Gisteren overleden

Lieve, lieve mensen allemaal, ik ben een paar dagen niet op het forum geweest, moest alles regelen, begrafenis, kerk, koffie, bank, teksten kerk ... en dan vind ik nu jullie lieve berichtjes, dank !
Ik heb het echt zeer moeilijk en daar ik al 22 jaar geen familie meer heb (allemaal jong gestorven en ze hadden geen kinderen, sommigen geen broers of zusters, ik ook niet) voelt men zich eenzaam. Toch heb ik veel steun van de familie van mijn man en collega's van het werk. Maar al bij al zit ik hier alleen thuis en ben het aan het verwerken. De voorwerpen en de foto's aan de muur doen je huilen. De eerste dag zal ik huilend met zijn gsm tegen mijn wang, zijn haarborstel met losse haren uitgevallen van de chemo heb ik in een plastiek zakje gedaan als een relikwie, schrik dat er haar zou uitvallen dat ik wou behouden, een beetje kleding in de wasmand, ... je komt het allemaal tegen. Ik kende hem van mijn 7 jaar, erg lang dus. Neen, kapoentje60 voor mij geen andere meer en jij denkt 'dat zegt ze nu' maar dat meen ik. Mijn trouwring gaat nooit meer uit. Ik vind niemand meer zoals hij.
Dinsdag 2/8 is de begrafenis, er komt veel volk, het zal de ergste dag uit mijn leven worden. Maar het leven gaat verder en hij zou niet willen dat ik in een hoekje zit te wenen. Dus ik zal de moed moeten vinden om terug te lachen en in het weekend wat leuke dingen te doen maar nu nog niet.
Bedankt en lieve groeten,
Tot binnenkort,
Fabieke

Lieve, lieve mensen allemaal, ik ben een paar dagen niet op het forum geweest, moest alles regelen, begrafenis, kerk, koffie, bank, teksten kerk ... en dan vind ik nu jullie lieve berichtjes, dank !
Ik heb het echt zeer moeilijk en daar ik al 22 jaar geen familie meer heb (allemaal jong gestorven en ze hadden geen kinderen, sommigen geen broers of zusters, ik ook niet) voelt men zich eenzaam. Toch heb ik veel steun van de familie van mijn man en collega's van het werk. Maar al bij al zit ik hier alleen thuis en ben het aan het verwerken. De voorwerpen en de foto's aan de muur doen je huilen. De eerste dag zal ik huilend met zijn gsm tegen mijn wang, zijn haarborstel met losse haren uitgevallen van de chemo heb ik in een plastiek zakje gedaan als een relikwie, schrik dat er haar zou uitvallen dat ik wou behouden, een beetje kleding in de wasmand, ... je komt het allemaal tegen. Ik kende hem van mijn 7 jaar, erg lang dus. Neen, kapoentje60 voor mij geen andere meer en jij denkt 'dat zegt ze nu' maar dat meen ik. Mijn trouwring gaat nooit meer uit. Ik vind niemand meer zoals hij.
Dinsdag 2/8 is de begrafenis, er komt veel volk, het zal de ergste dag uit mijn leven worden. Maar het leven gaat verder en hij zou niet willen dat ik in een hoekje zit te wenen. Dus ik zal de moed moeten vinden om terug te lachen en in het weekend wat leuke dingen te doen maar nu nog niet.
Bedankt en lieve groeten,
Tot binnenkort,
Fabieke

Veel sterkte op 2/8....

Beste Fabieke

Mijn innige deelneming met dit groot verlies, ben ongeveer even oud als U en je man denk ik en ik ben ook alleen maar is heel anders van me.Bij deze wil ik U heel veel sterkte toe wensen het word nog heel zwaar en hou bij alles het hoofd koel en overleg alles met een vertrouwenspersoon want zullen er enkelen zijn die van de situatie willen profiteren nu je zwak staat, want ik maakte het mee als mijn ma stierf plots waren mijn twee broers daar en die regelden alles en plots weet je van niks meer

heel veel sterkte
tjolder

fabieke,
wens je sterkte bij het heengaan van je echtgenoot,
veel moed in deze droevige dagen ..

grts
iris

Fabieke,

Ik bied je mijn innige deelneming aan bij het overlijden van je lieve echtgenoot.
Ik wens je ook heel veel sterkte in al de moeilijke dagen die nog komen,
de dag van de begrafenis, al de volgende dagen, de weken, de jaren.
Eerst zal je het niet willen geloven en boos zijn op heel de wereld, dan beetje bij beetje het aanvaarden, en achter een tijdje het een plaats geven in je leven.
Maar vergeten doe je nooit. Ik weet het, ik heb drie jaar geleden mijn echtgenoot verloren, ook aan uitgezaaide longkanker en 't is precies zoals het gisteren gebeurd is.
Veel sterkte meisje, ik denk zeker aan jou volgende dinsdag.

