de tijd van toen 70+ /TE BEWAREN

Hallo Merksemnaren hier ben ik weer eens met een vraagje.
Wie van jullie weet nog iets van en over het MKT - het Merksems Kamertheater. In de jaren 70/80. Het bevondt zich in een doodlopend straatje van de Terlindenhofstraat (als ik mij goed herinner) in een oude Kapel.
Er was ook een toneeel opleiding aan verbonden alles onder de leiding van Walter Merhotein; de broer van striptekenaar Merho van de Kiekeboes. De "Thuisacteurs" Frank (Pol Goossens) en Rosa (Anick Segal) hebben er o.a.. . een opleiding gevolgd. Waren er onder jullie ook toeschouwers van dit gezelig theaterzaaltje? Welke periode? Wie weet er nog wat van?

-


WOUT,

Kan je niet helpen want omstreeks 1945 verliet ik MERKSEM


Voor DE GROTE BOOSE WERELD

-

Dez TIJD van TOEN +70 is niet enkel voorbehouden voor verhalen over MERKSEM maar oon voor UW ervaringen van lang vervlogen tijden en uw ervaringen in het verleden

WIJ STELLEN ook belang in uw INBRENG hier ???

Ik denk dat de Mersemenaren ook ver uitgebabbeld zijn.
Zoals S D W schreef is deze topic bedoeld om vroegere herineringen boven te halen.
Iedereen van aan de zee tot het verre Limburg worden uitgenodigd
ook hun verhaal uit de jaren 1940-1950 te komen vertellen.

Hallokes allemaal

Ik ben Elske, 74 en heb ook wel 't een en 't ander te vertellen over de oorlog. Hebben jullie interesse.... ?
Trieste verhalen, anecdotes, hoe ik het als kind beleefd heb.....ook van nà de oorlog heb ik heel wat te vertellen.

Laat het maar weten als ik iets kan betekenen voor jullie....

'k Woon in het antwerpse en ben wwe.

Elskeb,
Hier is al veel verteld over die tijd en ieder verhaal klink anders.
Heb je de eerste topic van de tijd van toen 70+ gelezen?
daar vindt ge genoeg stof om u een ganse dag te amuseren.
Dus eslkeb, je bent meer dan welkom en misschien spoort
het anderen aan ook hun verhaal te komen doen.

Hallokes allemaal...

Goed, ik zal dan wel komen vertellen, straks misschien.

Ik heb de oorlog niet meegemaakt in de stad, maar was meestal op de boerenbuiten, nij ooms en tantes. Maar ook dààr is veel gebeurd...

Hopelijk hebben jullie iets aan m'n verhalen - roep me anders maar op tijd STOP toe want eens ik op m'n praatstoel zit ....

Ik zal proberen om deze namiddag te beginnen met het begin....ik was toen 3 en herinner me nog enkele dingen....

Tot dan.

Elske

Elske...ik kijk er naar uit om meer van die periode te horen...ben ook van den buiten en hoorde ooit enkele verhalen van hoe het er op den buiten aan toe ging....
Ik zou er wel heel graag meer over horen!

Dag lieve 70 +-sers....

Sorry, maar 't lukt bij mij niet om groter, vetter of ibn't gekleurd te schrijven. Jullie zullen het met dit moeten doen.

Ik ben geboren in 1937 - dus 3 j. als de oorlog is uitgebroken. We woonden toen op de boerenbuiten tussen de koeien, de weiden met hier en daar een boerderij - 't echte boerenleven dus. Ik kwam ter wereld in Wolfsdonk maar vermits daar geen gemeentehuis was en nog niet is ben ik opgeschreven als zijnde geboren in Langdorp. Het is daar al brabant en 't lig niet zover af van Zichem, waar het leven van De Witte zich afspeelde.
We zijn blijkbaar verhuisd naar Aarschot - daar weet ik niks meer van - of toch wel ..... ik zie me nog zitten op de schoot van mijn vader, op de buis van zijn fiets, maar dat kan ook zijn door de foto's die ik daar nog van heb.....

We (een groep vrienden) zijn op een gegeven moment op de vlucht gegaan naar Frankrijk om te belanden uiteindelijk in Verfeil sur Seye - helemaal tegen de pyreneeën.
Daar is wel wat aan vooraf gegaan. Ik herinner me de geur van mazout van een camion waar we vanachter in zaten - ik werd misselijk. Ik kreeg iets te drinken, en dàt weet ik nog héél goed : 't zag rood en 'k vond het héél lekker. M'n volgende glas was ook rood, maar 't smaakte al minder lekker (water met wat grenadine) - Dat is dan ook het enigste wat ik me herinner van die tijd. De rest weet ik uit verhalen.
Vader moeten we op een gegeven moment zijn kwijt geraakt maar die is toch ergens terug opgedoken. We belandden dus in Verfeil sur Seye. Daar kreeg ik van de burgemeester een pop en die werd André genoemd naar z'n zoontje. 't Was zo'n pop in schildpad en is m'n hele kindertijd m'n vriendje geweest. Waar Andréke gebleven is ...... geen idee.
We zijn dan toch betrekkelijk vlug teruggekeerd naar België want in 1941 is m'n zusje geboren. 'k Heb nog een foto waar mama op staat met een dikke buik met mij aan de hand en dat was duidelijk in Aarschot.
Vader was bestuurder van de stoomtrein bij de spoorwegen...... en de trein reed bijna in onze achtertuin. Vaak heeft hij briketten steenkool afgegooid op die plaats waar mama en vrienden en/of familie die op gevaar van "gepakr" te worden kwamen oprapen in de nacht. Dit weet ik alleen van
"horen vertellen" .....
Later is vader bij "weerstand Spoor" gegaan..... maar mama wist daar niks van.
Toen ik 6 was zijn we verhuisd naar Berchem/Antwerpen. Vader en moeder wilden hun kinderen een toekomst geven en op dat ogenblik lag die niet op de boerenbuiten. Doch, ik verdenk vader ervan dat hij nòg een reden had om naar de stad te komen wonen. Nl. : om dichter bij z'n opdrachtgevers te kunnen zijn ivb met 't verzet......
Maar goed.......eerst woonden we in een huisje dat ik me nog goed herinner : 2 kamers beneden en een koertje, 2 kamers boven..... een beetje later zijn we verhuis naar de overkant, iets ruimer. De eigenares van dat huis was een joodse vrouw die gehuwd was met een belgische man.....dat werden later Tante Esther en Nonkel Louis......engelen in mensengedaante.....

