Weinig tot geen neurowetenschappers geloven dat er iets is wat correspondeert met een zelf of ego en dat los staat van de veelheid aan mentale toestanden en patronen van hersenactiviteit die daarbij horen. Maar de 'Egotheorie' wil maar niet weg. we kunnen hem niet afschudden. De overtuigingen die de meesten van ons erop na houden over ons gecontinueerde bestaan in de loop van de tijd zijn gebouwd op de aanname dat de Egotheorie, of iets wat daarop lijkt, waar is.
De mensen koesteren gewoon verkeerde overtuigingen over zichzelf.
De 'Bundeltheorie' is geen nieuw idee, alleen is het moeilijk om je erbij neer te leggen. De wortels reiken terug tot de zesde eeuw voor Christus en de leerstellingen van Siddhartha Gautama de Boeddha, 'de verlichte'. Anattavada, de boeddhistische doctrine van 'geen ziel' of 'geen zelf', houdt in dat mensen en zelven slechts een nominaal bestaan hebben (in tegenstelling tot een actueel bestaan), hetgeen betekent dat ze alleen maar combinaties van andere elementen zijn. Het zelf is niet meer dan een bundel vluchtige indrukken.
'Een bewust wezen bestaat, denk je, o Mara? Je hebt een verkeerde voorstelling van zaken. Er is geen Zelf aanwezig in deze bundel elementen. Er is geen bewust wezen daarbinnen. Net zoals een stel houten onderdelen de naam rijtuig krijgt, zo worden de elementen een "denkbeeldig wezen" genoemd.'
We blijven alleen van dag tot dag dezelfde voor zover de bundel mentale toestanden die onze hersenen meenemen in de slaap lijkt op de bundel waar ze 's morgens mee wakker worden. 'Je' overleeft alleen van de ene dag op de andere omdat de psychologische verbanden behouden blijven. Op dinsdag heb je een bepaald stel herinneringen en plannen, vaardigheden en neigingen. Die vloeien voort uit die van maandag en zijn op hun beurt causaal verbonden met die welke je woensdag, donderdag en vrijdag zult hebben.
En je moet je realiseren dat de mechanismen van geestelijk overleven in de loop van de tijd in het gewone leven eigenlijk niet anders zijn, en dat er geen ander soort continuïteit is die er werkelijk toe doet. Het heeft geen zin in de bundel te gluren in de hoop een glimp op te vangen van een of ander ongrijpbaar, observerend ego. Dat is er niet. De bundel is alles.
[Naar: Paul Broks - “Het land van de stilte. Neurologische vertellingen”]
