Riekske
,
Het is altijd fijn om je berichtjes te lezen, ze geven kleur aan de donkere tijden.
Ik mag hopen dat alles goed gaat met jou en je man, want …. onze gezondheid is nog steeds de grootste schat.
Christiane is nu weer op weekend, ze ziet daar enorm naar uit.
Ik moet zeggen, het doet wel vreemd na zes maand om haar terug thuis te zien, maar niks is meer hetzelfde.
Ze loopt niet meer rond en dat zal ze nooit meer doen, het huis is anders ingericht , er staat nu een ziekenhuisbed beneden, en ze moet met de “voor ons” simpelste dingen geholpen worden.
En daar heeft ze het de laatste tijd toch moeilijk mee, want ze weent heel snel.
Het moet zeker niet gemakkelijk zijn voor haar, iets willen maar er gebeurt niks meer, gevangen in je eigen lichaam, en dan moet een ander het overnemen, verschrikkelijk !!
Ik weet niet hoe ik zou reageren moest het mij overkomen, maar ik vind haar MOEDIG
Wie weet wat heeft ze in die zes maand allemaal moeten overwinnen of opgegeven en vooral naar waar gingen haar gedachten.
Ze doet nu erg haar best om dingen opnieuw aan te leren ondanks haar handicap, ene daar mag ik niet bij helpen, ook al duurt het een uur.
Met de communicatie gaat het nog altijd moeilijk en is zeer tijdrovend, het is continu raden wat ze bedoeld.
Ze krijgen er daar in het UZ in Gent die afasie ook niet onder, al heb ik de indruk dat er wel wat aan het veranderen is.
Ze begint nu spontaan woorden achterna te zeggen, en dat is soms wel grappig, m.a.w. er is weer een lichtpuntje verschenen.
Volgende week komt er een evaluatie gesprek met de mensen die haar behandelen, ik ben benieuwd wat ze te vertellen hebben.
Groetjes vanuit Dendermonde
