Gelijk heb je Alterego 
Groeten
Groeten
de tijd van toen 70+ /TE BEWAREN
Die blikopenerkes zaten in het noodrantsoen van het ABL toen we in 1961/'62 op oefening gingen. Ik denk zelfs dat ik nog eentje ergens heb zitten.
Laatst gewijzigd door Fokke op 14 okt 2011, 18:45, 1 keer totaal gewijzigd.
Weet dan dat uw stem door niemand wordt aanhoord zolang ge stamelend bidt en bedelt bij de poort!
Goeiedag,
Ik ben blij dat mijn essay over wel en wee van scheermesjes en opendoeners zoveel reacties heeft opgewekt.
Over het scheermesje. Mijn moeder, mijn zuster-naaister, mijn vrouw, ze hadden allemaal een scheermesje in hun naaibakje; voor te tornen gebruikten ze wel best een handig tornmesje. Het scheermesje, merk Gilette, daar hadden we ons tevoren mee geschoren totdat het versleten was.
Maar het mesje in mijn vader zijn giletzakje zat in een hoesje, een schede, een dingetje, het zat er veilig en vast in en met een hendeltje kon men het uit de schede schuiven tot de gewenste lengte, en dat zat ook weer vast. Ook dat mesje was een mesje dat voor te scheren niet meer kon dienen.
Het ging over dat dingetje. Ik heb zoiets nooit elders gezien, noch voor noch na de oorlog. Scheermesjes ben ik blijven gebruiken tot in de jaren 80, voor het uitvagen van fouten op kalk. Voor het scheren heb ik nogal wat apparaatjes geprobeerd, het oude ding van voor de oorlog bleeft toch nog het best.
Ik vermoed toch dat hoesje van mijn vader dateert van de eerste wereldoorlog. De gilettemesjes bestonden toen toch al wel 10 jaar minstens en men zal er toen wel iets op gevonden hebben om het op te bergen.
En hier houd ik een rustpauze. Strak komen er nadere bijzonderheden over het leven en welzijn van de blikopener.
Dag. amadee
-------------
Ik ben blij dat mijn essay over wel en wee van scheermesjes en opendoeners zoveel reacties heeft opgewekt.
Over het scheermesje. Mijn moeder, mijn zuster-naaister, mijn vrouw, ze hadden allemaal een scheermesje in hun naaibakje; voor te tornen gebruikten ze wel best een handig tornmesje. Het scheermesje, merk Gilette, daar hadden we ons tevoren mee geschoren totdat het versleten was.
Maar het mesje in mijn vader zijn giletzakje zat in een hoesje, een schede, een dingetje, het zat er veilig en vast in en met een hendeltje kon men het uit de schede schuiven tot de gewenste lengte, en dat zat ook weer vast. Ook dat mesje was een mesje dat voor te scheren niet meer kon dienen.
Het ging over dat dingetje. Ik heb zoiets nooit elders gezien, noch voor noch na de oorlog. Scheermesjes ben ik blijven gebruiken tot in de jaren 80, voor het uitvagen van fouten op kalk. Voor het scheren heb ik nogal wat apparaatjes geprobeerd, het oude ding van voor de oorlog bleeft toch nog het best.
Ik vermoed toch dat hoesje van mijn vader dateert van de eerste wereldoorlog. De gilettemesjes bestonden toen toch al wel 10 jaar minstens en men zal er toen wel iets op gevonden hebben om het op te bergen.
En hier houd ik een rustpauze. Strak komen er nadere bijzonderheden over het leven en welzijn van de blikopener.
Dag. amadee
-------------
Laatst gewijzigd door amadee op 03 nov 2011, 11:05, 1 keer totaal gewijzigd.
