De trage minnaar

[Dtm]

Clair-obscur

Zelfs als ik over het licht schrijf
hangen er wolken boven m'n woorden.
Alsof er zo vlokken sneeuw uitvallen.

Er zijn van die auteurs
die over verdriet schrijven alsof het licht is
om dragen. Pirouettes van tristesse.

Herman de Coninck was zo iemand.
Zieltogen werd dan zielogen.
Bij het zien van z'n stervende vrouw.

Ogenschijnlijk klopte hij het leed
luchtig op. Bedrieglijk eenvoudig.
Zijn liefde was lenig. Wellicht ook zijn verdriet.

De hobo was een zwerver.
En vingerafdrukken op het venster,
waren een definitie van poëzie.

Hoe graag zou ik mijn vingers
zeepbellen op een venster zien blazen.

[Dtm]

Voor haar die ik niet ken


Kom, leg je
hier te slapen
in mijn tja en ach

dat witte dons
van mijn vertwijfeling
die hapering

in mijn hunker
naar jou
en de verte van je ogen

de onbekende herinnering
die nog moet komen
ooit als je hier

aan tafel zit te dromen.

[Dtm]

Petit matin


Kijk, Mignonne,
de ochtend wacht
al ongeduldig op de dauw

hij staat reeds voor het open raam

kom toch, mijn vroege lieveling,
ik heb de rozen
één na één naar jou genoemd

opdat je naam
nog na zou geuren
als jij ooit mijn tuin verlaat

en dan de tijd niet langer verdergaat

zie, hoe ik je beeld bewaar
tussen de struiken
van de schemering

luister, mijn late lieveling,
laten we ons haasten
want vroeger dan wij zelf vermoeden

valt straks de avond.

[Dtm]

Een vorm van zwijgen

Zie, hoe onmetelijk dit blanke veld is.
Die zwijgende afwezigheid van woorden.
Witte stilte van het niets. Dat ik openbreek.

Iets met niets bekleed. Een vlek van spreken.
Zonder toevoeging van enig weten.
Slechts het ontmantelen van mijn allenig leven.

Hoe dikwijls nog pleeg ik een aanslag
op dit onaantastbaar wezen.
Blad met volgeschreven leegte.

En ongeletterd zwijgen.

[Bosrankje]

Vijf eeuwen tussen twee prachtige gedichten :

'Mignonne, allons voir si la rose' van Pierre de Ronsard
en jouw 'Petit matin', beste Uvi !

Toen ik jou eergisteren las, dacht ik onmiddelijk aan een
gedicht dat mij zo bekoord had (een halve eeuw geleden !)

Na enkele zinnen, was ik alles vergeten en jouw woorden
deden mij denken aan een bijzonder mooi schilderij van
Waterhouse ... Je vermoedt al wat ik ga schrijven : ik heb
er een ppt van gemaakt (en wetend dat je dat niet appre-
cieert, heb ik die enkel in ons Laar geplaatst !)

Dus, als jij even niet weet wat doen, kom eens langs ...
misschien ... niets moet , nietwaar ? en... bedankt voor
zoveel zuivere poëzie !

Alpha en Bèta



.

[Dtm]

Ik weet het niet


Hoe snij ik je
uit gisteren
toen je nog sliep
in Brugge of Oostende

en ik langs de zee liep
van je gedachten
en als zand
uit je herinneringen waaide

hoe tem ik
dit verdriet
van vandaag en morgen

en morgen en morgen.

[Alterego1]

[Bosrankje]

Maar ik ben geen filosoof


Laat mij het even omdraaien.
De enige zin van de dood
is het leven. Maar ik kan me vergissen.
Want ik ben geen filosoof.

En in dat leven
zit er veel dood. Die van jou
komt altijd het laatst.
Da's geluk hebben.

Ondertussen moet je leren leven.
Met die van een ander.

Uvi

Tussen al je schrijfsels, van februari of mei
die als paddestoelen rijzen in je blauwe wei,
hebben we zonder enig twijfel, bovenstaand
gedicht gekozen voor Pvdd in de 'Oogstmaand'

Ook gezien en geluisterd naar iets bijna buitenaards
in zijn realistische en tragische schoonheid...
Om nooit te vergeten !
Verschrikkelijke beelden en een engelenstem !

http://youtu.be/miLV0o4AhE4

cfr. "Mes petits bleus" Uvi

Tot schrijfs ...

Alter en Rankje

[Dtm]

De lichte lacune


Verder dan de dageraad
later dan de avond
ben jij mijn dwaallicht

in de geur van een roos
de kleur van een stem
het ritselen van een laken

hoor ik even je adem
proef ik de dauw van je lippen
voel ik de stilte

van je schaduw.

[Dtm]

Da capo

Een golf die aanspoelt
en het strand dat zand wordt
zonder jou

sneeuw die uit de avond valt
de bomen zonder blad
en zonder jou

dat verdwenen koper
van oktober
in mijn late vingers

die schrijven
op een venster
in november:

ik hou van jou.

[ria]

uren
kan ik
naar hen
turen,

wolken
azuur of
konigsblauw
als inkt,

witte-watte
kragen,
voortgedreven
en gedragen

door een
briesje,
door een
fluisterwind,

die telkens
weer, deze
schoonheden
bezingt.

ria

[Dtm]

Mijn cerebraal verdriet

Ik verwaarloos je, mijn ratio.
Jij brede akker van het weten.
Het is uit onmacht
dat ik je achterlaat.

In de contouren van vermoeden
verschuil ik mij.
Voor de axioma's van het leven.
En twijfel is mijn laffe kameraad.

Wij dobbelen om jouw lot.
Want claimen dat waarheid niet bestaat.
Tenzij in wetten. Nooit in weten.
Dat schatplichtig is aan tijd.

En ook vergeten.

[Dtm]

Tabula rasa

Kijk hier sta ik dan
zonder alfabet
radeloos ongeletterd
analfabetisch verloren

bloot zonder zelfs een komma
op een onleesbare vlakte
met onzichtbaar verlangen
en onhoorbaar gemis

zonder woorden besta ik niet.

...


Sjaalman


Ik ben zelfs geen personage
in het verhaal van een dorp.
Daarin had ik de dorpsgek kunnen zijn.

Maar ik woon in een stad.
Waarin je niet meer bent dan een anonieme schim.
Een schaduw van wie je bent. Een passant.

Hooguit een rustpunt
voor een vermoeide dame op een terras.
Een 'ach, daar-is-ie-weer'.

De man met de hoed.
Wit in de zomer, zwart in de winter.
Maar steeds met een zwarte sjaal.

Misschien lijk ik wel op
een kraai in de kou.
En op een ekster in de zon.

[Dtm]

Een zee van tijd


Daar zaten we dan
midden de deining van de duinen
en het wuiven van het helmgras

tussen de zee
en onze landerige zetels
lagen de voorbije jaren

als meeuwen in de verte
schreeuwen van verlangen
en golven van gemis

het ruisende ritueel
van ebbe en vloed
de lethargische liturgie

van liefde en zee.

[Bosrankje]

Tabula rasa.....

... zonder woorden besta ik niet.

Dus, blijf maar toveren met woorden,
we krijgen er toch nooit genoeg van...


Sjaalman ...

...Misschien lijk ik wel op
een kraai in de kou.
En op een ekster in de zon.

Vanaf nu, zal ik anders kijken naar
eksters en kraaien... (vooral die met
een zwarte sjaaal ! )


Groetjes van A en B