Je 'Hallucinatie'...heeft me zo diep geraakt !
ik heb precies gevoeld wat je beschreef...
ik dacht dat is wat er gebeurt als men een
tweelingziel, een lief verloren heeft...
geen enkel woord laat me (ons) onverschillig !
Vooral : ' Ze lag roerloos stil, als bevroren
starend naar die geliefde trekken,
hij lachte naar haar, innig als tevoren
ze dacht, laat niets me nu wekken,
dat niemand me komt storen.
Ik ben zeker dat ik dit ook zou denken...
zo lang mogelijk dit bijzonder enig gebeuren
koesteren en blijven beleven alsof hij echt
daar zou zijn !
Prachtig hoor, Bomi en bedankt !
Lieve warme maartse groetjes van ons beiden
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
ik kom jou bedanken voor de vele keren dat je tijdens mijn verhaal over Zuid-Afrika de tijd nam om te komen lezen!
én zeker voor de respons die ik kreeg!:)
Ik heb er zelf veel deugd aan beleefd om eens alles op te schrijven maar zonder lezers zou het niet hetzelfde geweest zijn!
Voor al de kijkers, lezers en passanten een welgemeend dank jewel!
Ondergaande zon.
Een langzaam ondergaande zon
legt een rode gloed over ’t land,
ongehaast staat ze op ’t balkon
geniet volop, haar bril in de hand.
De zon maakt schaduwen langer,
de platanen lijken eens zo hoog,
ze volgt benieuwd de schaduwranden
haast onoverzichtelijk zo groot.
Boven in de top ziet ze het nest,
twee eksters in hun zwart-witte pak
vliegen af en aan, hoog, veilig, best,
wakend springen ze van tak naar tak.
Eerste zonnedagen een ware luxe
de natuur herleeft, de winter voorbij,
avonddauw legt een dun laagje pluche
over alles beneden haar, ze is blij.
Met een glimlach op haar gezicht
sluit ze de ramen, loopt naar bené,
het donkert al in huis, ze maakt licht
de zithoek lonkt, maakt haar tevree.
Eerst maakt ze een grote pot thee,
knipt de leeslamp aan, ‘t theelichtje brandt
haar lectuur, onmisbaar, moet ook mee
ze vlijt zich behaaglijk neer,
gezellig naast de lamp.
Bomi.
( 2010 )
Dankbaar met het verleden, je blik open voor het heden!