Nele en Assa,
zeer bedankt voor het bezoekje!
We gaan verder met het tweede deel over Boekarest!
..... vervolg
Nora en Ilie maakten de revolutie van dichtbij mee.
Na de rellen in Timisoara spreidden de rellen zich uit over het hele land en ontaardden in een ware veldslag op het Piata Universitäti, het was 21 december 1989. Ongeveer 1.000 mensen kwamen om het leven.
Nora vertelt:
Ze hoorde het tumult op straat en kwam uit de universiteitsbibliotheek, de grote boulevards zagen zwart van het volk zo ver je kon zien. Ilie en een dochter stonden tussen de mensenmassa. Ze zagen hoe de helikopter landde op het partijgebouw.
De president en zijn vrouw vluchtten al op de morgen van 22 december met een helikopter uit het partijgebouw, ze werden in Targoviste gevangen genomen. Op kerstdag werden ze veroordeeld en geëxecuteerd.
De Universiteitsbibliotheek werd in brand gestoken, duizenden boeken gingen verloren. De bibliotheek werd gelukkig later nauwgezet gerestaureerd.
Bucaresti telt heel wat musea, doch daarvoor is onze tijd te kort. We beperken ons tot het bezichtigen van de belangrijkste historische gebouwen uit de recente geschiedenis.
Nora toont ons het partijgebouw waar de helikopter landde voor de vlucht van de Ceausescu’s, de gebouwen van Securitate, de grote boulevards, de Universiteit….
Het Piata Revolutei, het Roemeens Atheneum, we bezoeken heel wat kerken.
Ik had al veel gelezen over Roemenië maar hier is de revolutie zo tastbaar aanwezig!
het Atheneum, het operagebouw; de universitaire bibliotheek; het partijgebouw waar de helikopter op landde voor de vlucht van de Ceausescu's: het voormalig hoofdkwartier van de Securitate in het midden met glazen koepel op
We hebben honger maar vooral dorst, het is 32°, we hebben ettelijke kilometers gelopen.
Men probeert het voetgangersgebied gezellig te maken met terrasjes.
Uiteindelijk kunnen we Nora en Ilie bewegen om een glaasje te drinken op een terrasje, we stellen voor om eten te bestellen maar daarvan is geen sprake.
winkelpassage met een vervlogen elegantie; oud en nieuw horen samen in Boekarest; de namen van de 1000 slachtoffers van de revolutie op het Piata Revolutei; gezellige terrasjes in het nieuwe Boekarest
Rond 17:00 rijdt Ilie ons terug naar huis, waar we middagmalen. Daarna brengen we een bezoek aan het grote park waar we even tot rust kunnen komen.
Bij het binnenkomen van het park zien we een grote staande klok, een verkeerde investering zegt Nora, er staan in het hele land duizenden van die klokken met bladgoud. Niemand vraagt om zo’n klok, er zijn zoveel andere noden!
Inderdaad zien we op onze verdere reis meerdere keren eenzelfde klok.
in het park: de dure klok; de grijze gebouwen; een grote speeltuin voor de duizenden kinderen uit de blokken; Ilie en Nora bij het afscheid
Gedurende de avond wordt nog veel nagepraat, Engels, Frans dooreen, ik verval van de ene taal in de andere, vermoeiend is dat.
Ilie wil weten waar de volgende rit naartoe gaat, we halen de kaart boven, hij geeft ons nog enkele tips.
Na een slapeloze nacht (ik zag aldoor in mijn verbeelding het tumult in de mensenmassa op de grote boulevards met Ilie en zijn dochter, het partijgebouw met de vlucht van de Ceausescu’s per helikopter, de brandende bibliotheek, enz) en een stevig ontbijt is de tijd van afscheid aangebroken. We danken Ilie en Nora van harte voor het gidsen door de stad, voor de slaapgelegenheid, voor de lekkere maaltijden, voor de verhalen. Zonder hen hadden we wellicht ook het historische centrum bezocht, maar hun ervaring maakt ons bezoek zoveel rijker.
Nora en Ilie houden heel veel van hun stad!
We zaten niet op dezelfde golflengte, ik had ‘de spirit’ van de stad ervaren zo vertelde ik Nora. Ze antwoordde, ja dat is het wat ik wil meegeven, dat je de openheid ervaart, ik voelde echter de beklemming van het verleden.
Ik zweeg, maar ik begrijp haar heel goed, zij waren lange tijd beroofd van hun vrijheid, zij leefden onder de vreselijke druk van het regime, gelukkig behoort dat tot het verleden, nu kunnen ze staan en gaan waar ze willen, ze hoeven niet meer over elk woord na te denken vooraleer het uit te spreken. De vrijheid, een groot geschenk en ik heb niets anders gekend!
Als ik er nu bij dit schrijven aan terugdenk, inderdaad voor hen is er heel veel veranderd, een andere manier van leven, ik begrijp meer en meer ‘de openheid’ waar Nora het over had.
We willen hen vergoeden voor de slaapgelegenheid en de maaltijden zoals in Sibiu. Maar als een veto klinkt het: ‘ah non, sans discussion, les amis de Lieve sont aussi nos amis’ (lieve is een dame van het ex-Roemenië-comité). Mijn man probeert het nog eens bij Ilie maar ook daar vangt hij bot.We krijgen een almanak waarop voor elke maand een Roemeense kerk getekend door een van hun dochters. We krijgen nog een lunchpakket mee voor onderweg, we voelen ons beschaamd.
We omarmen elkaar en vervolgen onze weg.
(Nora en Ilie zijn zeer geïnteresseerd in ons landje met een voorkeur voor Brugge. We zijn van plan een boek over Brugge op te sturen, samen met een foto-dvd van onze reis. We zijn zeker dat het hen zal bevallen.)
We omarmen elkaar en vervolgen onze weg.
terwijl we de stad uitrijden zien we dat er verscheidene blokken gerestaureerd werden langs de buitenkant en een mooi kleurtje kregen in schril contrast met het niet gerestaureerde gebouw
wordt vervolgd....