Met OPEN HANDEN - bezinning, gebeden, meditatie.
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
BIDDEN MET DE WERELDKERK
Opdat de Wereldjongerendagen in Madrid
jongeren overal ter wereld inspireren en bemoedigen
om hun leven te bouwen op Christus.
Heer onze God,
laat de honderdduizenden jongeren
die uit alle hoeken van de wereld
samenkomen in Madrid
zegen, inspiratie en kracht vinden
in de ontmoetingen met U en met elkaar.
Geef dat ze het enthousiaste vuur
van de Wereldjongerendagen
meenemen naar hun thuisland
en er het vuur van geloof, hoop en liefde
in de lokale gemeenschappen mee aansteken.
Bron: Kerknet Vlaanderen
Opdat de Wereldjongerendagen in Madrid
jongeren overal ter wereld inspireren en bemoedigen
om hun leven te bouwen op Christus.
Heer onze God,
laat de honderdduizenden jongeren
die uit alle hoeken van de wereld
samenkomen in Madrid
zegen, inspiratie en kracht vinden
in de ontmoetingen met U en met elkaar.
Geef dat ze het enthousiaste vuur
van de Wereldjongerendagen
meenemen naar hun thuisland
en er het vuur van geloof, hoop en liefde
in de lokale gemeenschappen mee aansteken.
Bron: Kerknet Vlaanderen
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
mayke2 - Lid geworden op: 26 aug 2009, 16:39
Colm John Cahill van het eiland Jersey (UK) is op miraculeuze wijze genezen van zware epilepsie.
U leest zijn wondermooi verhaal hieronder.
Op een dag, ik was zeven jaar, zat ik bij mijn vader in de auto. Die dag veranderde mijn leven totaal. We waren op weg naar huis na een sportwedstrijd op school. Een grote truck reeds ons achteraan aan en katapulteerde onze auto 10 meter naar voren. Vanaf dat moment begon ik te lijden aan epileptische aanvallen.
De juiste oorzaak kon nooit achterhaald worden door mijn artsen. In het begin had ik één aanval per week. Later werden ze erger en frequenter. Op mijn elfde kreeg ik meerdere epileptische aanvallen, wel vier tot vijf per dag. Bij elke aanval verloor ik volledig het bewustzijn. Mijn lichaam viel in spasmen op de grond gedurende tien tot vijfenveertig minuten. Daarbij liep ik meermaals verwondingen op. Op een keer stond ik bovenaan de trap en het volgende moment dat ik me herinner, was toen ik wakker werd in een ziekenhuisbed.
Ik kon geen normaal leven meer leiden. Er moest altijd iemand over me waken. Mijn zenuwen bestierven het van angst, omdat het gevaar altijd kon toeslaan. Ik moest elke ruimte overschouwen voor het betreden, om te vermijden dat ik zou kunnen neerstuiken te midden van gevaarlijke voorwerpen. Ik kon nooit meer vrij rondlopen, sporten, of eens langs een vriend gaan. Telkens ik ging zitten, werd mijn rug ondersteund uit veiligheid. Elke beweging die ik maakte, gebeurde beredeneerd.
Ik voelde me extreem depressief en bezorgd over wat er van mijn leven en toekomst moest worden, als ik tenminste nog een toekomst had. Ik groeide op in een katholiek gezin maar vond het moeilijk te geloven in een God die liet gebeuren wat er mij overkwam. Ik kon niet begrijpen hoe een lijdend kind als ik, in verhouding kon staan tot de Liefde. Op dat moment zag ik ook niet in hoezeer mijn familie met mij meeleed. Ik was de middelste van vijf kinderen en mijn ziekte eiste zijn tol, niet alleen voor mijn ouders, maar ook voor mijn twee zussen en twee broers. Ze moesten voortdurend naar mij omkijken, een zware verantwoordelijkheid op hun jonge schouders.
Ik ben afkomstig van de kanaaleilanden voor de kust van Normandië (F). Meer bepaald van het eiland Jersey, een deel van het Verenigd Koninkrijk. Sedert 2003, ik was toen twaalf, ging ik voortdurend in en uit de ziekenhuizen op het eiland. Twee keer werd ik naar Londen overgevlogen om verscheidene neurologen te consulteren. We hoopten dat zij de oorzaak van mijn veelvuldige epileptische aanvallen zouden kunnen achterhalen om aldus een remedie uit te werken. Maar helaas, het haalde allemaal niets uit. Sedert mijn achtste moest ik elke dag een cocktail aan medicijnen innemen. Elke paar maanden wijzigde de samenstelling ervan, van Epilim naar Tegretol, over Lorazapan tot Liapazan enzovoort, enzovoort,...
Ik leefde in een voortdurende kritieke toestand en mijn toekomst was hopeloos. Ik voelde niet veel emoties meer, temeer daar verschillen in emotie nog meer epilepsie-aanvallen uitlokken. Mijn leven en innerlijke gemoedstoestand was niets anders dan hulpeloosheid. Ik heb nooit zelfmoord overwogen, want in mijn aanvoelen was ik eigenlijk al dood.
Mijn familie heeft alles gedaan om mijn epilepsie te voorkomen en te genezen. Ze hebben elke specialist ter wereld gecontacteerd, van Amerika tot Australië, maar allemaal zonder succes. Toen ik dertien was, besloot mijn familie met tegenzin dat ik zou moeten opgenomen worden in een instelling. Ik was hiervoor erg bevreesd, maar stemde erin toe omdat ik besefte dat zij anders geen enkele dag normaal leven meer zouden kennen. Ik zou nog af en toe naar huis mogen gaan, en als ik me goed genoeg voelde, zouden mijn ouders me zelfs meenemen naar de kerk. Maar ik zou wonen in een instelling waar ik 24u/24u onder toezicht stond, tot aan mijn dood die het onvermijdelijk gevolg zou zijn van mijn noodzakelijk overmatig geneesmiddelengebruik.
