Anekdotes...

In een verwoede maar vergeefse poging om de smerige smaak uit mijn mond te krijgen, kneep ik zorgvuldig 2 cm. i.p.v. de gebruikelijke 1 cm. uit de tube Colgate op mijn tandenborstel, deze morgen wijdbeens voor de wastafel staande, om vervolgens met een tandenpoetsbeurt te starten waar geen enkele elektrische tandenborstel tegenop kon.

-(tussen haakjes, is voorgaande een mooie volzin, of is het er geen?)-

Maar het mocht niet baten, het feit bleef overeind staan dat ik gefaald had en de slechte smaak in mijn mondholte bleef...
Ik veronderstel dat deze smaak zelfs met een donkere trappist niet weg te krijgen zou zijn, of met een Chivas om het in het kleinere formaat te zoeken, maar daarvoor was het nog wat vroeg in de morgen, vond ik zelve.
Een mens krijgt zo snel het etiket van alcoholverslaafde op zijn voorhoofd gekleefd tegenwoordig, en je krijgt het zo moeilijk weer losgeweekt.

Mijn eega zei “je lijkt wel Christus aan het kruis” toen ik daar urenlang met uitgespreide armen in de zon op het stand aan de Costa del Sol had liggen bruinbakken, en zoals het tenslotte uitdraaide allemaal voor niks.
Al die uren dat ik onder de zonnebank had doorgebracht, vooraleer naar vermelde Costa te vertrekken, allemaal voor niks. Een zonneslag had ik er bij opgelopen ja, met duizelingwekkende koppijn tot gevolg.
En de smaak van mijn jammerlijke falen in de mond, smaak die zich zoals eerder ten overvloede vermeld niet liet wegspoelen.

En het kon gewoon niet mislukken hadden ze mij nochtans verzekert.
Het beproefde recept was:
je laat je gewoon bruinbakken, je werpt je ID-kaart alsmede andere vereenzelvingspapieren weg, en je broebelt zomaar wat onverstaanbare klanken tegen die ambtenaar van het OCMW, waar je je aanbied, slechts gehuld in een bontgekleurd tafellaken. Tot het einde der dagen is jouw broodje dan gebakken, hadden ze gezegd.
Kon ik het godverdomme voorzien dat die ambtenaar Jeanine was, en dat ze mij nog kende van vroeger???

Eventjes wist ik het niet meer.
Nu had ik evengoed kunnen schrijven 'ik was de kluts kwijt' maar vermits ik niet het flauwste benul heb wat een kluts eigenlijk is, schrijf ik dat dus maar niet.
En ik veronderstel dat de meeste mannen in mijn geval zouden verkeren, wanneer ze in het holst van de nacht gewekt worden, brutaal uit hun verkwikkende en diepe slaap gerukt worden als het ware, door het gegil van hun echtgenote.
Een eega die slechts luttele seconden voordien het echtelijke bed verlaten heeft om een bezoekje te brengen aan de WC-pot.
Om de situatieschets volledig te maken, in de badkamer was bedoelde pot geïnstalleerd recht tegenover de lavabotafel, en op de grond onder deze tafel had zij haar beautycase neergepoot, zodat zij op bovenvermelde pot gezeten een onbelemmerd zicht had op bedoelde case, zie verder gedetailleerde uitleg hierover.

De plaats van gebeurtenis is een appartement aan de Spaanse woeste kust, bij Vlamingen en aanverwanten beter gekend onder de naam Costa Brava, en een situatie die gecreëerd wordt aan de ene kant door mijn enigszins over haar normale toerental zijnde echtgenote, aan de andere kant door een uit de kluiten gewassen kakkerlak.
Want over zulkdanig ongedierte scheen het uiteindelijk te gaan, na ontleding van het opgewonden relaas, al dacht ik na de eerste beschrijving dat het over een alligatorjong ging.
Een stevig uit de kluiten gewassen kakkerlak overigens, want volgens de kleurrijke eerder vermelde beschrijving die mijn vrouw direct na de feiten opdiste, is het een kakkerlak zoals er weinig op dit door god geschapen westelijk halfrond rondhossen, laat dit duidelijk wezen.

Volgens haar beschrijving zou het hierbij wel eens kunnen gaan om de Nestor aller kakkerlakken, god zij geprezen, of moeten we als het over kakkerlakken handelt misschien beter Allah aanroepen?
Overigens wil ik hiermede hoegenaamd niet bedoelen dat genoemde god insgelijks het oostelijk halfrond niet zou gecreëerd hebben, maar daarmede heeft hij klaarblijkelijk niet zo’n geweldig succes gehad want op dat gedeelte van de aardkloot zijn z’n echt gelukte creaties op één hand te tellen.
Het was dus een kakkerlak om U tegen te zeggen, om uw rode toeristenpetje voor af te nemen als het ware, en eerbiedig in de houding te springen als hij voorbij kwam gesprint.
De kakkerlak had zich geïnstalleerd op de beautycase van mijn eega.