Van die eerste oorlogsjaren weet ik niet veel meer. Af en toe schuilen in één of andere kelder in de school, honger hebben we niet gehad dankzij de vele familie die we op de buiten nog hadden. Vermits vader bij de spoorwegen was kregen we coupons. Ik zie ze nog voor me : die kleine roze kartonnen kaartjes....wat zijn we geëvolueerd.

Maar in juli 1944 is het ergste gebeurd : vader werd opgepakt door de Gestapo. Ik was niet thuis die nacht, 'k was bij m'n grootouders.... m'n zusje van goed 2 j. wel, maar die weel daar niks meer van.

Wij woonden beneden en de eigenares op 't eerste...... er moet verschrikkelijk hard op de luiken geklopt geweest zijn, gepaard gaande met roepen en brullen om open te maken. Vader dacht dat het voor die joodse vrouw was en ging open doen - moeder stoof naar de zolder waar ze wist dat een clandestiene radio verborgen was en heeft de draden met haar bote hand stuk getrokken (wààr ze de kracht vandaan heeft gehaald ????)
Ondertussen was vader al beetgepakt en naar buiten gesleurd. Mama heeft geroepen en getierd om hem los te laten, maar ze kreeg alleen als antwoord : zwijg of we pakken U ook mee...... Vader hebben we nooit meer terug gezien.

Ik was zoals ik al zei bij m'n grootouders in Wolfsdonk. Vader had beloofd mij te komen ophalen maar ik zag mama verschijnen op een gegeven moment, de ogen rood en gezwollen, met zusje op de arm.....en maar huilen. Toe zal ze aan haar schoonouders verteld hebben wat er gebeurd was..... ik was alleen maar boos omdat mama daar was en niet vader, m'n grote vriend.....

Hier stop ik even - ik vervolg wel als jullie 't interessant vinden.....

De grote miserie, héél veel verdriet, hoop, angst en onmacht, ook fijne momenten die ik beleefde en anecdotes staan in de wachtrij......
Ondanks alles had ik een héle plezante jeugd ......

Tot volgende keer

Elske

Dankje SDW om de interesse....

'k Heb nog héél wat te vertellen hoor..... tussen haakjes : ik ben in het bezit van het dagboek van m'n vader (hoe, zal ik later wel vertellen) en daarin staan gruwelen verteld die je niet voor mogelijk houdt. Misschien zal ik af en toe wel
eens een stukje meegeven. Tenminste als het jullie niet verveelt - dan lees ik het wel zeker.

Verleden jaar heb ik een boek gekocht van Roland Bergeys "Gaan jullie ons nu doodschieten". Er staan allemaal waar gebeurde verhalen in van nog in leven zijnde mensen die herinneringen ophalen aan "toen". De schrijver is van de éne naar de andere getrokken om ze hun verhaal te laten doen. Uiteraard mag ik daar geen stukjes uit publiceren, maar voor de liefhebbers : 't is een echte aanrader - ik heb het met genoegen gelezen alhoewel er zeer erge feiten in vermeld staan.

In de week kreeg ik een pps doorgestuurd over hetgeen er gebeurde in Oradour (Frankrijk). Een héél dorp (6 overlevenden geloof ik) werd uitgemoord door de nazi's. Het dorp bestaat nog, het is een aanklacht tegen
al dat onmeselijke dat de oorlog heeft meegebracht. Het dorp kan bezocht worden - de ruines zijn stille getuigen van de massamoord. Ik kreeg koude rillingen van de beelden. Ik kan de pps niet meegeven want er staat muziek op. Moesten er geïntereseerden zijn, privé wil ik hem graag doorsturen.
Een paar fotokes kan ik wèl meesturen.....



Een nieuw dorp Oradour werd opgericht....

Ik wist zelfs niet van het hetgeen daar gebeurd is. Wie weet wat is er nog
allemaal gebeurd dat de media nooit heeft gehaald.

Hopelijk komt er nooit meer oorlog......

ELSKE

heb het over 14 dagen bezocht
onze ouders waren ook op de vlucht naar frankrijk
volg de verhalen hier ook
het kerkhof fotos met ganse gezinnen
zo hebben ze veele terug gevonden

vertel maar verder ELSKEB
gr piepje

Hallo lezers en schrijvers,
Een ganse tijd geleden heb ik een pps over Oradour sur Glane
binnengestuurd. onze moderator " Verhaegen" heeft het op
Cultuur en historie gezet, het staat gans bovenaan.
Elske, ge hebt een dagboeje van uw vader over de gebeurtenissen.
Wel, ik heb dat van mijn schoonvader over zijn vluchten in 1940.
Allé, het gaat hier nog druk worden en zeggen dat ik deze topic
dacht te sluiten bij gebrek aan belangstelling.
Hoe meer zielen hoe meer vreugde. !