In datzelfde jaar -we zijn dan in 2004- kwam er een nieuwe priester naar Jersey. Mijn familie werd erg 'close' met hem. Ik ontmoette hem voor het eerst toen hij me kwam opzoeken toen ik weer eens in het ziekenhuis lag. In mei 2004 kwam hij naar ons thuis en vroeg hij om mij langer te spreken. Hij vertelde me dat hij naar een plaats ging die Medjugorje heette. Ik wist niet wat dat was of waar het lag. "Ik wil naar daar gaan, en daar voor jou bidden", zo zei hij. "Oké", antwoordde ik zonder het minste enthousiasme. "Ik wil ook iets aan jou vragen", ging de priester verder. "Ik zal jouw moeder een berichtje sturen vanuit Medjugorje, en op die momenten moeten jullie bidden." In al mijn hulpeloosheid en wanhoop stemde ik erin toe. Ik dacht over zijn Medjugorjereis: waarom niet? Er heeft toch niets geholpen. Waar de wereld in tekortschiet, kunnen God en moeder Maria Mij misschien ter hulp schieten. Ik wendde mij tot Hen en, zonder de minste hoop vroeg ik Hen: "Kan U iets voor mij doen? Kan U mij helpen?"
De week nadien vertrok onze priester naar Medjugorje. Ik was zijn gebedsintentie tijdens zijn zevendaagse bedevaart. Tijdens elke Mis die hij bijwoonde, tijdens elke Rozenkrans die hij bad, tijdens elk gebedje dat hij bad, elke keer dat hij de Kruisberg beklom, vroeg hij dat ik zou mogen genezen. Op 21 mei ontvingen we een bericht van hem. De Heilige Maagd zou die avond op de Podbrdo verschijnen aan Ivan, om 22u in Medjugorje, 21u in Jersey. Hij vroeg me om precies op die tijd te bidden. Kort voor 21u ging ik naar onze tuin. Dat was vreemd, want het was al donker buiten en ik was daar alleen. Dat was op zich ook al een hele sprong in mijn geloof want normaal zou ik me nooit alleen buiten gewaagd hebben. Ook mijn moeder volgde mij niet. Als een akte van geloof liet ze mij toe om alleen buiten te gaan. Ik hield een kruisbeeld, zes kaarsjes en een rozenkrans in mijn armen. Ik wist niet wat ik aan het doen was.
Ik wilde er iets sacraals van maken, dus creëerde ik een geïmproviseerd altaar en plaatse in het midden op de tuinbank het kruisbeeld met de zes kaarsjes, drie aan elke kant. Nadat ik de kaarsjes ontstoken had, knielde ik voor mijn 'altaar' en nam ik een boekje over hoe de Rozenkrans te bidden. Die nacht bad ik het allereerste tientje van mijn leven, met de rozenkrans in mijn ene hand, en het boekje in de andere.
Toen 21u naderde, bleef ik in voortdurend gebed. Er waaide een onstuimige wind en ik was zenuwachtig. Ik verwachtte dat de kaarsjes uitgeblazen zouden worden, maar eigenaardig genoeg bleven ze branden. En dan, om precies 21u, hetzelfde uur als waarop Maria in Medjugorje ter aarde neerdaalt, begon alles.
Het stopte plots met waaien, in een fractie van een seconde. De wind viel niet geleidelijk weg, het was plotsklaps totaal windstil. Het werd ineens volledig stil, vredevol stil. Ik staarde intens naar het kruisbeeld. Klagend riep ik: "HELP MIJ!" Het was alsof die twee woorden er wel honderd waren. Ze beschreven de totale schreeuw uit mijn hart. Ik wilde enkel maar verlost worden van mijn ziekte. Toen gingen voor mijn ogen bij wonder alle zes de kaarsjes één na één uit, van links naar rechts, telkens met twee seconden tussentijd. Toen alle kaarsjes gedoofd waren, voelde ik een buitengewone energie en vrede in mij komen. Ik voelde langzaam een kracht in mij opkomen, doorheen heel mijn lichaam tot in mijn hoofd. Dat duurde zo'n dertig seconden en dan kwam er een doordringende vrede in mij, terwijl ik nog steeds geknield was in een aanhoudende, geheimzinnige stilte.
Sedert mijn zevende, toen het ongeluk gebeurde, leed ik aan voortdurende hoofdpijn en duizeligheid vanwege de medicijnen die ik moest nemen. Plotseling waren die symptomen verdwenen. Totaal ontdaan en verward door wat er met de kaarsjes gebeurd was en door de intense stilte in de tuin, stond ik op en ging terug naar binnen. Ik ging meteen naar bed. De volgende ochtend toen ik wakker was, wachtte een nieuwe bericht van de priester in Medjugorje. Hij zei dat Onze-Lieve-Vrouw tijdens de Verschijning aan Ivan speciaal gebeden had voor de zieken.
De dag verstreek en ik kreeg geen epileptische aanval. De volgende dag ging voorbij en ik kreeg geen epileptische aanval. Ik durfde er niet teveel op hopen, maar ik begon een zekere opwinding te voelen in mij. De week daarna kwam de priester terug uit Medjugorje. Nog steeds had ik geen epileptische aanval gehad... en geen hoofdpijn... geen hallucinaties... geen duizeligheid. Op dat moment begonnen mijn familie en ik ons te realiseren wat er met mij gebeurd was in onze achtertuin. Ik was totaal genezen!
Mijn artsen konden geen verklaring vinden hoe de epilepsie-aanvallen plots konden stoppen, maar de priester wist het antwoord. Ik had geen geloof als kind, noch had ik geprobeerd iets over het geloof te leren. En nu was mijn geloof onmogelijk te ontkennen. "Je bent genezen", zei de priester, "door God, op voorspraak van zijn Moeder."