(zo’n case kent ongetwijfeld iedere man toch mag ik hopen, dat is zo’n grote valies met allerlei tubes en pottekes en crèmekes in, onmisbaar voor leden van het vrouwelijke geslacht, waarmee ze zich ’s avonds insmeren vooraleer onder de lakens te duikelen in de meestendeels ijdele hoop er beter en jonger uit te zien wanneer de zonnestralen de volgende morgen doorheen de dichtgetrokken gordijnen priemen).

Hij had zich geposteerd op een zodanig doordachte plaats dat het eerste - en ook het tweede gedacht – dat bij haar opkwam was
“Allez gedomme, stond daar nu een kokarde op mijn beautycase?”
En klaarblijkelijk stond er voordien geen kokarde op die mooie oranjekleurige beautycase geïnstalleerd, want bij aanraking van het object in kwestie sprintte het weg met een snelheid die enkel Tom Boonen in zijn beste jaren kon ontwikkelen.
Lang voordat deze gekende sportman zich op latere datum op het gekende slechte pad begaf, een pad dat tenslotte zijn snelheid zodanig beknotte dat hij segenswoordigs alleen nog met zijn boude uitspraken in het nieuws komt. Geen daden maar woorden, om de stelling eens om te draaien.

Waarom mijn eega haar volumeknop zo hard opendraaide is me tot op heden niet erg duidelijk, want de kakkerlak kwam niet haarswege afgezakt maar koos wel de tegenovergestelde richting, hij koos dus duidelijk voor het hazenpad,- of beter gezegd het kakkerlakkenpad-, maw. hij koos eieren voor zijn geld.
Het mocht zijn eerste communiezieltje niet baten, na de eerste oorverdovende gil kwam het gezonde reactievermogen alsmede het verstand van mijn eega weer op het normale toerental, en tegen de tijd dat ik voldoende bij mijn positieven was gekomen om mijn oogleden open te trekken en uit het bed te strompelen, was het enorme exemplaar reeds overworpen met een grote badhanddoek, platgewalst en in de WC-pot gesmeten, dezelfde pot waar ze slechts luttele seconden voordien nog rustig had opgezeten, om vervolgens de operatie te vervolledigen met een grote doorspoeling.
Zodat ik om deze feiten te staven volledig moet afgaan op haar getuigenverklaring, het corpus delict heb ik niet met eigen ogen kunnen aanschouwen noch op foto vastleggen.
Maar geen enkel haar op mijn hoofd denkt er aan om deze verklaring ook maar in de geringste mate in twijfel te trekken…
Hoewel, bij nadere opzoekingen 's anderdaags gepleegd met behulp van de laptop en een zekere heer Google, schijnt een kakkerlak met een grootte van +/- 8cm. slechts alleen voor te komen op Madagascar?
Met deze feiten geconfronteerd, was ze slechts enkele ogenblikken uit haar lood geslagen, maar dan gaf ze ogenblikkelijk de meest voor de hand liggende en plausible verklaring "dat beest is in de valies van een toerist van daar meegekomen"

Weet iemand een adres voor volgend jaar om een appartementje te huren, niet te duur en met onbelemmerd zicht op de ‘Mare Mediterrannea’, gelegen aan één der Costa's, met uitsluiting van de Costa Rica?
.

Zandmannetje het is al hééél lang geleden dat ik nog eens bij 'Columns & kolder' ben komen kijken en geloof me, ik heb van je laatste drie inzendingen genoten met volle teugen. Je hebt nog helemaal niks verloren van je droge humor en je prachtige schrijfstijl. Integendeel, Proficiat!

Jouw verhaal over de slechte smaak in je mond bracht me op het idee om ook nog eens een anekdote te vertellen.

Waarom jouw verhaaltje me nu ineens terug deed denken aan mijn eerste tongkus? Ik weet het niet, het kwam zo maar in mijn gedachten. Er is bij mijn weten de laatste dagen niks gebeurd dat mij er aan herinnert en zo speciaal was die eerste keer nu ook weer niet. Of het al lang geleden is? Lang, heel lang, ik was nog geen 18, Anno Domini 1954. Ja, wij telden toen nog de jaartallen in het Latijn omdat we nog 'wreed Christelijk' waren. Letterlijk betekende het dus: in het jaar des Heren 1954.
Het wapenfeit vond plaats op de kermis, Kraainem-kermis, in de 'rups'.
Tussen de andere molens stond er altijd ’n authentieke rups, je weet wel, zo een draaimolen met van die aan elkaar vastgeklonken tweezit wagentjes die in dolle vaart over een hobbelig parcours reden. Na een minuutje rondjes draaien, ging gegarandeerd de kap over onze hoofden en dan zat je in bijna volslagen duisternis, de beste plaats om tijdens het kussen niet gezien te worden, want kussen gebeurde toen nog niet in het openbaar, zeker niet tongkussen.

