Robbe, Bomike,
Bedankt!
Mijmeringen uit vervlogen tijden
Vandaag zocht ik een prent over de Paasklokken.
Ik vind er bijna geen, enkel dat kleintje, veel eieren zal het niet kunnen meebrengen!
Waar zijn de grote klokken naartoe?
Toen wij kinderen waren vertrokken de klokken vanuit de kerktoren op Witte Donderdag naar Rome.
Op Goede Vrijdag en Paaszaterdag was het stil.
Gedurende de vasten moest vlees gederfd worden op woensdag en vrijdag, de grote mensen moesten vasten.
Op een of ander vastendag moest ik, ik zal een jaar of acht geweest zijn, naar de slager vlees kopen voor de dag nadien. Daar kreeg je altijd een lekker sneetje paardenworst. Ik had verschrikkelijk zin om het op te peuzelen, maar moest weerstaan aan de zonde.
Thuisgekomen beval mijn moeder mij het vlees naar de kelder te brengen. Ik stond nog altijd met dat sneetje worst in mijn handen, de verleiding was zoooo groot.
Op mijn rechterschouder zat mijn engelbewaarder, hij fluisterde mij in, niet doen, wees braaf!
Op de linkerschouder zat de duivel, hij fluisterde, eet maar je vindt het zo lekker.
Ik vond een compromis, wat als ik enkel het velletje oppeuzel? Dat is toch niet het vlees? Zo geschiedde. Ik heb daar jaren mee geworsteld!
Elke maand gingen we biechten met de school, ik durfde nooit iets zeggen over dat velletje.
Mijn probleem werd groter, mocht ik ter communie gaan?
Mijn zonde werd groter en groter, wel heiligschennis!
Na enkele jaren biechtte ik de zware zonden, het eten van dat velletje, het verzwijgen in de biecht en de heiligschennis door ter communie te gaan!
De biechtvader was heel vriendelijk en vroeg of ik daar altijd mee bezig was, dat was natuurlijk niet het geval, ik kon fijn spelen zonder daar aan te denken ook, maar ineens stak het weer de kop op!
Ik kreeg de absolutie en met drie Weesgegroetjes werd mijn zieltje terug rein.
Er viel een ongelooflijk pak van mijn schouder!
Tijdens de vasten bewaarden wij snoep (al was dat maar weinig) een hele vasten lang in een doos, met Pasen mocht de doos open!
Op Pasen kwamen de klokken terug en brachten chocolade-eieren mee vanuit dat verre Rome.
Wij wachtten vol spanning!
Ik zie mij nog kijken door het vensterraam, zouden de klokken al gekomen zijn?
Wat als ze zouden zien dat ik op de uitkijk sta?
Wie weet nemen ze de eieren niet terug mee!
Gauw van achter dat raam en terug in bed gedoken.
Tot ons mama of papa riep!
De Klokken zijn terug!
Ze waren heel vindingrijk die klokken, wisten de eieren heel goed te verstoppen in de tuin.
Soms tussen de rabarber in een houten klomp van ons vader.
Ja zelf tot in het konijnenhok in het stro.
De klokken vertrekken al lang niet meer naar Rome,
Ze blijven in hun kerktorens hangen.
De paashaas heeft hun werk overgenomen.
Veel kinderen kennen enkel nog het kerkgebouw langs de buitenkant,
de klokken enkel van het geluid en de biecht al helemaal niet meer.
gustilpe