De artsen begonnen mijn geneesmiddelen af te bouwen. Omdat ik van zoveel medicijnen afhankelijk was, durfden ze niet meteen alles achterwege te laten. Het duurde nog acht maanden, tot het begin van 2005, vooraleer ik van alle geneesmiddelen verlost was. Eén voor één ontdeden al mijn familieleden zich van hun lang opgebouwd ongeloof en barstten zij spontaan uit in geloof, lofprijzing en dankzegging. Omdat ik nogal verlegen van aard ben, uitte mijn dankbaar hart zich door een grote glimlach op mijn gelaat, terwijl ik vanbinnen op en neer sprong van vreugde. Ik voel me zo gelukkig met het leven en voel een diepe liefde voor Onze-Lieve-Vrouw en voor Jezus Christus.
Met herwonnen nieuwsgierigheid wilde ik mijn geloof ontdekken, wilde ik Onze-Lieve-Vrouw en haar Zoon Jezus leren kennen, en wilde ik naar Medjugorje gaan. Dit is allemaal uitgekomen. Precies een jaar later, op 20 mei 2005, zette ik voet in Medjugorje. Op de verjaardag van mijn genezing. En ik ben altijd blijven teruggaan naar Medjugorje. Ik ben nu in het zevende jaar na mijn genezing en ik ben nog altijd perfect gezond. Samen met mijn hervonden levenslust, vreugde en nieuwsgierigheid, kwam ik natuurlijk ook moeilijkheden en uitdagingen tegen op mijn levensweg.
Mijn genezing betekent niet dat ik plots een heilige werd. Ik ben genezen als een normale tiener, met zijn kopzorgen en te overwinnen hindernissen. Doorheen de voorbije jaren waarin ik mezelf en God beter leerde kennen, ontdekte ik ook mijn roeping. In september 2011 zal ik het seminarie binnengaan en de studies aanvatten om katholiek priester te worden.
Ik begrijp dat de uitspraak "Voor God is niets onmogelijk", letterlijk mag genomen worden. Het is echt zo. Toen ik mij tot Hem wendde in absolute hulpeloosheid en zelfs de grootste specialisten ter wereld mij niet konden genezen, heeft de Almachtige mij het leven geschonken.
Colm John Cahill
U leest zijn wondermooi verhaal hieronder.
Op een dag, ik was zeven jaar, zat ik bij mijn vader in de auto. Die dag veranderde mijn leven totaal. We waren op weg naar huis na een sportwedstrijd op school. Een grote truck reeds ons achteraan aan en katapulteerde onze auto 10 meter naar voren. Vanaf dat moment begon ik te lijden aan epileptische aanvallen.
De juiste oorzaak kon nooit achterhaald worden door mijn artsen. In het begin had ik één aanval per week. Later werden ze erger en frequenter. Op mijn elfde kreeg ik meerdere epileptische aanvallen, wel vier tot vijf per dag. Bij elke aanval verloor ik volledig het bewustzijn. Mijn lichaam viel in spasmen op de grond gedurende tien tot vijfenveertig minuten. Daarbij liep ik meermaals verwondingen op. Op een keer stond ik bovenaan de trap en het volgende moment dat ik me herinner, was toen ik wakker werd in een ziekenhuisbed.
Ik kon geen normaal leven meer leiden. Er moest altijd iemand over me waken. Mijn zenuwen bestierven het van angst, omdat het gevaar altijd kon toeslaan. Ik moest elke ruimte overschouwen voor het betreden, om te vermijden dat ik zou kunnen neerstuiken te midden van gevaarlijke voorwerpen. Ik kon nooit meer vrij rondlopen, sporten, of eens langs een vriend gaan. Telkens ik ging zitten, werd mijn rug ondersteund uit veiligheid. Elke beweging die ik maakte, gebeurde beredeneerd.
Ik voelde me extreem depressief en bezorgd over wat er van mijn leven en toekomst moest worden, als ik tenminste nog een toekomst had. Ik groeide op in een katholiek gezin maar vond het moeilijk te geloven in een God die liet gebeuren wat er mij overkwam. Ik kon niet begrijpen hoe een lijdend kind als ik, in verhouding kon staan tot de Liefde. Op dat moment zag ik ook niet in hoezeer mijn familie met mij meeleed. Ik was de middelste van vijf kinderen en mijn ziekte eiste zijn tol, niet alleen voor mijn ouders, maar ook voor mijn twee zussen en twee broers. Ze moesten voortdurend naar mij omkijken, een zware verantwoordelijkheid op hun jonge schouders.
Ik ben afkomstig van de kanaaleilanden voor de kust van Normandië (F). Meer bepaald van het eiland Jersey, een deel van het Verenigd Koninkrijk. Sedert 2003, ik was toen twaalf, ging ik voortdurend in en uit de ziekenhuizen op het eiland. Twee keer werd ik naar Londen overgevlogen om verscheidene neurologen te consulteren. We hoopten dat zij de oorzaak van mijn veelvuldige epileptische aanvallen zouden kunnen achterhalen om aldus een remedie uit te werken. Maar helaas, het haalde allemaal niets uit. Sedert mijn achtste moest ik elke dag een cocktail aan medicijnen innemen. Elke paar maanden wijzigde de samenstelling ervan, van Epilim naar Tegretol, over Lorazapan tot Liapazan enzovoort, enzovoort,...
Ik leefde in een voortdurende kritieke toestand en mijn toekomst was hopeloos. Ik voelde niet veel emoties meer, temeer daar verschillen in emotie nog meer epilepsie-aanvallen uitlokken. Mijn leven en innerlijke gemoedstoestand was niets anders dan hulpeloosheid. Ik heb nooit zelfmoord overwogen, want in mijn aanvoelen was ik eigenlijk al dood.