Ik was nog helemaal niet rijp voor verkering en had zelfs nog nooit een meisje op de mond gekust, maar mijn vrienden, Eugène, Emanuel, Ludwig en mijn broer Mil, drongen er op aan dat ik het eens moest proberen. Volgens ervaringsdeskundige Ludwig was het een fantastische belevenis. Het intiem kussen had hij geleerd tijdens de grote vakantie. Ja, je leest het goed, de grote vakantie, hij droeg nog een korte broek denk ik. Die vakantie bracht hij altijd door in Sleidinge bij zijn grootouders. Daar was hij beginnen oefenen op een vrouwelijk borstbeeld dat in de inkomhal op het dressoir stond. Ik geloof zelfs dat de dame geen armen had en dan kan het wel eens een replica van de Venus van Milo zijn geweest. Als dat zo was, zal hij tijdens het kussen ook wel één van haar borsten hebben vastgehouden. Het kon bijna niet anders want als die vrouw geen armen had, moest ge u toch ergens aan kunnen vasthouden. Trouwens een tongkus gaf je niet met uw handen op de rug. Soit.
De koele kussen van een bronzen beeld, of was het van plaaster, moeten toch niet zo aangenaam zijn geweest, want Ludwig schakelde al na een week over op warm, mals meisjesvlees, namelijk dat van zijn mollig nichtje Irène. Zij was een vrij stevige meid, want ondanks het feit dat ze twee jaar jonger was dan mijn vriend, stak ze met kop en schouders boven hem uit. Dat was niet echt moeilijk omdat Ludwig nogal klein geschapen was. Pas op, versta me niet verkeerd, met klein geschapen bedoel ik niks denigrerend, het gaat over de lengte van zijn lichaam.
Wanneer Ludwig ons zijn wedervaren met het kussen van zijn volslanke nicht beschreef, konden wij het niet nalaten hem te plagen. Mileke zei dat hij misschien op een bankje moest staan om op haar hoogte te geraken, of beter nog, met zijn tenen in de rand van haar jarretels, beweerde Emanuel.

Kortom, het was mijn beurt om te leren tongzoenen, maar wie kon ik als model gebruiken?
We waren naar Kraainem-kermis gegaan om op het bal uit te kijken naar een meisje dat het met mij wel zou willen 'doen'.
Omdat ik niet op zoek was naar een liefje werden in het begin van de avond de mooiste meisjes al door mijn vrienden voor mijn neus weggekaapt. Wat overbleef was niet veel soeps. Een rosse met heel veel sproeten die - ik kan me vergissen - ook een beetje scheel keek, dan nog een hele magere boonstaak met een boezem zo plat als een strijkplank en tenslotte was er de dochter van het café waaraan de balzaal verbonden was. Victorine zag er, ondanks haar ouderwetse naam, toch niet onaardig uit. Ze was niet dik en ook niet dun, laten we haar liever volslank noemen. Ze had zwart krulhaar dat me nogal kort leek. Ze keek naar mij met een blik in haar zwarte ogen die misschien menig jonge man had doen smelten van verlangen, maar ik voelde helemaal niks...
Toch wisten mijn compagnons mij te overtuigen om het met haar eens te proberen. Ik nodigde haar uit om een boogie-woogie te dansen en dat was een vergissing. Ik had het gevoel dat niet ik, maar zij de dans leidde. Een trage wals of een slow was meer iets voor mij.
Tijdens die trage 'plakker' trok ze me heel dicht tegen haar aan zodat we maar weinig plaats innamen op de dansvloer en we de dans beëindigden op dezelfde tegel als die waarop we begonnen waren. Het werd me een beetje te warm in de zaal en ik vroeg aan Victorine of ze mee buiten ging om een luchtje te scheppen. Dat wilde ze en zo kwamen we op de kermis terecht.
Ik nodigde haar uit voor een ritje op de rups en ik kocht dadelijk enkele kaartjes. Ze installeerde zich in de uiterste hoek van het tweezit wagentje en deed teken dat ik dichter bij haar moest komen zitten. De wagentjes begonnen hun hobbelige rondrit en nog voordat de kap omhoog ging, schoof ik door de middelpuntvliedende kracht helemaal naar de buitenkant van het karretje. Mijn metgezellin gleed met een gilletje in mijn richting en plakte tegen mij aan als een vlieg tegen de wand. Ze keek me diep in de ogen en net op dat ogenblik rolde de kap over onze hoofden en zag ik niet verder meer dan mijn neus lang is. Ik voelde de volle boezem van Victorine tegen me aan en vermoedde dat haar aangezicht heel dicht bij het mijne was.
Wat moest ik nu doen? Blijkbaar wist zij het, want plots voelde ik haar hete adem in mijn aangezicht en haar mond op de mijne. Voor ik goed wist wat er gebeurde, stak ze haar smaakorgaan tussen mijn tanden en opende ik instinctief mijn mond. Als een vettige slak schoot haar tong bij mij naar binnen. Bwahh! Wat was dat vies! Zo 'n vurige kus had ik niet verwacht en de slechte smaak die ik in mijn bek gewaar werd deed me bijna kokhalzen. Het proefde naar een mengsel van knoflook en bedorven vlees. Voorzichtig probeerde ik mijn hoofd af te wenden, maar de python loste haar greep niet en ging helemaal over mij heen hangen. Ik snakte naar adem en wist dat ik dit niet langer meer kon uithouden.
Eensklaps ging de kap weer omlaag en schoof Victorine gegeneerd naar haar plaatsje aan de ander kant van de zitbank. Oef gered!
Toen de wagentjes stil stonden, wilde ik er zo vlug mogelijk uit, maar mijn compagnon greep mijn hand en verzocht me te blijven. Bij de gedachte aan nog een rondje tongzoenen kreeg ik het benauwd en zei dat ik onwel en draaierig werd in dat wagentje. Ik gaf haar de overige kaartjes en verzocht haar te blijven zitten, ik zou op haar wachten naast de rups.
Van verbazing liet ze de kaartjes vallen en terwijl ze die probeerde op te rapen, startte de rups alweer voor een nieuwe ronde. Er uit springen was een riskante onderneming en ik deed heftig teken dat ze moest blijven zitten. Ze keek een beetje sip en berustte in de situatie. Elke keer als ze voorbij kwam wuifde ze met haar hand en deed ze teken dat ik op haar moest wachten. Ik knikte van ja, maar eenmaal dat de kap omhoog ging en ze mij niet meer kon zien, verdween ik in ijltempo tussen de kermisattracties en keek niet meer om.
Het was een laffe daad, ik beken, maar het was sterker dan mijzelf. Sorry Victorine, misschien had ik wel een tweede rondje met jou in de rups blijven zitten, als je vooraf je tanden had gepoetst...

