Maandag 19 april 2010, een stralende lentedag wacht op ons.
Maandag 19 april 2010, Eichem, Idegem, Zandbergen, Pollare, Galmaarden, Atenbeke, Onkerzele, Grimminge, Oudenburg wachten op ons.
De laatste reeks betreft enkele gemeenten, deelgemeenten en gehuchten in willekeurige volgorde, alle rond Geraardsbergen, die samen een parelsnoer vormen van natuurschoon, enig mooi op deze lentedag. Een paradijs voor wandelaars met een variatie aan beelden waar zelfs een geoefend oog niet op uitgekeken raakt. Heerlijk glooiend reliëf, ontelbare varianten van groen, soms minutenlang geen huis, auto of enig ander menselijk ingrijpen te bespeuren.
We vertrekken waar de trein ons goede reis wenst in Eichem. Eerst enkele kilometers langs het jaagpad van de Dender, gevolgd door kronkelende, uitnodigende veldwegen om zo de top van de bosberg te bereiken … jawel die uit de ronde van Vlaanderen.
Daarboven, verscholen, weg van de weg, ligt een camping voor caravans. Weet je uit welke streek de meeste caravaneigenaars komen? Uit West-Vlaanderen! Aan de kust staan duizende tweede verblijven op wielen, maar de mensen van daar zelf zijn vol lof over deze streek hier en zoeken met grote regelmaat de rust en de niet te beschrijven schoonheid ervan op.
Van de top van de bosberg dalen we het Raspaillebos af.
‘Het Raspaillebos is een juweel op de kroon van de Vlaamse Ardennen’ las ik ergens … een eerlijke omschrijving. Een andere beschrijving: ‘bronbeekjes hebben er een mozaïek van scherpe ruggen, valleitjes en verzakkingen geboetseerd.’ Ik kan het zo niet bedenken, wel volmondig beamen. Eenmaal beneden krijgen we het mooiste uitzicht van de wandeling. Kijken we, traag draaiend over een hoek van 360°, dan ontrolt zich een panorama voor een natuurfilm; alleen diergeluiden doorbreken de stilte.
En dan gaat het weer omhoog, langs smalle, in de kuiten bijtende paadjes, tot boven aan de kapel op de kapelmuur in Geraardsbergen, met van daaruit weer een nieuw, totaal ander vergezicht over de ganse streek. Vooraleer we voorzichtig afdalen hebben we een jaarlijkse drink-stop in het ‘Hemelrijk’, het enige café-taverne-restaurant op de steile helling.
Je las net ‘jaarlijkse’ … Daarover zou eigenlijk dit dagboekstukje moeten gaan: het ‘jaarlijkse’ en het speciale van deze zoveelste editie.
Lees je nog even verder …
… een stralende lentedag wachtte op ons … Wie zijn die ‘ons’?
Frans, Herman, Jaak, Jef en Sabine, vijf gepensioneerde leerkrachten. Vele, vele jaren reeds organiseerden ze voor hun school, op de sportdag van de vijfdejaars, deze wandeling.
Maar vanaf dit schooljaar is het laatste lid van dit vijftal ook gepensioneerd en zou de wandeling verdwijnen van het programma.
Dat kon of mocht niet … alleen … er moet steeds een actieve leerkracht mee zijn.
En zo gebeurde.
Op maandag vertrokken de vijf, samen met een groep 16-17-jarige leerlingen en een jonge leraar, Ken.
Een ganse dag haalden de vijf herinneringen op aan vroeger en nog vroeger (een paar stonden zelfs aan de wieg van de school).
En Ken luisterde en luisterde. Werd hij er wijzer van? Ik weet het niet.
Wat ik wel ontdekte is dat Ken zowaar de zoon is van een sympathiek Sennet-lid bij Poëzie en Proza. De wereld is klein en stuurt soms aangename verrassingen rond.
Bedankt Ken, ook voor de mattetaarten. Vertel jij maar binnen dertig jaar aan je jonge collega’s hoe het er in jouw beginjaren aan toeging. Denk dan misschien ook even met een kwinkslag aan ons. We zullen meeluisteren in ons graf en horen dat het goed was.
denook