Mijn familie heeft alles gedaan om mijn epilepsie te voorkomen en te genezen. Ze hebben elke specialist ter wereld gecontacteerd, van Amerika tot Australië, maar allemaal zonder succes. Toen ik dertien was, besloot mijn familie met tegenzin dat ik zou moeten opgenomen worden in een instelling. Ik was hiervoor erg bevreesd, maar stemde erin toe omdat ik besefte dat zij anders geen enkele dag normaal leven meer zouden kennen. Ik zou nog af en toe naar huis mogen gaan, en als ik me goed genoeg voelde, zouden mijn ouders me zelfs meenemen naar de kerk. Maar ik zou wonen in een instelling waar ik 24u/24u onder toezicht stond, tot aan mijn dood die het onvermijdelijk gevolg zou zijn van mijn noodzakelijk overmatig geneesmiddelengebruik.
In datzelfde jaar -we zijn dan in 2004- kwam er een nieuwe priester naar Jersey. Mijn familie werd erg 'close' met hem. Ik ontmoette hem voor het eerst toen hij me kwam opzoeken toen ik weer eens in het ziekenhuis lag. In mei 2004 kwam hij naar ons thuis en vroeg hij om mij langer te spreken. Hij vertelde me dat hij naar een plaats ging die Medjugorje heette. Ik wist niet wat dat was of waar het lag. "Ik wil naar daar gaan, en daar voor jou bidden", zo zei hij. "Oké", antwoordde ik zonder het minste enthousiasme. "Ik wil ook iets aan jou vragen", ging de priester verder. "Ik zal jouw moeder een berichtje sturen vanuit Medjugorje, en op die momenten moeten jullie bidden." In al mijn hulpeloosheid en wanhoop stemde ik erin toe. Ik dacht over zijn Medjugorjereis: waarom niet? Er heeft toch niets geholpen. Waar de wereld in tekortschiet, kunnen God en moeder Maria Mij misschien ter hulp schieten. Ik wendde mij tot Hen en, zonder de minste hoop vroeg ik Hen: "Kan U iets voor mij doen? Kan U mij helpen?"
De week nadien vertrok onze priester naar Medjugorje. Ik was zijn gebedsintentie tijdens zijn zevendaagse bedevaart. Tijdens elke Mis die hij bijwoonde, tijdens elke Rozenkrans die hij bad, tijdens elk gebedje dat hij bad, elke keer dat hij de Kruisberg beklom, vroeg hij dat ik zou mogen genezen. Op 21 mei ontvingen we een bericht van hem. De Heilige Maagd zou die avond op de Podbrdo verschijnen aan Ivan, om 22u in Medjugorje, 21u in Jersey. Hij vroeg me om precies op die tijd te bidden. Kort voor 21u ging ik naar onze tuin. Dat was vreemd, want het was al donker buiten en ik was daar alleen. Dat was op zich ook al een hele sprong in mijn geloof want normaal zou ik me nooit alleen buiten gewaagd hebben. Ook mijn moeder volgde mij niet. Als een akte van geloof liet ze mij toe om alleen buiten te gaan. Ik hield een kruisbeeld, zes kaarsjes en een rozenkrans in mijn armen. Ik wist niet wat ik aan het doen was.
Ik wilde er iets sacraals van maken, dus creëerde ik een geïmproviseerd altaar en plaatse in het midden op de tuinbank het kruisbeeld met de zes kaarsjes, drie aan elke kant. Nadat ik de kaarsjes ontstoken had, knielde ik voor mijn 'altaar' en nam ik een boekje over hoe de Rozenkrans te bidden. Die nacht bad ik het allereerste tientje van mijn leven, met de rozenkrans in mijn ene hand, en het boekje in de andere.
Toen 21u naderde, bleef ik in voortdurend gebed. Er waaide een onstuimige wind en ik was zenuwachtig. Ik verwachtte dat de kaarsjes uitgeblazen zouden worden, maar eigenaardig genoeg bleven ze branden. En dan, om precies 21u, hetzelfde uur als waarop Maria in Medjugorje ter aarde neerdaalt, begon alles.
Het stopte plots met waaien, in een fractie van een seconde. De wind viel niet geleidelijk weg, het was plotsklaps totaal windstil. Het werd ineens volledig stil, vredevol stil. Ik staarde intens naar het kruisbeeld. Klagend riep ik: "HELP MIJ!" Het was alsof die twee woorden er wel honderd waren. Ze beschreven de totale schreeuw uit mijn hart. Ik wilde enkel maar verlost worden van mijn ziekte. Toen gingen voor mijn ogen bij wonder alle zes de kaarsjes één na één uit, van links naar rechts, telkens met twee seconden tussentijd. Toen alle kaarsjes gedoofd waren, voelde ik een buitengewone energie en vrede in mij komen. Ik voelde langzaam een kracht in mij opkomen, doorheen heel mijn lichaam tot in mijn hoofd. Dat duurde zo'n dertig seconden en dan kwam er een doordringende vrede in mij, terwijl ik nog steeds geknield was in een aanhoudende, geheimzinnige stilte.
Sedert mijn zevende, toen het ongeluk gebeurde, leed ik aan voortdurende hoofdpijn en duizeligheid vanwege de medicijnen die ik moest nemen. Plotseling waren die symptomen verdwenen. Totaal ontdaan en verward door wat er met de kaarsjes gebeurd was en door de intense stilte in de tuin, stond ik op en ging terug naar binnen. Ik ging meteen naar bed. De volgende ochtend toen ik wakker was, wachtte een nieuwe bericht van de priester in Medjugorje. Hij zei dat Onze-Lieve-Vrouw tijdens de Verschijning aan Ivan speciaal gebeden had voor de zieken.
