Spinsels van Alterego (2)

Alterego1 · 08 mei 2011, 14:48

Ook voor haar is het Moederdag.

Mijn gedachten gaan vandaag,bij deze Moederdag
uit naar een moeder(niet de mijne)die al zes jaar
aan het ziekbed gekluisterd ligt.
Ook haar kinderen en kleinkinderen willen haar vandaag
graag eren om dat moeder-zijn,al beseft ze er zelf nog
weinig of niets van.
Toch is ze nog altijd MOEDER.

Lang,héél lang...véél te lang....

Zes jaar nu al reeds,
er van bewust
dat je nooit meer beter wordt,
besef ik hoelang voor jou
'lang' kan zijn

Eindeloos lang,
zonder uitzicht of hoop
op enige beterschap,
verlamde ledematen,
nopen tot stille bedlegerigheid

Als 'n gevangene
van je eigen lichaam,
totaal afhankelijk,
vernederend en beangstigend
om dit lijdzaam
te moeten ondergaan

Tijd heeft voor jou
geen betekenis meer,
uren en dagen kruipen
in datzelfde monotone ritme
traag,héél traag voorbij,
onwetend van dag of uur

Niet meer bewust
van enig buitenleven.
Leven...,welke bepaling
houdt dat nog in voor jou?
Je 'leeft' niet meer,
wat valt er voor jou
nog te 'beleven'

Je bent nog in leven
méér niet,
je kan je niet meer 'uitleven'.
Zolang er leven is,
bestaat er hoop,zegt men.
Maar die hoop is reeds lang
in het hopeloze vervlogen

Omgeslagen
in het jammerlijke besef
van de spijtige realiteit,
de werkelijkheid
die ons,je naasten,
in alle nuchterheid
gebiedt te aanvaarden
dat dit is voor altijd.

Alterego

Bosrankje · 08 mei 2011, 16:00

Zoals Alter, denk ik ook vandaag aan
diezelfde moeder (niet de mijne)
al zes jaar "levende" onder de
gevolgen van een hersenbloeding...

Als leven enkel nog ademen is...

Als leven alleen ademen is,
dan leef je nog...
neen, je wordt geleefd !

In je eigen lichaam gevangen
niet in staat te bewegen
noch te spreken
een grootse foltering !

Je ogen volgen de schimmen
die rond je bed staan...
je blik is zo wazig.

Waar is de actieve,
creatieve vrouw gebleven ?
De bezige bij...
Het vlijtig Liesje...
De bezorgde moeder,
de lieve "moeke" die altijd
voor iedereen klaarstond ?

Zes jaar nu al
dat je vecht voor je leven
maar de strijd is hopeloos,
de ziekte is je te sterk!

Onmacht en opstand,
dat is wat je dierbaren voelen
maar wat voel je
wat denk je ?
Niemand kan het zeggen...

Alles heeft een reden
dacht ik tot nu toe
en toch vandaag,
zie ik de zin van jouw lijden niet !
Ik begrijp niets meer,
ik geloof niets meer !
Het is alleen ontzettend wreed !

Bosrankje

Alterego1 · 09 mei 2011, 01:26

Gast · 09 mei 2011, 08:35

Ik vind het zo droevig Alter !!

Wens je toch een aangename maandag toe !!!

Alterego1 · 09 mei 2011, 18:06

Bomi,Vergeet-mijnietje en Jeronimo

Met jullie bezoek aan mijn 'Spinselhuis' ben ik steeds
zeer vereerd,en ik wil elk van jullie dan ook vriendelijk
daarvoor danken.

Met trieste groetjes vandaag,na het overlijden van de
Belgische 26-jarige wielrenner Wouter Weylandt bij een
val in de derde rit van de Ronde van Italië.

Bosrankje en Alterego

Alterego1 · 10 mei 2011, 10:26

Wouter Weylandt

27/09/1984 - 09/05/2011

Wielersport kan toch zo mooi en tegelijkertijd ook zo wreed zijn.
Als enthousiast wielerliefhebber hebben we tranen van vreugde
in de ogen bij het beleven van een grootse zege door een onzer
landgenoten.
Maar nog dieper vatbaar en emotioneel geladen is onze pijnlijke
ontroering,als in diezelfde wielersport aan een jong beloftevol leven
door een domme valpartij zo bruusk een einde wordt gemaakt.
Een jonge kerel,26 jaar pas,talentrijk,vol verwachting en ambitie,
blijgezind van start gegaan in een Ronde van Italië,komt er in de
derde rit bij een afzink van de Passo del Bocco zwaar ten val,
met noodlottig gevolg.
Vorig jaar won hij nog in diezelfde Ronde van Italie de derde rit
in het Nederlandse Middelburg.
O ironie,toen grote euforie,vandaag immense smart.
Voor zijn jonge vrouw,Ann Sophie,die naar verwachting van hun
eerste kindje zal bevallen in September,voor de ouders en naaste
familieleden van de ongelukkige Wouter Weylandt heeft dit fatale
gebeuren nu tot onmetelijk diepe droefenis geleid.
Woorden van troost schieten hierbij tekort.
We voelen met hen mee,en wensen hen veel sterkte toe.

