“VRIENDEN VAN DE ZEE” …
zo noemde de celebrerende priester ons op Pinkstermaandag; dit in de speciale misviering ter gelegenheid van de zeewijding in Wenduine.
Wenduine leerde ik vijfenveertig jaar geleden kennen; ik werd er verliefd op, steeds meer en meer … wanneer komt het hoogtepunt? Vorig jaar was er nog het ‘kotteken’; wil er niet meer op terugkomen – werd hier reeds uitvoerig beschreven. Weet je het nog mevrouw, de sympathieke bezoekster ter plaatse?
Tot verleden jaar waren er met de Pinksterdagen altijd verplichtingen. Wenduine werd bezocht op vele verschillende tijdstippen, doch nooit met Pinksteren. Dit jaar kon het dan eindelijk wel.
Het werd een dag om nooit te vergeten, gebald gevuld met zoveel verschillends.
9u30: misviering, met vijf celebrerende priesters, het Wenduins koor, een saxofoontrio, meerdere eregenodigden vooraan, vissers in typische klederdracht, een heel eigen sfeer…
Daarna in processie, door de kerkstraat, voor de gelegenheid volledig autovrij, ook op de anders druk bezette parkingplaatsen, naar de zeedijk toe.
Wie herinnert zich niet de processies van vroeger, met harmonie, zesjarigen met mandjes kleurrijke papiersnippers, mannen met flambouwen, de gedragen ‘hemel’ en daaronder de pastoor met monstrans. Het was er weer allemaal, en dit bij een stralende hemel, langs een haag van mensen, waar men bij de ouderen een nostalgisch gemompel kon horen. En ik kon het weten want ik liep zelf mee met open oren en ogen.
11 uur: aankomst aan de rotonde. Plaats van het volgende gebeuren: het strand langs de ronding van de rotonde; op de rotonde de rijen stoelen voor notabelen en genodigden en verder een massa volk, zowat overal, neerkijkend op de grote ruimte, klaargemaakt voor het gebeuren. En dat gebeuren was een evocatie volledig gebouwd rond de reconstructie van een wondere gebeurtenis van honderden jaren geleden. Blankenbergse vissers vonden op het Wenduinse strand toen een groot kruis – of visten ze het op uit zee? Het werd naar de kerk van Wenduine gedragen, de kerk die bij haar stichting trouwens werd toegewijd aan de H. Kruisverheffing.
Dat alles werd nu weer tot leven gebracht, ook weer door Blankenbergse vissers die het kruis uit de zee optilden, voorlopig vastzetten op het strand om het dan straks weer in stoet naar de kerk te dragen. Tijdens deze ceremonie vond er rond een kunstig in elkaar geregisseerd totaal spektakel plaats, met voordracht, zang, vendelzwaaiers uit Hoogstraten, verschillende groepen in plaatselijke oude klederdracht, de eigenlijke zeewijding met een troepenschouw van boten in alle kleuren en maten en een mensenzee die genoot, meer dan een uur lang …
12u30: Denook krijgt honger, grote honger. Hij kwam per trein naar hier, wou absoluut de speciale misviering meemaken en is dus reeds vroeg uit de veren, Hij is vandaag alleen; een restaurantje op de zeedijk, zonder veel nadenken of vergelijken zal zeker voldoen. Het is er nog niet druk. Hij bestelt het ‘vleesmenu’, met een aperitief en een halve liter water; wijn hoeft nu niet. De dienster komt terug … bruisend of plat water? Hij had toch meteen bruisend water gevraagd. Bij andere tafels komen nootjes bij het aperitief; niet zo bij denook. Andere tafels, met gasten die na hem binnenkwamen, krijgen reeds voorgerecht en hoofdschotel, terwijl hij alleen nog maar zijn water en aperitief kreeg. De klok tikt verder. Denook staat recht, laat tien euro achter en verlaat de zaak.
13u45 Ik had nog meer honger en het werd ondertussen ook meer dan warm. Ik zou vlug in het kotteken mijn jas achterlaten en terugkeren op zoek naar een vlugge hap. Aangekomen aan de strandcabine (- ‘kotteken’ voor ingewijden-) kreeg ik de deur niet open. Altijd loopt het openen en sluiten van de deur als ‘gesmeerd’; nu was er geen beweging in te krijgen. Ik kende het adres van de eigenaar … andere kant van de gemeente; zocht de man op die gelukkig thuis bleek te zijn. Hij zou binnen de kortste tijd daar zijn, wat ook zo was. Proberen en prutsen en geduld waren nodig om uiteindelijk succes te hebben. “Dank je wel Patrick”. Achteraf bleek dat in zes naastgelegen cabines werd binnengebroken, de voorbije nacht .De stevige constructie van deur en slot hebben belet dat er uiteindelijk een lege cabine werd aangetroffen.