De dag verstreek en ik kreeg geen epileptische aanval. De volgende dag ging voorbij en ik kreeg geen epileptische aanval. Ik durfde er niet teveel op hopen, maar ik begon een zekere opwinding te voelen in mij. De week daarna kwam de priester terug uit Medjugorje. Nog steeds had ik geen epileptische aanval gehad... en geen hoofdpijn... geen hallucinaties... geen duizeligheid. Op dat moment begonnen mijn familie en ik ons te realiseren wat er met mij gebeurd was in onze achtertuin. Ik was totaal genezen!
Mijn artsen konden geen verklaring vinden hoe de epilepsie-aanvallen plots konden stoppen, maar de priester wist het antwoord. Ik had geen geloof als kind, noch had ik geprobeerd iets over het geloof te leren. En nu was mijn geloof onmogelijk te ontkennen. "Je bent genezen", zei de priester, "door God, op voorspraak van zijn Moeder."
De artsen begonnen mijn geneesmiddelen af te bouwen. Omdat ik van zoveel medicijnen afhankelijk was, durfden ze niet meteen alles achterwege te laten. Het duurde nog acht maanden, tot het begin van 2005, vooraleer ik van alle geneesmiddelen verlost was. Eén voor één ontdeden al mijn familieleden zich van hun lang opgebouwd ongeloof en barstten zij spontaan uit in geloof, lofprijzing en dankzegging. Omdat ik nogal verlegen van aard ben, uitte mijn dankbaar hart zich door een grote glimlach op mijn gelaat, terwijl ik vanbinnen op en neer sprong van vreugde. Ik voel me zo gelukkig met het leven en voel een diepe liefde voor Onze-Lieve-Vrouw en voor Jezus Christus.
Met herwonnen nieuwsgierigheid wilde ik mijn geloof ontdekken, wilde ik Onze-Lieve-Vrouw en haar Zoon Jezus leren kennen, en wilde ik naar Medjugorje gaan. Dit is allemaal uitgekomen. Precies een jaar later, op 20 mei 2005, zette ik voet in Medjugorje. Op de verjaardag van mijn genezing. En ik ben altijd blijven teruggaan naar Medjugorje. Ik ben nu in het zevende jaar na mijn genezing en ik ben nog altijd perfect gezond. Samen met mijn hervonden levenslust, vreugde en nieuwsgierigheid, kwam ik natuurlijk ook moeilijkheden en uitdagingen tegen op mijn levensweg.
Mijn genezing betekent niet dat ik plots een heilige werd. Ik ben genezen als een normale tiener, met zijn kopzorgen en te overwinnen hindernissen. Doorheen de voorbije jaren waarin ik mezelf en God beter leerde kennen, ontdekte ik ook mijn roeping. In september 2011 zal ik het seminarie binnengaan en de studies aanvatten om katholiek priester te worden.
Ik begrijp dat de uitspraak "Voor God is niets onmogelijk", letterlijk mag genomen worden. Het is echt zo. Toen ik mij tot Hem wendde in absolute hulpeloosheid en zelfs de grootste specialisten ter wereld mij niet konden genezen, heeft de Almachtige mij het leven geschonken.
Colm John Cahill
een mens moet niet zorgen dat hij in de hemel komt
maar dat de hemel in hem komt ...
maar dat de hemel in hem komt ...
-
Norman12 - Lid geworden op: 22 sep 2008, 22:00
-
ebenhaezer - Lid geworden op: 16 jul 2008, 14:14
- Locatie: Vlaanderen .
Lieve RIA , bedankt dat je me opzocht , ik heb meteen een antwoord gestuurd op jouw Pr. Bericht . Hopelijk heb je het ontvangen .
Hier volgt een mooi lied , dat ik pas heb leren spelen op mijn piano / orgel .
( Uit J.D.H. nr 534 .)
" Met een eeuw'ge liefdeband ,
Leidt Hij u aan Zijne hand .
En uw naam staat ongedeerd ,
In Zijn handpalm gegraveerd .
Gij zijt 's Vaders dierbaar pand ,
Niemand rukt u uit Zijn hand .
Ja , ik kan verzekerd zijn ,
Ik ben Zijn en Hij is mijn .
Alles schijnt voor mijn gezicht ,
In een veel volmaakter licht ;
't Is of 't al veranderd is ,
Vreugd zowel als droefenis .
Daag' lijks minder wordt mij d' aard ,
En de Heiland meerder waard .
Ja , ik kan verzekerd zijn ,
Ik ben Zijn en Hij is mijn .
Zalig , dat verzekerd zijn :
Ik ben Zijn en Hij is mijn ;
Hoe de satan mij ook tart ,
Ik heb Jezus voor mijn hart .
Kort slechts duurt hier d' aardse strijd ,
Straks volgt d' eeuw'ge heerlijkheid .
Ja , ik kan verzekerd zijn ,
Ik ben Zijn en Hij is mijn ! "
Met veel liefs , EBENHAEZER .
Hier volgt een mooi lied , dat ik pas heb leren spelen op mijn piano / orgel .
( Uit J.D.H. nr 534 .)
" Met een eeuw'ge liefdeband ,
Leidt Hij u aan Zijne hand .
En uw naam staat ongedeerd ,
In Zijn handpalm gegraveerd .
Gij zijt 's Vaders dierbaar pand ,
Niemand rukt u uit Zijn hand .
Ja , ik kan verzekerd zijn ,
Ik ben Zijn en Hij is mijn .
Alles schijnt voor mijn gezicht ,
In een veel volmaakter licht ;
't Is of 't al veranderd is ,
Vreugd zowel als droefenis .
Daag' lijks minder wordt mij d' aard ,
En de Heiland meerder waard .
Ja , ik kan verzekerd zijn ,
Ik ben Zijn en Hij is mijn .
Zalig , dat verzekerd zijn :
Ik ben Zijn en Hij is mijn ;
Hoe de satan mij ook tart ,
Ik heb Jezus voor mijn hart .
