Cyclus des levens
Ik schreef onlangs
over de cyclus van de natuur...
en straks, toen ik bij mijn moeder zat,
dacht ik
aan de cyclus des levens...
We keken samen naar de tv
en reageerden beiden, heel ontroerd,
op 't beeld van een schattige baby !
Heel onverwacht,
veranderde mijn ontroering in onmacht en verdriet...
Onbewust,
was ik vergelijkingen aan 't maken
tussen dat jonge wezentje
en mijn moeder van vijf en negentig jaar...
bijna een eeuwelinge...
Weinig haar, geen tanden...
een mooi maar gerimpeld gezicht !
Gevoed, aan- en uitgekleed, gewassen, verschoond...
zo onmachtig en afhankelijk !
De baby huilde...
zijn enige manier om te communiceren,
om zijn behoeften en verwachtingen
te uiten... hopend om begrip en hulp !
Dat doet mijn moeder ook
als ik er niet ben, als ze zich alleen voelt...
als ze kampt met vage ongegronde schrikbeelden
diepe oerangsten !
Een eeuwige herhaling...
Schrikwekkend
maar onontkoombare evolutie...
De cyclus des levens !
Bosrankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....