Nicole

Fabieke,

Ik bied je mijn innige deelneming aan bij het overlijden van je lieve echtgenoot.
Ik wens je ook heel veel sterkte in al de moeilijke dagen die nog komen,
de dag van de begrafenis, al de volgende dagen, de weken, de jaren.
Eerst zal je het niet willen geloven en boos zijn op heel de wereld, dan beetje bij beetje het aanvaarden, en achter een tijdje het een plaats geven in je leven.
Maar vergeten doe je nooit. Ik weet het, ik heb drie jaar geleden mijn echtgenoot verloren, ook aan uitgezaaide longkanker en 't is precies zoals het gisteren gebeurd is.
Veel sterkte meisje, ik denk zeker aan jou volgende dinsdag.

Nicole

Eerst zal je het niet willen geloven en boos zijn op heel de wereld, dan beetje bij beetje het aanvaarden, en achter een tijdje het een plaats geven in je leven

Mooi gezegd Mammie... dit is nu wel echt de waarheid!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Fabieke, héél veel sterkte de komende dagen....

Veertje & Falcon

Lieve, lieven mensen, jullie berichten doen me deugd ! Het zijn rare dagen. Je bent alles aan het regelen, dagen aan een stuk en je hebt bijna geen tijd om na te denken. Ineens flitst er een herinnering door je hoofd, bijv. het laatste wat mijn man zei, of iets leuks dat we deden, of je denkt gewoon aan iets en je laat vallen wat je in je handen hebt en je zit op je bed of in de zetel keihard te wenen en je denkt bij jezelf hier geraak ik nooit meer door. En zoals jullie schreven of anderen me vertelden, het zal slijten, het verdriet zal minderen. Spijtig genoeg heb ik al 22 jaar geen familie meer langs mijn kant (jong gestorven en geen nakomelingen) en mis ik nu de arm rond mij van een zus of een tante tegen wiens schouder ik eens goed kan uithuilen. Ik zit het hier thuis alleen te verwerken. Soms komt er iemand van de familie van mijn man langs om even een bezoekje te brengen maar dat is toch niet hetzelfde, bij die mensen moet je je sterk houden en kan je je niet laten gaan of je krijgt geen troostende arm rond je. Mijn moeder stierf toen ze 34 was en ik 14 dan heb ik 20 jaar samengewoond met mijn lieve grootmoeder, ik heb ze allemaal moeten afgeven en nu dit weer.
Op 16 augustus ga ik na deze vakantie terug werken. Ik weet zeker dat ik in het weekend onder de mensen zal moeten komen (groepen, verenigingen) want alleen op wandel is niet goed, sociaal contact is nodig. Ik deed alles samen met mijn man, nu zal ik anderen moeten zoeken om te lachen, te wandelen en het weekend door te komen.
Dank voor jullie luisterend oor en nu weet ik wanneer ik jullie berichtjes lees dat jullie ook een portie verdriet te verwerken hadden of hebben. Sterkte !
Lieve groeten,
Fabieke

sterkte fabieke voor deze droevige tijd voor jou
liefs riekske

Bedankt riekske en falcon1, nog altijd moeilijk maar dat is normaal hé, toch telefoontjes gekregen van familie van mijn man en vrienden dat ik altijd welkom ben in de toekomst en hoewel ik aangetrouwd ben ze me beschouwen als lid van de familie. Ik zal ze zeker een bezoekje brengen in de toekomst en de banden behouden. Morgen een dagje voor mezelf, trek 's morgens de deur achter me dicht en een dagje buiten want na zovele dagen als regelen en belopen heb ik behoefte aan wat verzet want altijd thuiszitten is niet goed voor mij. Hou van musea dus een museumbezoek en iets lekker eten zal mijn gedachten even verzetten.
Slaapwel,
Fabieke