Mijn Papsje....

falcon1 schreef:
Maar wat je moeder meemaakt is "onmenselijk" geloof me! Zowat het ergste wat je kan meemaken, als je na al die jaren je man moet afgeven!
Ik weet ook dat die eerste weken voor haar moordend moeten zijn... plots alleen zijn... en dan die nachten... Geloof me, het haalt het laatste stukje energie uit je!
Nu ze bij jullie thuis is zal ze zic h misschien wat rustiger voelen.

Ik had tegen mijn man gezegd (toen we van de week net begonnen met mijn moeder hier te herbergen) dat ik verwachtte dat ze dit 2 dagen zou uithouden, daarna zou ze zich gaan vervelen en zich geen raad meer weten met zichzelf en haar omgeving.
Ik heb (helaas) gelijk gekregen want de rust die we zagen de afgelopen 2 dagen is weg bij haar, ze is wederom erg ongelukkig en wij weten het niet meer nu.
We hebben echt alles gedaan wat we konden, geloof me.
Geen idee wat ons nu nog te wachten staat maar het maakt me bang en als ik zo naar haar zit te kijken gaan er verschillende gevoelens en gedachten door mijn hoofd.
Ze is net haar maatje kwijt na 65 jaar samen zijn.
Ze zit in een vreemde omgeving en het licht is bijna uit haar ogen verdwenen, ze is zo goed als blind, ze kan nog nauwelijks horen, ze is afhankelijk, ze is bijna 87 jaar en er is nog weinig van die statige vrouw van een half jaar geleden over, ze loopt gebukt en sloft met haar voeten over de grond.
Het doet enorm pijn en ik weet dat ik een enorme klap zal krijgen wanneer ik ook haar verlies maar toch hoop ik op genade, genade voor mijn moeder, genade van Hem waar ze haar hoop op heeft gevestigd, haar hoop dat Hij haar snel op komt halen

Lieve Angel,

je bericht was nu echt wel aangrijpend, maar ik zie ook dat je de gevoelns van je moeder stilaan begint te begrijpen! Wat zou jezelf willen als je geliefde heen gaat en het gemis onmenselijk groot is..; Je wil terug samen zijn, zoals vroeger, terug van elkaar kunnen genieten! Is het misschien dat wat in het hoofd van je moeder speelt? Ik heb hetzelfde aan de hand gehad... maar uiteindelijk was ik sterk genoeg om het te verwerken. Zij zal het uitzicht en die kracht niet meer hebben denk ik...
Trouwens, je voelt het zelf ook en en je hebt het dan ook zo mooi verwoord, ik ben wat opgelucht dat je die mogelijkheid voor ogen houdt...

Het doet enorm pijn en ik weet dat ik een enorme klap zal krijgen wanneer ik ook haar verlies maar toch hoop ik op genade, genade voor mijn moeder, genade van Hem waar ze haar hoop op heeft gevestigd, haar hoop dat Hij haar snel op komt halen

Angel, je zal dat heus wel overleven hoor... hoe moeilijk het ook mag zijn... maar je ouders hebben hun aardse taak nu vervuld en willen voor eeuwig samen zijn!
Je moet je neerleggen bij ons aardse leven hoor... niemand zal het eeuwige leven hebben!
En toch hoop ik dat ik het weer verkeerd voor heb! Ik wil maar zeggen... je moet op alles voorbereidt zijn... Laat ons hopen dat het zo'n vaart niet loopt en dat je moeder zich na verloop van tijd herpakt! Maar nogmaals, voor haar is het gemis van je papsje bijna onoverkomelijk, hoe goed ook andere mensen hun best doen om dit te weerleggen of haar te willen helpen..
Angel en Ted, we bewonderen jullie wel voor jullie zelfopoffering en dat jullie, na al wat jullie hebben meegemaakt, nog die moed kunnen opbrengen!

Veel liefs,

Veertje & Falcon

t ja Angel, t is heel moeilijk voor jou

maar je moet leven met je man en dat moet je moeder begrijpen

er moet iemand haar dat eens goed wijsmaken, mss de huisdokter ???

ze mag geen beslag op jou leggen, je hebt het al moeilijk genoeg

ik ben nu 5 jaar alleen, en t is verdomd moeilijk, maar ik zou dat nooit mijn dochter aan doen, t is haar leven en dat moet ze delen met haar man, niet met mij

dat is iets dat jou moeder moet verstaan, ze mag zo geen egoïst zijn en alleen aan haarzelf denken, dat moet er iemand haar eens goed aan haar verstand brengen, het mag geen breuk worden tussen jouw man en jou

want jij staat tussen twee vuren

denk aan uw verder leven en desnoods moet je moeder maar naar een home

dat is heel erg wat ik zeg, maar zo is het leven nu eenmaal, het leven is hard

heel veel sterkte voor u en Ed

Ik geef eerlijk toe dat ik nu echt bang aan het worden ben, bang voor wat er komen zal

lieve Angel

ik begrijp je,maar niemand kan daar een antwoord op geven,wat de toekomst met zich meebrengt is een raadsel voor ieder op aarde !!!