Kort slechts duurt hier d' aardse strijd ,
Straks volgt d' eeuw'ge heerlijkheid .
Ja , ik kan verzekerd zijn ,
Ik ben Zijn en Hij is mijn ! "
Met veel liefs , EBENHAEZER .
Durf dan God vertrouwen , neem Hem op zijn Woord .
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Belgisch mirakel maakt Franse non mogelijk heilig
07/08 Een mirakel dat enkele jaren geleden in België plaatsvond,
zou er wel eens voor kunnen zorgen dat de zalige Elisabeth van de
Drie-eenheid (1870-1906) heilig wordt verklaard.
Het Franse aartsbisdom Dijon heeft het proces daarvoor alvast in gang gezet.
Volgens KerkNet draait alles om de ziekte van Marie-Paul Stevens.
De lerares van de school van de broeders Maristen kreeg in 1997 moeilijkheden
met articuleren. Ze had ook last van speekseldysfunctie.
Het immuunsysteem van haar lichaam raakte daarna almaar
sterker aangetast door het Sjögrensyndroom.
Omdat de behandelingen geen vat op haar hadden, besloot ze
regelmatig tot Elisabeth van de Drie-eenheid in de Karmel van
Flavignerot te bidden.
Uiteindelijk genas ze in april op onverklaarbare wijze.
Artsen konden de ogen niet geloven.
Elisabeth van de Drie-eenheid werd op 18 juli 1880
als Sabeth Catez geboren in een militair kamp.
Haar vader overleed toen ze zeven was.
Op 21-jarige leeftijd trad zij in bij de Karmel van Dijon.
Op 11 januari 1903 sprak zij haar eeuwige geloften uit.
Tot de laatste week voor haar dood ging Elisabeth veel bidden,
in de eenzaamheid, midden haar lijden.
vervolgt KerkNet.
Sinds 1984 zalig
Elisabeth overleed op 9 november 1906 op 26-jarige leeftijd in de Karmel van Dijon.
Zij werd bekend dankzij haar dagboek, vier geestelijke traktaten,
346 brieven en een gebed uit 1904.
Zij verwierf een belangrijke plaats in de karmelitaanse spiritualiteit,
naast de heilige Teresa van Lisieux.
Paus Johannes-Paulus II verklaarde Sabeth Catez op 25 november 1984 zalig.
Beeld: PhotoNews en Gazet van Antwerpen.[/i]
07/08 Een mirakel dat enkele jaren geleden in België plaatsvond,
zou er wel eens voor kunnen zorgen dat de zalige Elisabeth van de
Drie-eenheid (1870-1906) heilig wordt verklaard.
Het Franse aartsbisdom Dijon heeft het proces daarvoor alvast in gang gezet.
Volgens KerkNet draait alles om de ziekte van Marie-Paul Stevens.
De lerares van de school van de broeders Maristen kreeg in 1997 moeilijkheden
met articuleren. Ze had ook last van speekseldysfunctie.
Het immuunsysteem van haar lichaam raakte daarna almaar
sterker aangetast door het Sjögrensyndroom.
Omdat de behandelingen geen vat op haar hadden, besloot ze
regelmatig tot Elisabeth van de Drie-eenheid in de Karmel van
Flavignerot te bidden.
Uiteindelijk genas ze in april op onverklaarbare wijze.
Artsen konden de ogen niet geloven.
Elisabeth van de Drie-eenheid werd op 18 juli 1880
als Sabeth Catez geboren in een militair kamp.
Haar vader overleed toen ze zeven was.
Op 21-jarige leeftijd trad zij in bij de Karmel van Dijon.
Op 11 januari 1903 sprak zij haar eeuwige geloften uit.
Tot de laatste week voor haar dood ging Elisabeth veel bidden,
in de eenzaamheid, midden haar lijden.
vervolgt KerkNet.
Sinds 1984 zalig
Elisabeth overleed op 9 november 1906 op 26-jarige leeftijd in de Karmel van Dijon.
Zij werd bekend dankzij haar dagboek, vier geestelijke traktaten,
346 brieven en een gebed uit 1904.
Zij verwierf een belangrijke plaats in de karmelitaanse spiritualiteit,
naast de heilige Teresa van Lisieux.
Paus Johannes-Paulus II verklaarde Sabeth Catez op 25 november 1984 zalig.
Beeld: PhotoNews en Gazet van Antwerpen.[/i]
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Vandaag viert de Katholieke kerk het hoogfeest van "MARIA, ten Hemelopneming"
Dit dogma en feestdag werden afgekondigd door Paus Pius XII IN 1950.
Ontstaansgeschiedenis van de feestdag:
Over het overlijden en vervolgens met lichaam en ziel opgenomen worden in de hemel van Maria
zijn verschillende verhalen in omloop die uit de kerkelijke traditie afkomstig zijn.
In de Bijbel wordt er niet over gerept.
Maria moet ergens tussen 36 en 50 n.Chr. zijn overleden vermoedelijk in Ephese.
Na het concilie van Efeze (431), waar Maria de titel "Moeder van God" (Theotokos)
kreeg toebedeeld, kende de Mariaverering een sterke opgang.
Bron: Wikipedia
wordt vervolgd
Katholieken wensen elkaar vandaag een "zalige hoogdag",
en een vreugdevol moeder- en mariafeest.
ria
Dit dogma en feestdag werden afgekondigd door Paus Pius XII IN 1950.
Ontstaansgeschiedenis van de feestdag:
Over het overlijden en vervolgens met lichaam en ziel opgenomen worden in de hemel van Maria
zijn verschillende verhalen in omloop die uit de kerkelijke traditie afkomstig zijn.
In de Bijbel wordt er niet over gerept.
Maria moet ergens tussen 36 en 50 n.Chr. zijn overleden vermoedelijk in Ephese.
