-
-
Mijnheer Gustaaf Deel 3
Het was Zondag, een topdag voor ’t rusthuis. Mensen die door de week moesten werken waren dan ook van de partij om hun familie te bezoeken. Gustaaf samen met dochter en schoonzoon zaten al in ’t cafetaria toen de kleindochter met haar twee zoontjes binnen kwam.
Wat gloeide hij van trots, de oudste was bijna 4jr en al een hele baas, de jongste hooguit zeven maanden. Ze waren blij hun oma en opa te zien die ze maar al te goed kenden
De grootste moest een kusje geven, wat hij wel deed want hij kende z’n overgrootvader heel goed, ze noemden hem Bón. De kleinste keek een beetje verveeld rond, al die drukte was hij niet gewoon, hij zat in z’n wandelwagentje rustig de dingen te observeren.
Er werd limonade besteld, alleen de kleine kreeg fruitsap in z’n flesje.
Gustaaf maakte tussen de tafels door een wandeling met de oudste, fier toonde hij aan ieder die het horen of zien wou zijn achterkleinzoon. Mensen van die leeftijd zijn weg van kleine kinderen, er is een onverklaarbare aantrekkingskracht tussen hen.
Tijd om weer naar boven te gaan met z’n allen in de lift. Langzaam wandelend naar de kamer van Gustaaf moesten ze voorbij aan de zitruimte van de bewoners. Schoonzoon deed teken naar z’n vrouw dat ze moest luisteren, wijzend naar de zithoek.
Het was tamelijk druk, niet iedereen ging naar ‘t cafetaria. Bertha was er je kon ze al van ver horen, bij het zien van de familie veerde ze recht en moest ze absoluut die twee klein mannen eens knuffelen. De oudste nam ze mee naar haar kamer om hem een koekje te laten kiezen uit de doos. Háár speciale koekjes!
De kleindochter keek een beetje bedenkelijk naar haar moeder die met een knikje te kennen gaf dat alles OK. was. Enkele minuten later was hij er weer met in z’n andere handje
ook eentje voor z’n kleine broer. Opa vroeg al plagend om eens te bijten maar dat ging niet door, die ene was van hem de andere voor z’n kleine broer, punt uit!
Dat was nu echt buiten dat klein mormel gerekend, die kreeg koek in ’t oog en was met geen stokken meer in z’n wagentje te houden. Oma hielp hem er dan maar uit, ’n beetje verontschuldigend kijkend naar haar dochter. Eindelijk zag het ventje de vrijheid, lopen kon hij nog niet, kruipen wel. Als een haas schoot hij de gang af, al de oudjes hadden de pret van de dag, Gustaaf op kop. Elke keer hij teruggehaald werd hield je hem geen twee minuten op schoot, neen hij had de vrijheid geproefd wist nu dat, dat hier ook kon! Gustaaf en Bertha hadden voor ’n attractie gezorgd, iets wat sommigen al heel lang niet meer gezien hadden.
Heel diplomatisch moest de oma de koek en snoep aanbiedingen afweren. De oudjes wilden nu allemaal dat de jongens bij hen iets kwam halen, of dat zij zelf iets konden geven. Ze wou die lieve oudjes niet kwetsen, loste het dan maar op door te zeggen dat de kleine een verse pamper nodig had, wat nog waar was ook! Opa loodste de kinderen veilig naar de kamer van Bón waar ze aan een beetje rust en kalmte toe waren.
De kleindochter kon de kleinste een wasbeurt geven, een gezichtje vol koek, handen en knieën vuil van over de vloer te kruipen.
Gustaaf was is z’n zetel gaan zitten zag er ook ’n beetje moe uit, ook hij was al dat kindergeweld niet gewoon. Hij vond het natuurlijk fijn maar de natuur kan je niet je wil opleggen ook al doe je nog zo je best. Opa besloot dat ze samen zouden vertrekken want ze konden hun dochter toch niet met de kinderen alleen laten sukkelen. De kleinste ging zonder protest weer in z’n wagentje en ,,zei oma,, zou er hier boven niet meer uitkomen.
Gelukkig waren er al verschillende bewoners weer naar hun kamers. Met een paar groetjes konden ze de zithoek rustig passeren.
Het moest wel met de trap want de lift was bezet, bijna etenstijd. Goed dat opa er bij was om het gezelschap veilig naar beneden te helpen. Ditmaal ging het niet zo vlug, de trappen af met 1 gastje van nog geen 4 en een wandelwagentje is zonder lift niet zo eenvoudig.
Ook Bón moest langer wachten eer hij zijn bezoekers kon uitwuiven. Opa nam de oudste op z’n arm om hem het raam te tonen waar Bón stond te zwaaien. Oma zag dat haar vader z’n bril afnam en met z’n zakdoek over de ogen wreef, ze wist dat hij een beetje triest was maar ook apetrots. Hij zou de volgende dagen nog méér Mijnheer Gustaaf zijn!
Bomi,
26-11-03
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!