Ooit trok hij over gevaarlijke bergen en torste
hij het leed van moeders over hun gekartelde ruggen.
Hij verdronk in wereldzeeën samen met het verdriet
van een geliefde in zijn wenende woorden.
Doch niet de afstand van kilometers
noch het gewicht van papier,
hield hem tegen. Maar wel de tijd
bestal hem van zijn geschreven eeuwigheid.
Met de snelheid van een lichtflits
snelt nu het meest banale bargoens
rond de wereld.
Van Vladivostok tot Honoloeloe.
En het trage woord diep doordacht
door de krassende pen is nu verloren.
Zelfs een zin voltooien, getooid
met de ornamenten van een literaire guirlande, ach ...
Welke reiziger neemt nog de tijd
om de lezer te bekoren?
Mijn dierbare lezer,
al pleit ik grafologisch 'schuldig', toch doe ik beroep
op uw lankmoedigheid om mij 'verzachtende
omstandigheden' toe te staan. Voor dit virtueel papier.
uw roerloze reiziger,
+++
Vanmorgen kreeg ik een bericht in m'n e-brievenbus.
Hallo ,
Je heb een nieuw bericht ontvangen op "SeniorenNet" en hebt in je profiel
aangegeven dat je hier via de email een waarschuwing voor wilt krijgen.
Klik op de volgende link om je berichten te bekijken:
Het oude jongetje mag niet
naar buiten kijken door het venster.
Anders ziet hij binnen in zijn verdriet.
Vanochtend stond dat andere kleine jongetje
op het plein te drentelen. Alleen.
Hij had nog niet gegeten. En opa wordt weer mama.
Twee gekookte eitjes. Chocolade melk.
Twee boterhammen in fijne sneetjes.
Om te doppen. In wit en oranje.
Eenzaamheid van jongetjes verdwijnt
wellicht al bij het eten.
En vooral bij het dessert: de vriendjes.
Hij is nu weg. Gewapend met schup en snoeischaar.
Zijn lichaam verzopen in hoge botten.
En nu dan door het slijk en de doornen. Met z'n allen.
Maar hoe verjaag ik de eenzaamheid van dochter?
Dat meisje dat altijd maar moeder is.
In haar braakliggend leven.
Hoe gelaten ik haar gisteren haalde
en terug wegdeed. Want platte band met opa's fiets.
En zij dan de warmte zoekt. Van een zonnig plekje.
In een allenig bos.
Terwijl zij toch enkel in de armen van een man
zichzelf kan vinden. Troosten en begrijpen.
Hoeveel 'alleen zijn' verdraagt een vrouw?
Straks ga ik niet naar moeder.
Nog altijd 94.
Zij zal weer moeten spreken met vader.
Bijna twintig jaar nu
antwoordt hij niet meer. Zo zwijgzaam
als haar God.
PS.
Gisteren nog vertelde ze mij:
'Ik kan hem niet meer horen of zien. Al de anderen wel. Maar hem zie ik enkel nog op foto.'
Zij treurt erom.
"Geluk kent geen details. Tenminste, er is geluk
dat het niet hebben moet van kleine dingen.
Groot geluk dat niet te delen valt, misschien zelfs niet
met elkaar, maar zeker niet met anderen,
tenzij in de gedaanteverwisseling van het gedroomde gedicht
dat meer dan ooit heel ver is. Of? "
Uit 'Dagboek van een dichter' - pag. 1032.
Leonard Nolens.
...
Er hangt een gedicht in de bomen
Een open boek. En geschilderd ochtendlicht.
Vlekken schaduw. Onder het gebladerte.
Van een boom. Waarin een ekster schettert.
Dauw over gras. De zon op de tast.
Puccini onder de douche.
Boter op een boterham.
De geur van godendrank. Gefilterd in een kopje.
Het zichtbare krinkelen van warmte.
In de koelte. Een vroege merel.
En een late avond.
Vingers die tikken. Zonder regen
op de ruiten. Voeten die stappen.
En zovele ongehoorde en ongeziene,
belangrijke nutteloze dingen.
Tussen gedachte en gedicht.