Fikske,
bedankt voor uw complimentjes, maar meer dan dat doet het mij ongelooflijk plezier, iemand uit de 'gouden jaren' te zien herrijzen!
Nu nog een levensteken van Ed.(met een puntje), van Tillie, Hermano, Smilie annex Idefix en zovele anderen (sorry als hier uw naam niet vernoemd wordt), en we zijn weer vertrokken.

Want ik kan moeilijk geloven dat zij reeds onder het 'green grass of home' oftewel de groene zoden zouden vertoeven. Of dat hun asse door een forse windvlaag verspreid werd over alle werelddelen...
Veel liever neem ik aan dat ook zij net als ik, en waarschijnlijk ook jij, het Sen.net lichtelijk maar hartsgrondig beu waren geworden.
Hiermede is tevens de verklaring gegeven waarom ik nog slechts om de zoveel maanden een inzending aflever, alsook ook het niet te verwaarlozen feit dat ik de afgelopen maanden meer in Spanje heb vertoefd dan in het verzopen België.

Ach Zandmannetje, ik ben nog regelmatig op internet, maar niet zoveel op SN. De verhaaltjes die ik schreef over mijn jeugd en de oorlogsjaren hadden een relatief succes op de Verhalensite en daar postte ik ongeveer 150 verhalen. Ondertussen bestaat deze site niet meer en dat is zeer spijtig, maar gelukkig hebben enkele leden zich ingespannen om een nieuwe site te creëren waar we opnieuw onze gang kunnen gaan met schrijven en lezen.
Als je graag eens wil gaan kijken hoe het er daar aan toe gaat dan klik je deze Link verwijderd door de moderator
Let wel op, ik wil je helemaal geen lid laten worden van WebTales (wij hebben leden genoeg)
Omdat je zegt dat je veel tijd in Spanje doorbrengt wil ik van de gelegenheid gebruik maken om nog een verhaaltje te plaatsen over een leuke ervaring onderweg naar Spanje.

Frankrijk juni 2004

Op weg naar het zuiden van Frankrijk, besluiten we om enkele dagen in de regio Limousin te verblijven en misschien ook de hoofdstad Limoges aan te doen. We zijn deze morgen al heel vroeg vertrokken vanuit Wezembeek, bij Brussel, en na een trip van ruim zeshonderd vijftig kilometers verlangen we naar een rustige kampeerplaats en een lekkere douche.
In de campinggids van Acsi staat een kasteelcamping niet ver van ons doel; Limoges en vermits mijn vrouwtje een voorkeur heeft voor alles wat met kastelen te maken heeft, zal ik de laatste zijn om haar van deze plek weg te houden.
Camping Du Château de Leychoisier in Bonnac-la Côte, lijkt ons een fantastische plek. Deze benaming is een mond vol, want als ik ze probeer uit te spreken, ligt mijn tong in een knoop.
Toch lijkt het kasteel op het eerste zicht minder luxueus dan zijn naam doet vermoeden, maar na het rangeren van de caravan zijn we te moe om de plaats te gaan verkennen, dat zullen we morgen wel zien.
Na een verkwikkend stortbad voel ik me een ander mens en Tineke heeft van de gelegenheid geprofiteerd om haar haren te wassen.
‘In het terugkomen van het sanitair blok, kwam ik voorbij de keuken van het restaurant en het ruikt er heel lekker,’ zeg ik, ‘zouden we straks niet...’
‘Mij goed!’ is het snelle antwoord, ‘ik was toch niet van plan om vanavond nog te koken, hoor. Bovendien moet mijn haar nog gedroogd worden. Misschien kan jij ondertussen al gaan reserveren?’
‘Oké!’

