De trage minnaar

[Dtm]

Alles kan nog


De ochtend, mijn geliefde.
Dauw op het verlangen. Heerlijk gemis
van dag en nacht.

Jij droomt nog. Alles kan.
Jonge hoop.
Ik beloof je roekeloos. Elke roos.

En verzeker je dat doornen niet bestaan.

[Dtm]

O tempora, o mores!


O, zalige tijden

toen ons geloof nog vrolijk wapperde
aan vendels en vlaggen
onze zekerheden triomfeerden
in protserige stoeten en preutse straten

toen de pastoor onze psychiater was
nu zijn we dwalende wezels
langs godverlaten wegen
ontroostbaar en bang als de dood

voor het doelloze leven.

[Bosrankje]

Waarom kom je bij ons nu maar wekelijks ?

Op je Blauwe Planeet blijf je dagelijks iets serveren... o.a :

"Zet je. Schuif wat dichterbij.
Zodat ik de geur van dauw ruik.
Al jaren serveer ik je ochtend."

Nog een geluk dat we de weg kennen (zonder gps)
om onze dagelijkse portie poëzie te nuttigen !

Hopelijk tot schrijfs hier !

Alter en Rankje

[Dtm]

Waarom kom je bij ons nu maar wekelijks ?

Op je Blauwe Planeet blijf je dagelijks iets serveren... o.a :

"Zet je. Schuif wat dichterbij.
Zodat ik de geur van dauw ruik.
Al jaren serveer ik je ochtend."

Nog een geluk dat we de weg kennen (zonder gps)
om onze dagelijkse portie poëzie te nuttigen !

Hopelijk tot schrijfs hier !

Alter en Rankje

Wat moet ik daar nu op zeggen, Bosnimfje?
Zoiets als:
dat ik vermoed dat er toch geen interesse voor is?
Waarom dan nog de moeite doen?

Zoiets?

[Bosrankje]

Dat je antwoordt, beste Uvi, maakt me wel blij, bedankt !

Je moet niets, maar we zouden het zo spijtig vinden dat
je bijzonder mooie poëzie van Seniorennet zou verdwijnen !

Vind je dat echt moeite doen ?
Om elke morgen even langs te komen en hetzelfde gedicht dat
je in "Mes petits bleus"neerpent, hier in jouw stekje te plaatsen ?

Wees zeker dat je meer mensen daarmee gelukkig maakt, en het
zal je ook goed doen... beschouw het misschien als een gezonde
ochtendwandeling ?

Zoiets ?

Alter en Rankje

[Dtm]

Het gewicht van inzicht


Ik moet dit licht weren.
Ongenadig zoals het over de ochtend ligt.
Als een gewetensonderzoek. Van m'n verleden.

Het felle helle waaraan je
jezelf pijnlijk snijdt. De schaduw
van je banale dagen belicht.

En je onder een metafoor van Nolens
zwicht.

[Dtm]

Van alpha tot omega


En zij schreven
de chronologie van een liefde.

Het wit van appelbloesems
in de boomgaard van hun armen.

Het monochrome blauw
van diep vergeten. Zomers later.

En de rauwe rouw
tot aan de horizon.

Van omega.

[Bosrankje]

Heel blij met je dagelijks bezoek !

Alpha en Bèta





.

[Dtm]

Lieu de mémoire


Ik hou het meest van de zee
in mijn hoofd. Als ik een meeuw hoor
over land. Of als wind door de radio waait.
In de luisterhaven van m'n oren.

Ik verlang naar de zee. Voor even.
Als ze moe is. En alleen.
Achtergelaten. Als souvenir. Gestrand
op een ansichtkaart.

Dan is de zee van mij.
Beklim ik de tijd. Als een dijk.
Kijk ik uit over de duinen.
Naar de verte van het verlangen.

Daar ligt mijn leven te wachten.
Op mij.

[Dtm]

Verloren meisje


Alleen de lakens
herinneren zich jou
nog

hun golvend genot
en de tedere kreukels
na het baren

van de ochtend

toen jij
daar voor de dag
stond

naakt en de nacht
wilde bewaren
om nooit

te eindigen in een vrouw.

[Robol]

Als vaste bezoeker
toch even taal en teken geven

Ik kreeg 'n bundeltje te leen
een beetje beduimeld
het werkje dateert uit de beginjaren 90
vorige eeuw dus

Auteur: Frans Bartels

Ik citeer:

Gek Marieke

Je woont
binnen muren
van huid,

een slot,
dat vensterloos
naar binnen
is gekeerd,

snapt taal
nog teken
van het
buiten-land,

leeft ijlhoofdig
van de stilte
die je
oerbron is.

april 1992

mvg
Robbe

[Dtm]

Alsof het nog gisteren was


Laat mij schrijven over de liefde
die niet bestaat
tenzij in het verlangen
dat als een maretak groeit op ons gemis.

Die parasiet van de poëzie
die zich te dromen legt
in onbeslapen wit verdriet
en lakens van vergetelheid.

