Bomike,
de kaviaar binnen 10 jaar hé!
Bedankt voor het bezoekje, fijn!
heel mooi het werkje met de veldbloemen,
bedankt!
Probeer het koel te houden.
lieve groetjes!
...... vervolg
2 juni, we wijken wat af van onze planning en besluiten een omweg te maken van 90 km (dat is vandaag 363 km) om een blits bezoek te brengen aan de havenstad Constanta aan de Zwarte Zee, een van de oudste en grootste steden van Roemenië.
We wandelen op de landtong, langs smalle straatjes met kebabstandjes. Het toeristisch seizoen is nog niet aangebroken, het is vrij rustig. We lopen naar het strand en rapen wat schelpen voor Lars, onze vijfjarige kleinzoon (hij was heel blij en opgewonden over de schelpen van de Zwarte Zee, de Zwarte Zee, is die dan zwart?).
We gebruiken hier het middagmaal, als naar gewoonte, een bol soep en een homp brood.
Constanta aan de zwarte Zee: het vroegere casinogebouw, nu een restaurant; de haven
Daarna rijden we naar Bucuresti, daar worden we verwacht.
We rijden op een snelweg, de eerste en voorlopig enige in het land, al is men bezig op verscheidene plaatsen snelwegen aan te leggen met steun van Europa. Het is een tweevak- snelweg met weinig verkeer. Op het ogenblik dat we een vrachtwagen aan het voorbijsteken zijn, komt plots in vliegende vaart een snelheidsmaniak tussen onze wagen en de vrachtwagen door. Op de eerstvolgende rustplaats houden we even halt om van de verschrikking te bekomen. Later zien we dat de man tegengehouden werd door de politie, politie is alom tegenwoordig in dit land.
Boekarest
In de vooravond komen we aan in Bucuresti .
Voor de aanvang van de reis hadden we contact met mensen van het ex-Roemeniëcomité. Ze raadden ons aan Bucuresti niet op eigen houtje te verkennen, een miljoenenstad, je loopt er verloren. Ze contacteerden hun vrienden ter plaatse om als onze gidsen te fungeren.
Ilie en Nora stemden onmiddellijk toe, meer zelfs, we moesten ook bij hen logeren. Zij zijn twee heel lieve en interessante mensen, Ilie, ingenieur is 71, Nora, filologe, 69 jaar was deeltijds professor aan de Universiteit van Bucuresti, deeltijds werkte ze in de Universitaire Bibliotheek. In de boekenkast zie ik meer dan een meter woordenboeken die zij heeft vertaald, geschreven. Ilie spreekt gebroken Engels, Nora spreekt Frans.
Ze wonen in een woonblok maar hebben er twee appartementjes, zo hebben ze in plaats van een woon-slaapkamer, een aparte living en aparte slaapkamer.
Na de kennismaking gebruiken we samen het avondmaal, we maken een avondwandeling in de buurt. Morgen bezoeken we de stad.
De volgende dag, in de voormiddag rijdt Ilie ons rond door de voornaamste brede boulevards en wijken. Vanuit de wagen neem ik hier en daar een foto.
Boekarest telt ongeveer 2.000.000 inwoners, groot Bucuresti 3.000.000, en is sinds 1860 hoofdstad van Roemenië.
Wat charme betreft kan Boekarest niet vergeleken worden met Praag of Boedapest, maar toch is er nog wel een en ander te vinden van de vooroorlogse boulevards die Boekarest toen de naam ‘Parijs van het Oosten’ opleverden.
Twee recente gebeurtenissen hebben het aangezicht van het centrum grondig veranderd eerst was er de aardbeving van 1977 toen een groot aantal gebouwen beschadigd raakten.
Daarna kwam Ceausescu, hij heeft hier een van zijn megalomane projecten doorgezet, namelijk de bouw van het enorme Paleis van het Parlement met 1100 kamers. Onder het gebouw is een atoombunker aanwezig. Er zijn 12 verdiepingen boven de grond en vier verdiepingen onder de grond., de totale vloeroppervlakte bedraagt 350.000 vierkante meter.
Aan het Paleis van het Parlement wil ik graag een fotostop inlassen. Ilie zoekt een parking. Nora zegt: “ we komen hier nooit meer, dat doet teveel pijn, ik werkte hier dichtibij, er was hier een gezellige buurt, huisjes met smalle straatjes, met velen kende men elkaar. De ganse wijk, 9.000 huisjes, een kwart van het historisch centrum, moest gesloopt voor die waanzin, slechts enkele van de tientallen waardevolle kerken werden gespaard, een kerk de Nicolae Mihai Voda uit 1591, werd op rails gezet en 279 meter verderop op een betonnen fundament gesplaatst”.
We zien de pijn op haar gezicht! Het paleis staat in het Guinness Book of Records als het op één na grootste gebouw ter wereld (na het Pentagon)
Er werden daar overgrote diners gehouden, en wij hadden honger, zegt Nora, en Ceausescu durfde ‘zijn paleis’ te noemen ‘het Paleis van het Volk’.
Verleden jaar las ik het boek “Het duivelsrijk” geschreven door een naaste medewerker van Ceausescu, later ondergedoken in Amerika. Hij beschrijft die onvoorstelbare weelde waarin de Ceausescu’s leefden, de grote diners vol delicatessen. Hij beschrijft hoe de zoon van de Ceausescu’s op een avond kwam kijken toen de overladen plateau’s op tafel werden gezet, hij vroeg is dit eten al gezegend, een ontkennend antwoord, toen klom hij op de tafel en plaste over de lekkernijen, ongestraft. Het keukenpersoneel kon herbeginnen.
Ik las verder, toen er hoog bezoek kwam uit het buitenland, werden voedsel en lekkernijen aangevoerd uit het buitenland, de winkels waar de hoge gasten voorbijkwamen puilden uit aan overvloed. De hoge gasten eenmaal weg, werd het voedsel terug opgehaald, de winkelrekken waren even leeg als voordien.
Bij zijn buitenlandse reizen was Ceausescu meestal in gezelschap van Elena, zijn echtgenote en altijd kwam ze naar huis met de duurste juwelen, de duurste pelsmantels die ze kon vinden.
Zo staat het boek vol met waanzin.
We lopen later te voet door het centrum.
Nora vertelt: In de stad was er een bioscoop, doch er waren geen beelden maar enkel letters te zien. Na de revolutie prijkte op een bord een kleurenfoto in de stad, gewoon reclame, iedereen kwam er naar kijken, een foto in kleur, een wonder, de mensen hadden nooit zoiets gezien.
Er was TV maar er werd enkel propaganda uitgezonden, zeker niets over het buitenland.
Er werden meer dan 300 kerken afgebroken, godsdienst is nooit verboden geweest in Roemenië maar de kerken werden niet onderhouden. Nu worden er 9.000 nieuwe gebouwd waaronder in Bucuresti een kathedraal met 10.000 zitplaatsen. Er is heel wat protest tegen de bouw van de kathedraal o.a. ook door Nora en Ilie, ze zijn heel gelovig maar er zijn zoveel andere noden, waarom zo’n immense kathedraal? Mensen hebben kerken nodig ja, maar geen luxekathedraal zegt Nora!
Het paleis van het Parlement; brede boulevards; de huidige kathedraal; het paleis van de patriarch, de bisschop
.....wordt vervolgd