15 uur. Op de rotonde wordt versgevangen vis gebakken, geroosterd, … en gratis uitgedeeld aan al wie zich aanbiedt; alles nog in het teken van deze feestelijke Wenduinedag. Voor denook is het echter genoeg geweest. Voor het eerst wil hij weg, zo vlug als mogelijk. Hij neemt de trein van 15u10 in Blanken berge …
En dan is het nog niet gedaan. Vóór het avond is lopen nog drie zaken faliekant mis. Ik wil ze niet meer in detail aanbrengen. Ze zullen de lezer nog minder interesseren dan al het wat hoger is beschreven. Voor mij waren ze de druppel van de emmer die dag.
Toch nog iets …
In de kerk zat ik naast een wijze man. Hij bleek gepensioneerd hoogleraar van de Katholieke Universiteit Leuven te zijn. Zes jaar geleden ging hij met pensioen en verhuisde toen voorgoed van Heverlee naar Wenduine. Hij heeft het zich nog geen minuut beklaagd. Kan ook niet want hij is ondertussen ‘verliefd’ geworden op dit enige badplaatsje. De man heeft volkomen gelijk: binnen de week trek ik weer voor een dag naar zee, naar het kotteken … ik zal er dromen, schrijven, bezig zijn met muziek, de zee aan mijn voeten weten, ze horen zingen samen met het gekwetter van de meeuwen.
De ligging van het kotteken is zo speciaal, weg van de drukte, met de duinen in de rug.
Kom je toevallig langs, blijf dan even voor een babbel, kort als het kan … de natuur wil er niet graag gestoord worden. Hoe me vinden (- als … ik er ben natuurlijk-)? Het nummer van het kotteken is een priemgetal. Zo is het toch gemakkelijk.
Tot in Wenduine,
denook
zo noemde de celebrerende priester ons op Pinkstermaandag; dit in de speciale misviering ter gelegenheid van de zeewijding in Wenduine.
Wenduine leerde ik vijfenveertig jaar geleden kennen; ik werd er verliefd op, steeds meer en meer … wanneer komt het hoogtepunt? Vorig jaar was er nog het ‘kotteken’; wil er niet meer op terugkomen – werd hier reeds uitvoerig beschreven. Weet je het nog mevrouw, de sympathieke bezoekster ter plaatse?
Tot verleden jaar waren er met de Pinksterdagen altijd verplichtingen. Wenduine werd bezocht op vele verschillende tijdstippen, doch nooit met Pinksteren. Dit jaar kon het dan eindelijk wel.
Het werd een dag om nooit te vergeten, gebald gevuld met zoveel verschillends.
9u30: misviering, met vijf celebrerende priesters, het Wenduins koor, een saxofoontrio, meerdere eregenodigden vooraan, vissers in typische klederdracht, een heel eigen sfeer…
Daarna in processie, door de kerkstraat, voor de gelegenheid volledig autovrij, ook op de anders druk bezette parkingplaatsen, naar de zeedijk toe.
Wie herinnert zich niet de processies van vroeger, met harmonie, zesjarigen met mandjes kleurrijke papiersnippers, mannen met flambouwen, de gedragen ‘hemel’ en daaronder de pastoor met monstrans. Het was er weer allemaal, en dit bij een stralende hemel, langs een haag van mensen, waar men bij de ouderen een nostalgisch gemompel kon horen. En ik kon het weten want ik liep zelf mee met open oren en ogen.
11 uur: aankomst aan de rotonde. Plaats van het volgende gebeuren: het strand langs de ronding van de rotonde; op de rotonde de rijen stoelen voor notabelen en genodigden en verder een massa volk, zowat overal, neerkijkend op de grote ruimte, klaargemaakt voor het gebeuren. En dat gebeuren was een evocatie volledig gebouwd rond de reconstructie van een wondere gebeurtenis van honderden jaren geleden. Blankenbergse vissers vonden op het Wenduinse strand toen een groot kruis – of visten ze het op uit zee? Het werd naar de kerk van Wenduine gedragen, de kerk die bij haar stichting trouwens werd toegewijd aan de H. Kruisverheffing.
