Goede morgen, deze morgen
ik kwam in’t bos Altertje tegen
aan zijn arm hing een Bosrankje
ze lachte wat verlegen
Jij bent de reden
zei ze onverbloemd
dat Alter me de laatste tijd
vaak “Juffrouw Landkaartje” noemt
Ik liet mijn gedachten dwalen
over een nieuwe lente in’t bos
Duidelijk liefde in de Lente
want Alter liet zijn Rankje geen momentje los
Straks is het Moederdag zei hij
Ik zei: pluk weer de dag
maar laat de wilde bloemen staan
in zijn ogen lag een lach
De nieuwe lente schijnt nu zon
van hier tot in de polder
in de toekomst kuis niet ik
maar Rankje mijne zolder
Van seringen wil ik zingen riep Alter plots
voor mijn lieve onbekende
Hij heeft weer spinsels in zijn hoofd
zei Rank, terwijl een haas over het bospad rende
In vriendschap nam ik afscheid
van het sympathieke paar
Ik moet in Mechelen de beiaard spelen
de eerste mei van elk jaar
Bij het beklimmen van de trappen
verloor ik plots mijn evenwicht
die gaten in de trap
nog altijd geen gedicht
Na het beoefenen van mijn klokkenspel
haaste ik me naar buiten
ergens achter een gordijn
hoorde ik ’n kanariepietje fluiten
Als kinderen van zestien
huppelde ik in de zon
tot ik plotseling een zusterke zag wuiven
vanaf een statig kloosterbalkon
Ik zou zo graag een moeder zijn
riep ze me toe van boven
Ik voel de lente in mijn hart
zeg kan je dat geloven?
Er kruipt precies een eerlijke vlinder
in mijn maag en in mijn buik
’t is net of ik, zelfs op ’t toilet
geurige bloemen ruik
Waarschijnlijk had een andere zuster
daar wat parfum gespoten…
nadat ze van konijn met pruimen
op de middag had genoten
zoals ik jou zie zei ze nog
maak ik je graag het hof
maar helaas ik heb geen tijd
Ik moet seffens naar het Lof
Witte zwanen vliegen op
plotseling valt malse regen
Ik zet mijn overpeinzing stop
misschien valt ze wel tegen…
Robbe
ik kwam in’t bos Altertje tegen
aan zijn arm hing een Bosrankje
ze lachte wat verlegen
Jij bent de reden
zei ze onverbloemd
dat Alter me de laatste tijd
vaak “Juffrouw Landkaartje” noemt
Ik liet mijn gedachten dwalen
over een nieuwe lente in’t bos
Duidelijk liefde in de Lente
want Alter liet zijn Rankje geen momentje los
Straks is het Moederdag zei hij
Ik zei: pluk weer de dag
maar laat de wilde bloemen staan
in zijn ogen lag een lach
De nieuwe lente schijnt nu zon
van hier tot in de polder
in de toekomst kuis niet ik
maar Rankje mijne zolder
Van seringen wil ik zingen riep Alter plots
voor mijn lieve onbekende
Hij heeft weer spinsels in zijn hoofd
zei Rank, terwijl een haas over het bospad rende
In vriendschap nam ik afscheid
van het sympathieke paar
Ik moet in Mechelen de beiaard spelen
de eerste mei van elk jaar
Bij het beklimmen van de trappen
verloor ik plots mijn evenwicht
die gaten in de trap
nog altijd geen gedicht
Na het beoefenen van mijn klokkenspel
haaste ik me naar buiten
ergens achter een gordijn
hoorde ik ’n kanariepietje fluiten
Als kinderen van zestien
huppelde ik in de zon
tot ik plotseling een zusterke zag wuiven
vanaf een statig kloosterbalkon
Ik zou zo graag een moeder zijn
riep ze me toe van boven
Ik voel de lente in mijn hart
zeg kan je dat geloven?
Er kruipt precies een eerlijke vlinder
in mijn maag en in mijn buik
’t is net of ik, zelfs op ’t toilet
geurige bloemen ruik
Waarschijnlijk had een andere zuster
daar wat parfum gespoten…
nadat ze van konijn met pruimen
op de middag had genoten
zoals ik jou zie zei ze nog
maak ik je graag het hof
maar helaas ik heb geen tijd
Ik moet seffens naar het Lof
Witte zwanen vliegen op
plotseling valt malse regen
Ik zet mijn overpeinzing stop
misschien valt ze wel tegen…
Robbe
walk on with hope in your heart
And you'll never walk alone...
And you'll never walk alone...