Een routeplanner is een mooi ding. Welhaast een nog mooier ding is een GPS, maar voor mij volslagen nutteloos. Volkomen overbodig, omdat ik de reisroute naar Spanje al slapende kan rijden. En dan bedoel ik niet de platgereden autobaan over Dijon en Lyon, maar een route die over mooie dorpjes en steden voert dwars doorheen Frankrijk, meestendeels langs de Routes National.
In den beginne kon ik dat nog niet, ik miste zelfs eens een afrit aan een stadsring ergens, wat me een volledig uur aan tijdsverlies en 40 Km. rondrijden koste. Het bleef echter bij een éénmalig akkevietje, sindsdien slaap ik de eerste helft van de reis achter het stuur, en word pas wakker ergens in de nabijheid van het centraal massief, wanneer het bochtenwerk begint...
Bij het begin van deze reis had ik de routeplanner opdracht gegeven mij naar het klooster van Montserrat te leiden.
Tijdens de reis doorheen Frankrijk geen enkel probleem, de miserie begon pas toen we reeds op Spaans grondgebied waren. Op een gegeven moment bereiken we een rondpunt, en ik wist zeer zeker dat ik rechtsaf moest slaan voor de richting van het Montserrat-gebergte, maar de routeplanner gaf halsstarrig links aan, mij aldus in een opperste staat van verwarring en vertwijfeling brengende.
We waren in een impasse beland, zoals dat heet. Een impasse is het juiste woord, dat besefte ik ten volle toen we voor de zevende maal het rondpunt rondreden. Tot grote consternatie van de andere weggebruikers, die uiteraard verplicht waren mijn voorrang te respecteren. Het was een mooi rondpunt, daar niet van, maar na 3 toertjes heb je alles gezien wat er te zien is.
Tegelijk besefte ik ook het potsierlijke, het absurde van de situatie...
Welke routeplanner waagt het nu de orders van een chauffeur aan te vechten, als het ware er zijn eigen wil door te drukken? Ik probeerde nog met “Met deze ontwikkeling gaat Benedictine VII niet gelukkig zijn, er is voor mij een celletje gereserveerd, en ik wil ook de zwarte madonna goeiendag zeggen!”
Waarop de routeplanner “De pot op met Benedictien VI (grove fout overigens) en de zwarte madonna, en uw celletje kan de boom in”
Waarop ik dan weer de terechtwijzing kan geven, dat een cel in een boom een boomhut is, en dat de stoelgang van Benedictine VII en de zwarte madonnaal helemaal geen zaak is voor een routeplanner.
Waarop de routeplanner zich in een ijzig stilzwijgen hult...
Nu is het ogenblik aangebroken om een heldhaftig besluit te nemen en te laten zien wie er baas is.
Ik geef dan ook een ruk aan het stuur, en sla resoluut de weg in naar de costa.
Een man moet zich toch niet laten ringeloren door een routeplanner zeker?
Aan prior Benedictine VII stuur ik wel een mailtje met een of ander flauw excuus, dat ik in panne ben gevallen of zo...
Eigenaardig genoeg vindt de auto schijnbaar zelf de weg nu, aan de costa aangekomen stopt hij als het ware vanzelf aan een appartementenblok.
Mijn routeplanner stapt uit, neemt haar beautycase uit de kofferruimte en loopt met vaste tred op de ingang af, en wonderlijk genoeg schijnen wij ook hier een reservatie te hebben!
Het herschrijven van de bijbel zal dus moeten wachten totdat ondergetekende opnieuw thuis komt, want ik weet hier een heerlijk terrasje...
Zo, dat was het dan.
Heb nog een goed leven en we zien mekaar misschien weer in de hel.
Tot zolang dan zal zandmannetje jou wel in slaap lullen !
Tiens, ik wist niet, dat ze er al een film over gemaakt hadden! 