Wanneer ik terug kom heeft ze al een fleurig kleedje aangetrokken en ziet mijn vrouwtje er stralend uit.
‘Jij gaat toch ook andere kleren aandoen zeker, want in korte broek en op je sandalen ga je niet met mij mee.’
‘Wees gerust. Het is daarbinnen een chique bedoening hoor, ik heb al een kijkje genomen aan de deur van het restaurant.’
Pas om zeven uur dertig kunnen we gaan eten. Ik heb vreselijk trek en wil alvast een paar koekjes naar binnen werken om mijn honger wat te stillen, maar Tineke laat het niet toe en tien minuten voor tijd staan we al bij de deur van het restaurant. De ober leidt ons naar onze tafel en hij kijkt vreemd op als er een vreemd gerommel te horen is in mijn buik.
‘J'ai faim...’ zeg ik verontschuldigend. Hij lacht en brengt dadelijk een mandje met brood en een kommetje Aïoli saus. Tineke schudt bedenkelijk met haar hoofd.
Ondertussen loopt het restaurant vol en heb ik al de helft van het brood op.
‘Zorg maar dat je seffens nog trek hebt, want ik ga een heerlijk menu bestellen hoor.’
Ik heb nog trek, veel goesting zelfs, want het wordt een feestmaal en de wijn is overheerlijk.
Twee tafels verder zit er een Frans gezelschap dat zich kostelijk schijnt te amuseren en plots spring de persoon, die tot nu toe het hoge woord voerde, recht en richt zich tot alle aanwezigen.
‘Mesdames, Messieurs! Demain après-midi, nous organisons un grand jeu de pétanque…'
Uit wat hij zegt, versta ik dat er morgennamiddag een ‘Jeu de boules-tornooi’ zal plaatsvinden op de speelpleinen van het kasteel en dat iedereen welkom is om deel te nemen.
‘Doen we mee?’ vraag ik aan Tineke.
‘Gij zijt zot zeker, ik ga me hier niet belachelijk maken hoor, tegen die Franse pétanque-specialisten.’
‘En waarom niet, samen vormen we toch een goed team?’
‘Ik weet het niet...,’ zegt ze twijfelend, ‘we zullen morgen wel zien.’

Omdat ik weet dat Tineke nogal lastig te overtuigen is, ga ik me de volgende morgen al dadelijk laten inschrijven aan de receptie.
‘Voilà, we zijn ingeschreven!’ zeg ik triomfantelijk als ik terugkom in de caravan.
Ze pruttelt nog een beetje tegen, maar als ik zeg dat het een spelletje onder 'amateurs' is, stemt ze toe.
Op de aardeweg voor onze standplaats oefen ik nog een beetje, want het is geleden van onze laatste vakantie dat ik nog gespeeld heb. Mijn ballen zijn helemaal verroest en die van Tineke zien er niet beter uit. Na een uurtje spelen, blinken ze weer als nieuw en lijkt het alsof wij thuis alle dagen pétanque spelen.

Op het afgesproken uur zijn we op post. Er is veel volk en er zijn zelfs clubs van de naburige dorpen die zich komen meten met elkaar.
Tineke ziet het helemaal niet meer zitten en begint lichtjes te panikeren.
‘We gaan een eerste ronde spelen,’ zeg ik ‘en als het niet gaat zullen we er vanzelf wel uitliggen voor de tweede ronde.’
De grootsprakerige man van gisteren in het restaurant, schijn de 'vedette' te zijn, want hij wordt door iedereen als favoriet en winnaar aangewezen.
Aan zijn Franse uitspraak hoor ik dat hij geen Fransman, maar eerder een Belg is. Ik spreek hem aan en inderdaad, hij is een Brusselaar die enkele woordjes Vlaams spreekt. Dadelijk zet hij een ‘dikke nek’ op en beweert dat hij vorig jaar in Marseille pétanque-lessen genomen heeft en tweede was bij een internationaal kampioenschap.