Bosrankje en Alterego

Gast · 10 mei 2011, 11:54

Woorden schieten hierbij tekort,zoals je zegt Alter !!
Ook ik denk aan hun verdriet !!

Alterego1 · 11 mei 2011, 08:06

De moeder het water

Ik ging naar moeder om haar terug te zien
Ik zag een vreemde vrouw.Haar blik was wijd en
leeg,als keek zij naar de verre overzijde
van een water,niet naar mij.

Ik dacht:misschien - toen ik daar stond op het gazon,
pilsje gedronken in de kantine van het verpleegtehuis,
de tijd ging langzaam in die godvergeten eenzaamheid -
misschien zou 't goed zijn als nu Psalmen klonken.

Het was mijn moeder,het lijfje dat daar roerloos stond
in 't gras,alleen haar dunne haren bewogen nog een beetje
in de wind.

Als voer zij over stille wateren naar een oneindig daar
en later,haar God.Er is geen God,maar ik bezwoer Hem
Zijn belofte na te komen,haar te bewaren.

Rutger Kopland.

Gast · 11 mei 2011, 08:22

zo gevoelig,en mooi !!!
Fijne woensdag Alter !!

Alterego1 · 11 mei 2011, 10:38

elisa20 · 11 mei 2011, 16:43

Dag alter,

Een beetje laat, maar nu kon ik je nieuwe topic
bezoeken.
Ik wens je veel succes en veel creativiteit,
die je in deze korte tijd hebt tentoon gespreid

Zinvolle inhoud, prachtig geschreven , en sfeervolle
illustraties, waarvan ik zeer genoten heb !

Groetjes,
elisa

Bosrankje · 12 mei 2011, 01:05

Hugo Camps...

Soms in vitriool maar ook heel onverwachts in de zoetste nectar,
dompelt hij zijn pen om zijn scherpe kanten te laten zien...
destructieve kritiek of lyrische lofzang...

Hoe meer ik over deze man ontdek des te meer hij me interesseert,
intrigeert, fascineert !

Het is bij 't lezen van zijn column over Philippe Gilbert dat ik
besefte hoe een sportverslag zo poëtisch literair getint kan worden :

' Sereen, authentiek, soeverein. Handwerk van de natuur met
inherente bescheidenheid voor de elementen. Niets aan hem is klef,
niets schreeuwerig.
Anderhalve minuut na de koers hoor je in hem weer de rivier uit
het dorp kabbelen. En zie je een jongen die graag een steentje in
het water zou gooien...'

En ik denk bij mezelf...beter zijn vriend te zijn dan zijn vijand !
Maar dan zelfs heb je de privilège om gehaat, vernederd of belachelijk
gemaakt te worden door een woordengoochelaar...

En toch... wat ik het liefst lees, wat ik het beste vind : zijn je
schrijfsels, mijn lief ! xx

Bosrankje

Alterego1 · 12 mei 2011, 04:15

Waarom schrijven?

Uitdagend is het onbeschreven blad
Onvervuld en machteloos,
zonder de pen die schrijft,
de hand die dit bestuurt
en zo het brein een kans geeft
zich te uiten.

Het beschreven blad legt een gedachte
vast voor later,om niet te vergeten.
Een boodschap,lijst of plan;
een brief,dagboek of gedicht.
Voor onszelf of voor een ander die
alleen zo is te bereiken.

Uit eerbied voor de vele mogelijkheden,
kan ik geen leeg blad verscheuren.
Maar iedereen heeft het volste recht
om gevulde bladen niet te lezen

Georgine Sanders

bo'ke · 12 mei 2011, 15:22

alter, het geschreve heb ik graag gelezen

dat is minder ... hoofdpijn ...

Ze drijft jou in het nauw,
lust je van schedel tot nek rauw,
troebel blijft de reden van herkomst
maar beslist zie je haar liever niet terug in de toekomst.

dat de hoofdpijn jouw deur mag voorbij gaan !!
een vriendelijke groet
bo'ke

Alterego1 · 13 mei 2011, 10:57

Vergeet-mijnietje,Elisa en Bo'ke

Als dank voor het bezoek aan mijn topic wil ik
jullie in deze prachtige lente graag een bloemetje
schenken uit het veelkleurig bloemenfestijn hierboven.

Met veel plezier geschonken aan ieder die hier langskomt,

Bosrankje en Alterego