Kuifje in de woudkathedraal.
Telkens Hergé herdacht wordt, bezorgt de schaduw van de schrijver/tekenaar een tijdloos moment van bovennatuurlijke kosmische ervaring aan het handvol aanwezigen. De dood overleven is immers alleen mogelijk door nog vlug wat meesterwerken uit je muze te nijpen.
Ritsel,ritsel doet het ene afgeprinte blad na het andere. Een ware dans van oeverloze inspiratie, ondanks hitte en najaarszon.
Als de kerkdeur open staat, werpt een binnengelopen verdwaalde eenzame auteur een blik door het glas in lood herfstraam.
' Dag lief', hoort hij ineens een zachte stem. Maar deze woorden zijn niet tot hem gericht. Wel tot een kleine pasgeborene, op de arm van een door het moederschap gezegende dame, die bedeesd achteraan in de kathedraal een gebed prevelt.
'Zo'n herfstgevoel doet me ook hogere krachten aanroepen', spreekt de man haar aan.
'Voor de ontspoorden bid je nooit genoeg' antwoordt ze. 'Moge mijn kind gespaard blijven van een leven vol nachtzwart.'
'Wie ben je?' vervolgt ze, de auteur strak aankijkend.
'Ik heette vroeger Kuifje', antwoordt die, 'stil verdriet kwelt me, omdat ik nooit de roem van mijn geestelijke vader zal evenaren'
'Nooit opgeven!' probeert het moedertje hem te troosten.
'Allemaal goed en wel, maar het afscheid van mijn hondje, dat kan jij echt niet inschatten hoe zwaar me dat viel!'
'Bobbie! ' zucht ze.
'Gelukkig geniet ik van het zingen, je moet weten, het distelvinkje dat nu naast mijn pc in een kooitje zit, montert me enorm op.'
De gesloten deur van de sacristie herinnert de vrouw aan haar jeugd, die ze vaak doorbracht, opgesloten in haar kamertje.
' De nachten met jou vergeet ik nooit', fluistert ze de man toe, in wie ze hoe langer hoe meer Kuifje herkent. 'Nu ben ik vrij, maar mijn jeugd blijft het verloren paradijs.'
Zijn gsm rinkelt.
'Jansen en Jansens,' zucht hij, 'vanuit het hotel der herinneringen. Ze hebben last van herfstbladvalmijmeringen.'
De baby huilt.
'Proficiat, papa Kuifje!' roept Jansen (s?) aan de andere kant.
'Niet die van mij!' weert Kuifje de gelukwens af.
'Aan een onbekende baby wensen wij graag een lang zorgenloos leven toe.', klinkt het vanwege Jansen (s).
'Is Haddock nog niet binnengevaren?' vraagt Kuifje hun.
'Al jaren niet meer gezien, sinds hij met Zonnebloem naar Libië vertrokken is. 'Tot eens' waren zijn laatste woorden', vertelt Jansen(s).
'Dat zullen dan wel zijn allerlaatste woorden geweest zijn', zucht het moedertje.
Alle bommen en granaten ten spijt.
Frankie (zie ook blog onder deze naam)
