Men leerde ons, wees op je hoede als je bij het vallen van de avond Afrikanen in de straten ziet, want ze komen kijken waar de mensen afwezig zijn om later in te breken.
Tot onze spijt moesten we al gauw toegeven dat het inderdaad vaak waarheid betrof.
Les nummer drie!
Een paar keer gebeurde het dat aan het hekken van de tuin iemand riep om hulp, met een doktersbriefje bij voor opname in een of ander ziekenhuis maar ze hadden het geld niet om de bus te betalen. Bij zo’n document kon ik niet anders dan het geld voor de bus te geven, al had je eigenlijk nooit de zekerheid of het echt of vervalst was, maar ik gaf hen het voordeel van de twijfel.
Op een avond kwam een Afrikaan aankloppen, die man had wel eens de tuin opgeknapt, hij had geen schoenen meer, hij vroeg heel beleefd, meer smekend, of hij een paar schoenen kon krijgen. Mijn man gaf hem een paar heel goede schoenen mee met als opdracht ’s anderendaags te komen werken in de tuin. De man had altijd naar behoren gewerkt, we betaalden hem en hij kreeg een middagmaal. Hij was heel blij met zijn schoenen maar we zagen hem nooit terug!
Les nummer vier, slechts vergoeden na prestatie!

foto van ons huis in Silverton, genomen bij ons bezoek in 1998 , het huis, de oprit alles nog hetzelfde, enkel de afsluiting is veranderd, was maar 1m hoog. De hoge afsluiting duidt op schrik!
Wordt vervolgd…