Na het concilie van Efeze (431), waar Maria de titel "Moeder van God" (Theotokos)
kreeg toebedeeld, kende de Mariaverering een sterke opgang.
Bron: Wikipedia
wordt vervolgd
Katholieken wensen elkaar vandaag een "zalige hoogdag",
en een vreugdevol moeder- en mariafeest.
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Uit de Boodschap van de BARMHARTIGE LIEFDE aan de Kleine Zielen.
Boodschap van 15 augustus 1978
Boodschap van 15 augustus 1978
Laatst gewijzigd door ria op 16 aug 2011, 11:03, 1 keer totaal gewijzigd.
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
Uit de Boodschap van de BARMHARTIGE LIEFDE aan de Kleine Zielen.
Boodschap van 15 augustus 1978
Jezus tot Marguerite
Zij is mijn Moeder! En als ik niet God was …… zou Zij boven
Mij verheven zijn.
Maar ik schep er behagen in tegenover Haar te handelen als
een liefhebbende en onderdanige zoon.
Wat zou Ik kunnen weigeren aan mijn Moeder?
Ik ben het Al! Maar in het Al…. staat het Hart van de Zoon voorop.
Mijn moeder is mijn Uitverkorene! Hoe meer ge Haar zult liefhebben,
hoe meer ge Haar zult eren; en hoe meer Ik u zal liefhebben,
hoe meer Ik u met gunsten zal overladen.
De Moeder en de Zoon zijn innig verenigd om u te beminnen en
te beschermen….. Maar scheid nooit de Eén van de Ander.
Koningin-Moeder…. van de kleinen;
onthoud uit deze titel slechts dit: Macht en Moederschap.
Ik heb u vrijgekocht met mijn Bloed dat voor uw zonden werd vergoten.
Denkt ge er voldoende aan dat dit Bloed ook haar bloed is?
Het geloof verzet bergen……Liefde kan heel de wereld verzetten!
Tevergeefs hebben velen zich gebogen over het mysterie van de Menswording.
Ze hebben er alleen veronderstellingen aan over gehouden.
Een ontsluierd geheim is geen geheim meer.
Maar voorwaar, Ik bevestig u, met het volle gezag van God,
Vader, Zoon en Heilige Geest , dat Maria zonder zonde ontvangen is
en zuiver en maagdelijk is gebleven!
Daaraan twijfelen zou de straf verdienen die verbonden is aan
de zelfgenoegzaamheid van de hoogmoed!
Beschouw Maria niet als uws gelijke, maar als Heerseres en Moeder….
verheven boven alle moeders der wereld.
Zonder zonde ontvangen: “Onbevlekte Ontvangenis”.
“Maagdelijk in haar goddelijk Moederschap”.
Tot Haar bidden is tot Mij bidden…. Vergeet het niet.
Maar weet ook dat Zij, als het nodig is, op de achtergrond kan treden
voor haar Zoon.
Zonder mijn Moeder zou ik niet bestaan.
De Jezus die Zij u gegeven heeft is de gave van een Liefdegod aan
een wereld die wreed en ongelukkig is door de zonde.
bron: http://www.bloggen.be/willibrord/archief.php?ID=1289355
voor mij is dit een buitengewone openbaring van Jezus zelf,
voor onze moderne tijd, die zoveel in vraag stelt of niet meer gelooft.
De Boodschap van de Barmhartige Liefde ( d.i. Jezus) werd gegeven
aan een eenvoudige vrouw uit het Luikse, vanaf de jaren 60 tot 90.
Ze kreeg een Kerkelijke goedkeuring van de plaatselijke Bisschop.
En is in heel veel talen vertaald en over de wereld verspreid.
De "kleine zielen" zijn diegenen die in nederigheid Gods Woord beluisteren
en toepassen in hun leven.
ria
Boodschap van 15 augustus 1978
Jezus tot Marguerite
Zij is mijn Moeder! En als ik niet God was …… zou Zij boven
Mij verheven zijn.
Maar ik schep er behagen in tegenover Haar te handelen als
een liefhebbende en onderdanige zoon.
Wat zou Ik kunnen weigeren aan mijn Moeder?
Ik ben het Al! Maar in het Al…. staat het Hart van de Zoon voorop.
Mijn moeder is mijn Uitverkorene! Hoe meer ge Haar zult liefhebben,
hoe meer ge Haar zult eren; en hoe meer Ik u zal liefhebben,
hoe meer Ik u met gunsten zal overladen.
De Moeder en de Zoon zijn innig verenigd om u te beminnen en
te beschermen….. Maar scheid nooit de Eén van de Ander.
Koningin-Moeder…. van de kleinen;
onthoud uit deze titel slechts dit: Macht en Moederschap.
Ik heb u vrijgekocht met mijn Bloed dat voor uw zonden werd vergoten.
Denkt ge er voldoende aan dat dit Bloed ook haar bloed is?
Het geloof verzet bergen……Liefde kan heel de wereld verzetten!
Tevergeefs hebben velen zich gebogen over het mysterie van de Menswording.
Ze hebben er alleen veronderstellingen aan over gehouden.
Een ontsluierd geheim is geen geheim meer.
Maar voorwaar, Ik bevestig u, met het volle gezag van God,
Vader, Zoon en Heilige Geest , dat Maria zonder zonde ontvangen is
en zuiver en maagdelijk is gebleven!
Daaraan twijfelen zou de straf verdienen die verbonden is aan
de zelfgenoegzaamheid van de hoogmoed!
Beschouw Maria niet als uws gelijke, maar als Heerseres en Moeder….
verheven boven alle moeders der wereld.
Zonder zonde ontvangen: “Onbevlekte Ontvangenis”.
“Maagdelijk in haar goddelijk Moederschap”.
Tot Haar bidden is tot Mij bidden…. Vergeet het niet.
Maar weet ook dat Zij, als het nodig is, op de achtergrond kan treden
voor haar Zoon.