De wedstrijd begint. Tineke en ik winnen een partijtje tegen een ouder koppel en mogen doorgaan naar de tweede ronde. Onze blaaskaak heeft ook zijn match gewonnen met 13-1 en gaat dadelijk aan de toog van de bartent een reuzen groot glas bier halen. Overal gaat hij zich nu bemoeien en 'les' geven aan de andere deelnemers. Jean-Michel ( Jean-Mi pour les amis) weet het allemaal veel beter en zal de terechte winnaar worden van dit tornooi.
In de tweede ronde raken ik en Tineke maar met de hakken over de sloot en winnen nipt met 12-13.
Weer heeft meneer praalhans met overwicht gewonnen en hij haalt prompt zijn vierde pint bier.
Voor de derde ronde wordt er geloot tussen de overblijvende spelers en het noodlot wil dat wij het moeten opnemen tegen de Brusselaar en zijn vrouw.
Minachtend kijkt hij op ons neer en als Tineke haar eerste bal speelt en deze heel dicht bij het mikballetje komt te liggen, schiet hij haar bal met een welgemikt schot weg en zijn bal blijft terplekke liggen.
‘Carreaux!’ Schreeuwt hij en drinkt zijn glas bier in een teug helemaal leeg.
Het zweet staat in mijn nek. Dit wordt een afstraffing die we ons lang zullen heugen. Van buiten zie ik er kalm uit, maar van binnen kook ik. Langzaam begeef ik me naar de werpcirkel en mik heel lang. Diep ademen Roger, diep ademen.
Ik schiet en de blinkende stalen bal zoeft door de lucht. Dit lukt me slechts één keer op honderd.
‘Carreaux!’ Mijn bal ligt precies op de plek waar ik die van Jean-Michel heb weggeschoten.
‘Hé!’, hoor ik hem gedempt zeggen en resoluut neemt hij zijn tweede schietbal. Met een missprijzende geste en een superieure grijns op zijn gelaat, stapt hij in de werpring. In één vloeiende beweging gooit hij zijn bal. Naast! ‘Merde!’ Hij neemt zijn laatste bal en schiet opnieuw. Deze keer raakt hij mijn bal maar ik behoud het punt. Zijn vrouw met nu 'pointeren' en komt dichter bij. Tineke is aan de beurt en mijn schat 'plaatst' haar bal voorbeeldig. Zo gaan de eerste punten naar ons.
Jean-Mi is nu nerveus en begint roekeloos te worden. Hij mist den ene bal na de andere en krijgt ruzie met zijn vrouw die nochtans haar best doet. Ook de tweede en derde 'manche' wordt door ons gewonnen. Uiteindelijk halen ze geen enkel punt en worden door ons geklopt met een ‘Fanny’.
Hilariteit alom! De omstanders kunnen niet geloven dat hun idool Jean-Mi nu de billen van 'Fanny' moet kussen. Er wordt wat afgelachen als men hem naar de plaquette brengt waarop een wulpse dame is afgebeeld die twee gave bolle billen toont. De plaquette wordt de verliezer voorgehouden en deze is nu verplicht, omringd door de overwinnaars, een kus te geven op beide fraaie rondingen.
‘Bien joué!’ zegt een van Jean-Mi's vrienden tegen Tineke. ‘en waar gaan jullie van hieruit naartoe?’ vraagt hij.
Jean-Mi luistert gespannen mee.
‘Van hieruit rijden we naar Marseille,’ zeg ik met een air, ‘we gaan daar les geven in pétanque.’

Tineke en ik hebben nog nooit zoveel genoten van een overwinning, ook al ging de hoofdprijs naar een ander koppel.

Jeu de boules is niet zo mijn ding maar ik kan er wel van genieten als het competitiegevoel boven komt bij iemand.

Als ik de belevenissen van/in hotels in Spanje en Frankrijk zou moeten neerschrijven, dan was ik volgend jaar nog bezig.

Fikske heeft mij met zijn inzending weer terug aan vroeger laten denken, en dus :

Vroeger had ik een slecht karakter.

Volgens mijn echtgenote heb ik dat nog altijd, maar ze zegt het alleszins niet meer sinds ik haar met een goed pakje slaag bedreigd heb, als ze dat nog éénmaal durfde te zeggen.

Maar daar ging het niet over, toen ik 17 of bijna 18 was, had ik een liefje Annie genaamd.
Die naam is niets bijzonders, er zijn honderdduizenden Annie's denk ik zo, het zou anders zijn als ze bvb. Angelina had geheten.
Daar lopen er niet zo gek veel van op deze aardkloot, zeker als de achternaam dan nog toevallig Jolie is.
Annie was mooi en lief en voor haar leeftijd had zij al behoorlijk grote bumpers, wat niet onbelangrijk was, en wat ook niet volkomen onbelangrijk was, haar vader was een invloedrijk man in een groot scheepvaartbedrijf.
Was ik bij haar gebleven, dan was ik niet voorbestemd een gewone Jan met de pet te worden, maar hoogstwaarschijnlijk een Jean met een hoed. Zo'n kerel waar allerlei soorten van mensen komen bij flemen om in zijn gunst te raken.
Maar nu komt mijn slecht karakter bovendrijven, ze zei immers altijd:
“Als jij het ooit uitmaakt tussen ons, dan hang ik mij op”
En zuiver uit curiositeit, om te zien of ze haar belofte wel zou houden, liet ik haar staan.
Moet je daar geen rotkarakter voor hebben, een echt rotzakske zijn?
Dat besef ik pas tenvolle na meer dan 50 jaar op dit aardoppervlak rondgehost te hebben van hier naar daar.

Maar hing zij zichzelf op?
Neen godverdekke, 4 weken later werd ze al gespot toen ze gearmd met een of andere kerel over de straat liep!
Sindsdien wist ik al dat vrouwen niet te betrouwen (of is het vertrouwen zijn)...