Ginder ver weg, ben jij mijn liefste.

In dat vreemde land
van sjofele herinneringen
waar het tocht van eenzaamheid
en de werkelijkheid verdwijnt

nog voor ze neergeschreven is.

Daar in dat onherbergzaam gebied
van wachten op Godot
vlucht ik naar Ispahaan

een beduimelde druïde op zijn solitair retour.

[Dtm]

Een Gordiaanse knoop of een Salomonsoordeel

O, mijn geliefde
huis en thuis, mijn tweede huid,
mijn nest, mijn schuiloord,
mijn geschreven ziel, mijn stenen lichaam ...

zal ik je moeten achterlaten?

Toen op 25 januari 2009 mijn dochter terugkwam,
na dertien jaar Senegal, confisqueerde zij deze woning
met gans haar gezin.
Opa trok naar zolder.
Om er te wonen, slapen, eten, koken
etcetera. Om te leven.

Op 8 maart 2010 verhuisde dochter
naar een erg krap flatje,
samen met haar aanhang.

Hun destijdse enthousiasme is sterk afgekoeld.

En langs de weg
wordt elke 'te huur' een wens.
Die niet uitkomt.
En resideert allenige opa
in zijn bel-etage
als koning van dit trappenhuis.

Morgen heb ik een afspraak
met de toekomst.
Een flatje met een tuintje.

A room with a view. In de verte ligt mijn stad.

Zal ik begeven
of mijn geweten overreden.
Morgen zien we wel weer.

Neem ik afscheid van de bomen,
de hagen, de trappen die mij dragen...
mijn geliefde etages.

En zullen mijn nazaten
mijn teder imperium innemen.
Alsof mijn hemel hun aarde was.

Vraagteken.


***


De traagheid van een portefeuille


Opa-taxi, I myself, djokkert met de snelheid
van een voortvluchtige slak over de Ring rond m'n stad.
Achteraan palaberen mijn dagelijkse klanten.

De jongste, pas afgestudeerd LO, eerste leerjaar,
is niet langer analfabete. Zij roept mij tot de orde:
'Opa jij rijdt veel te snel.' Ik schrik me een aap.

'Ik kan niet lezen.' verklaart ze.
Links en rechts bespeur ik enkel groen.
Wat valt er te lezen, vraag ik me af.

En terug tussen de huizen, hoor ik haar spellen:
'Te huur'. Aha.
'Mama', gaat ze verder, 'waarom pak jij altijd 'Te huur'.
Neem nu toch eens 'Te koop'. Om te bellen.'

Mama is altijd te laat met haar GSM.
Hoe moet je zoiets orthografisch uitleggen?
Die traagheid van een povere portefeuille.

En het is nog wekenlang vakantie. Om te spellen.


***


Wat ik nooit begrepen heb


Ze plaatsen gouden kranen.
Op het toilet en in de keuken.
Werken de week vol. En op vrijdag volgt
nog gauw de kuis van heel dat leeg gebouw.

Zaterdag en zondag, men heet dat weekend,
hangen ze hun 'mobiel verblijf' aan de trekhaak.
Zo blijft hun huis alleen achter.
Voor de buren. Zelf parkeren ze zich.

Op één of andere zompige weide.
Struikelen over elkaar. En hun voeten.
En straks begint dan weer de week.
Het goud, het stof, het werk.

Maar nooit een nest.





PS.
Ooit had ik een collega met een sjieke Vlaamse villa.
In Wallonië. Ik zag de matte glans van haar kranen.
En hoorde op maandag de verre reisverhalen.

Waarom ruik ik dit Madeleintje van Proust. Nu.
Na meer dan dertig jaar. Tja.
Nooit had ik een nest als dit.

Verlatingsangst, misschien?







PS.
Voor lezers die mijn dagboek 'Mes petits bleus' niet kennen,
is dit wellicht onduidelijk. Sorry. Dat ik je hiermee overval.

[Bosrankje]

Dtm schreef :

O, mijn geliefde
huis en thuis, mijn tweede huid,
mijn nest, mijn schuiloord,
mijn geschreven ziel, mijn stenen lichaam ...

zal ik je moeten achterlaten?


Dag Uvi,

Heel blij dat je hier ook een beetje meer over jezelf komt vertellen.

Misschien een aanrader voor de lezers die 'mes petits bleus' nog
niet kennen, om daar een kijkje te gaan nemen ?

Tot schrijfs en... 'qui vivra verra'

A en B

[Dtm]

Dagboek van een dichter


Ik ken Nolens
nu al 756 pagina's lang.
Da's een hele tijd.

Geen enkele geliefde
kwam zo dichtbij.
Was zo'n open boek. Als hij.

Meestal bleven we samen
verborgen. Tussen de regels
en het wit. Het afwezige leven.

We schreven onze dag
vol. Met de grammatica
van zwijgen, kijken en nooit leren.

Hij schrijft zijn pijn met Leen.
Alleen.