Zonder mijn Moeder zou ik niet bestaan.
De Jezus die Zij u gegeven heeft is de gave van een Liefdegod aan
een wereld die wreed en ongelukkig is door de zonde.
bron: http://www.bloggen.be/willibrord/archief.php?ID=1289355
voor mij is dit een buitengewone openbaring van Jezus zelf,
voor onze moderne tijd, die zoveel in vraag stelt of niet meer gelooft.
De Boodschap van de Barmhartige Liefde ( d.i. Jezus) werd gegeven
aan een eenvoudige vrouw uit het Luikse, vanaf de jaren 60 tot 90.
Ze kreeg een Kerkelijke goedkeuring van de plaatselijke Bisschop.
En is in heel veel talen vertaald en over de wereld verspreid.
De "kleine zielen" zijn diegenen die in nederigheid Gods Woord beluisteren
en toepassen in hun leven.
ria
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
O Maria, zonder zonden ontvangen,
bid voor ons die onze toevlucht tot U nemen.
ria
Mariabeeld te Beauraing:
"Maria licht in de duisternis"
Laatst gewijzigd door ria op 19 sep 2011, 13:06, 2 keer totaal gewijzigd.
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
ebenhaezer - Lid geworden op: 16 jul 2008, 14:14
- Locatie: Vlaanderen .
GEBED .
Heer , ik heb Uw vriendschap zo nodig .
Want als ik bij U ben ,
hoef ik me niet te verontschuldigen ,
niet te verdedigen ,
niets te bewijzen .
Doordat U mij aanvaardt
zoals ik ben ,
kan ik mijzelf gaan zien
zoals ik ben .
En hoe meer ik daardoor
mijzelf leer kennen ,
des te dankbaarder word ik
dat U mij aanvaardt zoals ik ben .
( Antoine de Saint-Exupéry )
Heer , ik heb Uw vriendschap zo nodig .
Want als ik bij U ben ,
hoef ik me niet te verontschuldigen ,
niet te verdedigen ,
niets te bewijzen .
Doordat U mij aanvaardt
zoals ik ben ,
kan ik mijzelf gaan zien
zoals ik ben .
En hoe meer ik daardoor
mijzelf leer kennen ,
des te dankbaarder word ik
dat U mij aanvaardt zoals ik ben .
( Antoine de Saint-Exupéry )
Durf dan God vertrouwen , neem Hem op zijn Woord .
-
ria - Lid geworden op: 09 sep 2004, 13:19
- Locatie: waar het goed is om wonen...
"De storm",1940
"Ik ben het; weest niet bang"
Heer, wat zijn de golven hoog,
wat is de nacht duister!
Zou u het niet willen verlichten
voor mij, die alleen waakt?
Blijf stevig aan het roer
bewaar het vertrouwen en blijf rustig.
Je boot is kostbaar in mijn ogen,
Ik wil het naar een goede haven brengen.
Houd je goed zonder zwak te worden
houd de ogen op het kompas gericht.
Het helpt je om bij het doel te komen
door de nachten en de stormen.
De naald van het kompas aan boord
beeft, maar houdt stand
Ze zal je de kaap tonen
die Ik je wil zien nemen.
Behoud het vertrouwen en blijf kalm:
door de nachten en de stormen
De wil van God, zal je trouw
leiden, als je hart waakt.
Bron: Heilige Teresia-Benedikta van het Kruis
(Edith Stein) (1891-1942), karmelietes, martelares,
en co-patrones van Europa
http://www.bloggen.be/willibrord/archief.php?ID=117
"Ik ben het; weest niet bang"
Heer, wat zijn de golven hoog,
wat is de nacht duister!
Zou u het niet willen verlichten
voor mij, die alleen waakt?
Blijf stevig aan het roer
bewaar het vertrouwen en blijf rustig.
Je boot is kostbaar in mijn ogen,
Ik wil het naar een goede haven brengen.
Houd je goed zonder zwak te worden
houd de ogen op het kompas gericht.
Het helpt je om bij het doel te komen
door de nachten en de stormen.
De naald van het kompas aan boord
beeft, maar houdt stand
Ze zal je de kaap tonen
die Ik je wil zien nemen.
Behoud het vertrouwen en blijf kalm:
door de nachten en de stormen
De wil van God, zal je trouw
leiden, als je hart waakt.
Bron: Heilige Teresia-Benedikta van het Kruis
(Edith Stein) (1891-1942), karmelietes, martelares,
en co-patrones van Europa
http://www.bloggen.be/willibrord/archief.php?ID=117
Onder uw bescherming, o Moeder van God en ook onze moeder.
-
mayke2 - Lid geworden op: 26 aug 2009, 16:39
Kom Schepper, adem in ons hart
Dat koud en eenzaam op Jou wacht
En vul ons met Jouw warme gloed
Die mensen anders leven doet.
Jij troost ons machteloos verdriet
Als Jij niet komt, bestaan wij niet
Jij bent het vuur dat ons ontsteekt
De adem die ons leven geeft.
In Jou zien wij de hand van God
Door wie ons zwijgen spreken wordt
Als Hij ons aanraakt duizend maal
En wij gaan spreken in Zijn taal.
uit: "Al de dagen van ons leven"
Dat koud en eenzaam op Jou wacht
En vul ons met Jouw warme gloed
Die mensen anders leven doet.
Jij troost ons machteloos verdriet
Als Jij niet komt, bestaan wij niet
Jij bent het vuur dat ons ontsteekt
De adem die ons leven geeft.
In Jou zien wij de hand van God
Door wie ons zwijgen spreken wordt
Als Hij ons aanraakt duizend maal
En wij gaan spreken in Zijn taal.
uit: "Al de dagen van ons leven"
een mens moet niet zorgen dat hij in de hemel komt
maar dat de hemel in hem komt ...
maar dat de hemel in hem komt ...