Je zegt dat het je spijt dat ze zichzelf niet verhangen heeft toen je het uitmaakte en ze daarmee bewees dat je niet zo belangrijk voor haar was als je wel gedacht had, maar waarschijnlijk zou je nog meer spijt hebben gehad als ze het wel had gedaan.

Ach vrouwen (sommige toch) zijn ondoorgrondelijk Zandman.

Groetjes
Fikske

Fikske, in uw schrijven zeg je dat de moderator de link heeft verwijderd, een geniale zet van jou is dat je een paar lijnen verder web tales vermeld, ben eens gaan kijken en vind het een mooie site.

“Wat is er (godverdomme nu weer) aan de hand ?”
Maar aangezien het feit in aanmerking genomen hebbende, dat zandmannetje een beleefd ventje is en blijft, sprak ik het gedeelte tussen haakjes niet uit, ik dacht het alleen maar.
Want alreeds de derde maal op amper 5 weken om hulp vragen wegens computerproblemen, teveel is teveel.
Trop est trop zeggen de Fransoosen, of het kunnen ook de Turken zijn die deze zinsnede debiteren, wie zal het hen überhaupt beletten?
Wat een mooi woord toch, dat überhaupt. Ik weet niet eens of het in de dikke Van Dale voorkomt, volgens mij is het meer Maaslands dan zuiver ABN, maar het klinkt wel mooi.
Überhaupt een Übermensch, aan welke taal doet mij dat toch denken?

Hoewel deze posting veel langer is, breek ik ze af. Dankzij mensen zoals daar zijn Air en aanverwanten, die op mijn brood hebben gesmeerd dat mijn schrijfsels veel te lang uitvallen. Dus breng ik ze in afleveringen, in de toekomst misschien zelfs in chatvorm?

Maar laat ons niet langer rondzwalpen in het Maasland, en gezwind terug keren naar het onderwerp van vijf weken geleden.
Mijn dochter brengt met haar kroost een bezoek aan haar schoonvader, en het is dikke paniek aldaar. Zijn computer weigert op te starten, doet helemaal nikske meer, en al zijn documenten, zijn foto’s en zijn bankgegevens en de hele rataplan, alles kwijt.
Tenminste dat denkt hij toch. Mijn dochter zegt “vraag het eens aan onze pa, die kent toch iets van een computer”
Peace of cake dus, de voeding van zijn computer was naar de filistijnen.
Met een andere voeding erin te foefelen draaide hij weer als een zonnetje. Moet ik hier niet beter zeggen een aardje, want de aarde draait immers rond de zon? Vanwaar dan dat stompzinnig gezegde, dat zandmannetje dan toch maar klakkeloos overneemt?

De tweede keer echter, amper een dikke week geleden was het ernstiger.
Wat de oorzaak was kon ik uiteraard niet meer achterhalen, maar de gevolgen waren dramatisch.
Bij één of andere zwaar probleem dat hij waarschijnlijk zelf had uitgelokt, wist hij niet beter te doen dan op de F10 toets te drukken.
En deze toets, zoals iedere HP-computer eigenaar zal weten, zet de computer vanuit een verborgen partitie terug naar de fabrieksinstellingen.
Een installatie CD van Windows wordt zodoende met deze handelswijze uitgespaard.
Maar nu komt de kat op de waslijn gesprongen, de herstelling was niet volledig doorgevoerd, maw. ze was compleet mislukt, en nu marcheerde er niets meer.
Hoe ik er tenslotte toch in geslaagd ben om de PC terug naar de fabrieksinstelling ingesteld te krijgen, ik weet verdorie zelf niet meer wat ik allemaal geprobeerd heb, want een installatie CD was niet voorhanden.
Maar eind goed, al goed, en deze man verdween met een gelukzalige glimlach om zijn mond uit mijn gezichtsveld.

zandmannetje schreef:Dankzij mensen zoals daar zijn Air en aanverwanten, die op mijn brood hebben gesmeerd dat mijn schrijfsels veel te lang uitvallen. Dus breng ik ze in afleveringen, in de toekomst misschien zelfs in chatvorm?

Voor niets nodig zandman! Ik lees u graag.
Als het voor anderen te lang uitvalt, dan is er niemand die hen verplicht het te lezen.

Oeps, bijna vergeten dat er nog een episode moest bijkomen hier!

Dank u wel Fazal, fijn te horen dat ik toch nog één supporter heb!