Dat alles werd nu weer tot leven gebracht, ook weer door Blankenbergse vissers die het kruis uit de zee optilden, voorlopig vastzetten op het strand om het dan straks weer in stoet naar de kerk te dragen. Tijdens deze ceremonie vond er rond een kunstig in elkaar geregisseerd totaal spektakel plaats, met voordracht, zang, vendelzwaaiers uit Hoogstraten, verschillende groepen in plaatselijke oude klederdracht, de eigenlijke zeewijding met een troepenschouw van boten in alle kleuren en maten en een mensenzee die genoot, meer dan een uur lang …
12u30: Denook krijgt honger, grote honger. Hij kwam per trein naar hier, wou absoluut de speciale misviering meemaken en is dus reeds vroeg uit de veren, Hij is vandaag alleen; een restaurantje op de zeedijk, zonder veel nadenken of vergelijken zal zeker voldoen. Het is er nog niet druk. Hij bestelt het ‘vleesmenu’, met een aperitief en een halve liter water; wijn hoeft nu niet. De dienster komt terug … bruisend of plat water? Hij had toch meteen bruisend water gevraagd. Bij andere tafels komen nootjes bij het aperitief; niet zo bij denook. Andere tafels, met gasten die na hem binnenkwamen, krijgen reeds voorgerecht en hoofdschotel, terwijl hij alleen nog maar zijn water en aperitief kreeg. De klok tikt verder. Denook staat recht, laat tien euro achter en verlaat de zaak.
13u45 Ik had nog meer honger en het werd ondertussen ook meer dan warm. Ik zou vlug in het kotteken mijn jas achterlaten en terugkeren op zoek naar een vlugge hap. Aangekomen aan de strandcabine (- ‘kotteken’ voor ingewijden-) kreeg ik de deur niet open. Altijd loopt het openen en sluiten van de deur als ‘gesmeerd’; nu was er geen beweging in te krijgen. Ik kende het adres van de eigenaar … andere kant van de gemeente; zocht de man op die gelukkig thuis bleek te zijn. Hij zou binnen de kortste tijd daar zijn, wat ook zo was. Proberen en prutsen en geduld waren nodig om uiteindelijk succes te hebben. “Dank je wel Patrick”. Achteraf bleek dat in zes naastgelegen cabines werd binnengebroken, de voorbije nacht .De stevige constructie van deur en slot hebben belet dat er uiteindelijk een lege cabine werd aangetroffen.
15 uur. Op de rotonde wordt versgevangen vis gebakken, geroosterd, … en gratis uitgedeeld aan al wie zich aanbiedt; alles nog in het teken van deze feestelijke Wenduinedag. Voor denook is het echter genoeg geweest. Voor het eerst wil hij weg, zo vlug als mogelijk. Hij neemt de trein van 15u10 in Blanken berge …
En dan is het nog niet gedaan. Vóór het avond is lopen nog drie zaken faliekant mis. Ik wil ze niet meer in detail aanbrengen. Ze zullen de lezer nog minder interesseren dan al het wat hoger is beschreven. Voor mij waren ze de druppel van de emmer die dag.
Toch nog iets …
In de kerk zat ik naast een wijze man. Hij bleek gepensioneerd hoogleraar van de Katholieke Universiteit Leuven te zijn. Zes jaar geleden ging hij met pensioen en verhuisde toen voorgoed van Heverlee naar Wenduine. Hij heeft het zich nog geen minuut beklaagd. Kan ook niet want hij is ondertussen ‘verliefd’ geworden op dit enige badplaatsje. De man heeft volkomen gelijk: binnen de week trek ik weer voor een dag naar zee, naar het kotteken … ik zal er dromen, schrijven, bezig zijn met muziek, de zee aan mijn voeten weten, ze horen zingen samen met het gekwetter van de meeuwen.
De ligging van het kotteken is zo speciaal, weg van de drukte, met de duinen in de rug.
Kom je toevallig langs, blijf dan even voor een babbel, kort als het kan … de natuur wil er niet graag gestoord worden. Hoe me vinden (- als … ik er ben natuurlijk-)? Het nummer van het kotteken is een priemgetal. Zo is het toch gemakkelijk.
Tot in Wenduine,
denook