maar wat goed is in dit leven,is te weten dat je nooit alleen bent !!!ondanks je fel verdriet !!!!!

ik omhels je met een warme knuffel !!!!

want jij staat tussen twee vuren

ik geef pinech ergens wel gelijk,zelfs terecht !!!!

ondanks dit,begrijp ik je erg goed dat het pijnlijk moet zijn !!!
laat vooral je kopje niet hangen hoor!!!

lieve angelique

ja die woorden van pineche zijn eerlijk maar waar
lieverd denk aan jouzelf en zet niet alles op het spel
je mag je niet schuldig voelen
intendeel je hebt alles gedaan wat je kon
meer kan echt niet
lieverd kon ik maar ff mijn arm om je heen leggen
een arm om te schuilen
en je ff begrijpelijk maken dat jullie ook nog een leven hebbben
ik zeg al steeds angel denk ff aan jezelf
wie zal er voor jou zijn als het niet meer gaat

ik weet het is erg hard
mijn schoonmake die hebben wij zelf naar het bejaardehuis gebracht
was zwaar voor ons
maar later was het goede oplossing
heel erg dement
zo lief ik haar heb gehad
zij was mijn moederke ik hield veel van haar
maar angel ik zou niet verder gekund hebben
en was zoooooo blij dat wij die stap genomen hebben

voel je niet schuldig lieverd
en als je moeder niet wil
is erg zwaar
dan heb jij geen leven meer meisje
ik zit hier met een dikke traan
het doet erg pijn jou te lezen
maar wij zijn volwassen mensen
schrijf het van je af
en noem je geen klager
nee integendeel
hier is een luisterend oor
die je toch misschien een hint kunnen geven
sterkte lieverd
denk maar eens goed na
knuffeltje riekske
en begin niet aan een groter huis
ook dat zal zij niet aanvaarden

matekes ik weet waarover ik spreek

k heb hetzelfde meegemaakt met mijn moeder

gelukkig had ik ook zo n brave man, anders had ons huwelijk ook kapot geweest

wij hebben ze ook bij ons in huis genomen

ze is tot de laatste dag bij ons geweest, heeft kanker gekregen en ik heb ze altijd verzorgd

en heb altijd gezegd ik zal mijn dochter dat nooit aandoen, al is het wreed moeilijk, nooit wil ik dat

als het niet meer gaat ga ik naar een home, maar nooit bij mijn dochter

ge hebt op den duur geen leven meer met je man

laat er iemand haar dat aub wijsmaken

vraag hulp aan de dokter of zo

dikke knuffels

Wat een wijze antwoorden allemaal, ik ben er echt mee geholpen wat al jullie advies betreft en voel me gesteund door jullie warmte en steun.

ze mag zo geen egoïst zijn en alleen aan haarzelf denken, dat moet er iemand haar eens goed aan haar verstand brengen

Andere vrienden hier schreven het ook al en ja, mijn moeder is nogal egoïstisch, altijd al geweest en niemand heeft er ooit wat van kunnen zeggen want dan liep het echt fout af.
Ik ga het in ieder geval aan de huisarts voorleggen.
Deze aankomende week bij de mijne en die van mijn moeder is nog met vakantie maar kan ook ieder moment terug komen.
Mijn man zegt me nog even geduld te hebben en hij denkt dat het allemaal wel goed komt.
Laten we het hopen want dit gaat echt de verkeerde kant op en ik was niet van plan geïrriteerd te raken maar nu begint het toch terwijl ik dat persé niet wil, ik vind het zo rot voor haar allemaal.

Vanavond was wederom niet echt gezellig, de hele dag niet trouwens en ik wordt steeds vermoeider en heb steeds minder zin om nog iets te ondernemen en deze symphtonen zijn bij mij aan de orde in geval van stress en oververmoeidheid.

Ik ga weer afsluiten en hoop echt dat het nog goed zal kunnen gaan, dat mijn moeder haar boosheid om hoe het leven nu is niet op mij afreageerd en dat ik de artsen met elkaar kan laten beraden.

Fijn hier te kunnen komen, thx en slaap lekker allemaal.