Amper 2 dagen later volgt de telefoonoproep waarmee dit topic begonnen is, op mijn vraag volgt een stortvloed van woorden:
“ik kan nog wel op internet maar er werkt bijna niets. Ik kan niets meer downloaden en mijn mails komen niet binnen, en ik raak niet meer op Google Earth”
Hij was nog maar in de helft van zijn opsomming of er ging een lichtje branden onder mijn schedelpan. Het was mijn fout!
In de euforie dat eindelijk de computer terug werkte, had ik niet verder nagedacht. Hij was hersteld naar de fabrieksinstelling, maar wanneer was dat?
Ik moest het alleen nog checken en spurt dus met mijn fietsje naar zijn adres, en ja hoor, de fabrieksinstelling van de tijd van aankoop had de computer +/- 8 jaar teruggezet in de tijd, Windows XP SP1 stond geïnstalleerd, samen met Internet Explorer 6.
Gelukkiglijk had ik de verschillende servicepacks indertijd op CD gebrand en was dit euvel snel hersteld.
En na installatie van SP3, lukte het om IE8 te downloaden.
Met een bang voorgevoel start ik de PC op, en jawel, 101 updates worden door Microsoft in onze schoenen geschoven. Na een uurtje downloaden en installeren, en na een heropstart, nog eens acht.
Na het installeren van de voornaamste opkuisprogjes, laat ik de WisDiskCleaner lopen, die geeft aan dat er +13.000 bestanden zijn gevonden, waarvan er 8.000 veilig kunnen verwijderd worden. Meestendeels logbestanden en uninstalls van al die beveiligingsupdates. wat weeral een uur in beslag neemt.
Maar uiteindelijk loopt de computer terug als een trein, en na een laatste checking of nu alle progs wel degelijk werken, kan ik met een gerust gemoed huiswaarts.

Tot het volgende telefoontje…

Senioren allerhande, wees dus gewaarschuwd als je jouw PC herstelt naar de fabrieksinstellingen, het brengt veel werk mee...

De tijd, wat zegt men daarover allemaal?
Het is de vierde dimensie, de tijd heelt alle wonden, de tijd gaat snel...
Dat laatste is een waarheid als een koe. Lap, daar ga ik weer, een stompzinnig gezegde zomaar klakkeloos overnemen.
Een koe staat helemaal niet vast, sinds enkele bezopen kerels er een spel van maakten om bij nacht en ontij koeien te gaan omverduwen die in de wei van boer Sjarel rustig stonden te slapen na een behoorlijk vermoeiende dag van gras vreten en omzetten in melk.
Sinds die tijd weten wij dat.
Dus kan ik beter zeggen het staat zo vast als een huis. Dat duw je zo maar niet omver, tenminste niet zonder de hulp van een bulldozer.
Of je moest zoals Jerommeke, het geesteskind van wijlen de heer Willy VanderSteen, een kort geblokte en dubbelgespierde zijn.
Maar laat mij nu na al dat gelul terzake komen.

Laatst heb ik mij een diascanner aangeschaft, omdat het er toch nooit meer van komt om projector en scherm op te stellen en allemaal knus tesamen in de duisternis te zitten koekeloeren.
In de cinema is dat een vanzelfsprekend gegeven, thuis niet.
Al was het soms toch gemakkelijk, in de duisternis kon je al eens een scheet laten als de overdruk in je ingewanden te groot werd, en vervolgens van krommen haas gebaren, naar iemand anders wijzen als zijnde de boosdoener.

Het is potdorie een tijdslopend werkje dat scannen, want er gaan maar 3 dia's in de sleuf en sommige raampjes klemmen zodanig, dat je ze er met een mesje moet uitpeuteren nadien.
De belichting stelt zich automatisch in, maar daar dit eventjes duurt, en ik nog honderden dia's moet inscannen heb ik nog even mijn bezigheid.
Nu besef ik pas hoelang die dia's vanachter in de kast verstopt hebben gezeten, want ze schijnen me gloednieuw te zijn. Precies of ik ze nog nooit gezien heb, gewoon hun bestaan vergeten...
Het werkt precies zo als een tijdmachine, je herinneringen voeren je terug in de tijd.
Kijk, hier is een foto genomen bij de geboorte van mijn jongste zoon, en zijn vijf jaar oudere broer die op bezoek komt in het moederhuis.
"En jongen, hoe vind ge uw nieuw broertje?"
Na hem aandachtig bekeken te hebben komt zijn commentaar
"Gooi hem maar in de vuilbak"

Of de beelden van op die camping in Italië, aan het Lago Maggiore, toen door aanhoudend zware regenval het meer buiten zijn oevers trad en alle kampeerders op de vlucht moesten. Gelukkig was ik bevriend met de campingbaas en kreeg een plaats enkele meters hogerop, wijl alle andere campinggasten drijfnat moesten inpakken en wegwezen.
Er stond een Engelsman met een knalrode Rolls Royce,(kort voor die overstroming) die man kampeerde liever dan in een hotel te verblijven, hoewel zijn rijkdom toeliet dat hij in het chickste hotel van Stresa verbleef.
De knappe dochter van mijn Italiaanse vriend Bruno (Allah heeft zijn ziel al veel jaren in bezit) wou zoals een pin-up op de motorkap liggen om een glamourfoto te laten nemen, maar ze sprak geen woord Engels. Dus of ik effe wou tolken?

Of de foto genomen aan het watervalletje in het Müllerthal in het Groot Hertogdom, toen een onvoorzichtige toerist uitgleed op de gladde rotsstenen en ruggelings in het water belandde, en ik mijn camera juist in de aanslag had...
Ik heb er nog enkele honderen, wat ga ik nog allemaal beleven, of beter herbeleven?