In functie van de uitleg van AMADEE herinner ik mij dat ik met enkele
vrienden van de bende aan onze zijde van DE BRUG aan de IJSKELDER
waar er een oud ijzer opslagplaats gelegen was en dat we daar tijdens
de oorlog ook eens een ganse doos met kogels hadden gevonden en
ook een gasmaker van de duitsers in een ronde metalen cylinderachtige
doos...weet niet waar deze gebleven is maar de kogels hebben we het
poeder uit de kogels gehaald en dan een spoor gemaakt die we dan
aanstaken en deze dan een brandende spoor maakte tot in het kleine
straatje naast de coifeur op de bredabaan
Ik herinner me ook dat een der jongens thuis met een kogel in een bankvijs
een kogel vastzette en deze ontplofte met het gevolg dat hij een aantal
vingers verloor
Deze namiddag was ik even bij onze optieker ANDRE MAAS en dat gaf mij
de mogelijkheid de omgeving van SINT EDUARDUS nog eens op te
zoeken
Tevens het huis van mijn MOEMOE en VAVA in de TRAMMEZANDLEI 86
nog eens te gaan bekijken
vrienden van de bende aan onze zijde van DE BRUG aan de IJSKELDER
waar er een oud ijzer opslagplaats gelegen was en dat we daar tijdens
de oorlog ook eens een ganse doos met kogels hadden gevonden en
ook een gasmaker van de duitsers in een ronde metalen cylinderachtige
doos...weet niet waar deze gebleven is maar de kogels hebben we het
poeder uit de kogels gehaald en dan een spoor gemaakt die we dan
aanstaken en deze dan een brandende spoor maakte tot in het kleine
straatje naast de coifeur op de bredabaan
Ik herinner me ook dat een der jongens thuis met een kogel in een bankvijs
een kogel vastzette en deze ontplofte met het gevolg dat hij een aantal
vingers verloor
Deze namiddag was ik even bij onze optieker ANDRE MAAS en dat gaf mij
de mogelijkheid de omgeving van SINT EDUARDUS nog eens op te
zoeken
Tevens het huis van mijn MOEMOE en VAVA in de TRAMMEZANDLEI 86
nog eens te gaan bekijken
Wens de LUCHTVAART te bevorderen
om de VREDE en VRIENDSCHAP te ontwikkelen tussen de ganse MENSHEID
zonder onderscheid van RAS,NATIONALITEIT of RELIGIE
om de VREDE en VRIENDSCHAP te ontwikkelen tussen de ganse MENSHEID
zonder onderscheid van RAS,NATIONALITEIT of RELIGIE
Goeiedag,
Allee de scheermesjes en blikopeners, hebben hier heel wat beweging teweeg gebracht, de gestelde lichamen zijn bijna voltallig aanwezig.
Waarover hadden we het nu weeral over? Eerst nu de blikopeners. Die blikdingen, werden inderdaad hier door de Amerikanen massaal geintroduceerd, ik heb er ook altijd een in de schuif liggen. Dat klopt. Maar dat neemt niet weg dat er aan de IJzer in 1914-18 wel degelijk voedsel uit blik werd gegeten, ondermeer door amerikaanse hulp. Conserven in glas en in blik bestonden toen al heel lang. En om blikken te openen had men nu eenmaal een opener nodig en zo eentje had mijn vader en hij bleek er enige affectie voor te hebben.
Die opener van mijn vader was van ongeveer dezelfde constructie, precies een scharniertje dus, maar het was wel groter en steviger, het kostte weinig moeite om een volwassen blik te openen; vroeger waren de blikken wel dikker. Ik heb nooit elders een zelfde opener gezien. Volgens Alterego bestonden ze zelfs niet, ze waren dus op zijn minst heel zeldzaam.
Ook de gilettekes bestonden zeker in 1914. Ik heb niet de absolute zekerheid van hetgeen ik vertel, maar over dat dat hoesje en zijn aanwezigheid in de loopgraven heb ik eigenlijk weinig twijfel.
En ge weet wat de wet zegt: "zolang het tegendeel niet kan bewezen worden..enz......".
En wat heeft de vogelenmarkt daar nu mee te maken???? Dat zien we nog wel.
D'as voor morgen.
amadee.
------------------------------
Als een idee op het eerste gezicht niet absurd lijkt, dan heeft het geen toekomst.
Albert Einstein.
Allee de scheermesjes en blikopeners, hebben hier heel wat beweging teweeg gebracht, de gestelde lichamen zijn bijna voltallig aanwezig.
Waarover hadden we het nu weeral over? Eerst nu de blikopeners. Die blikdingen, werden inderdaad hier door de Amerikanen massaal geintroduceerd, ik heb er ook altijd een in de schuif liggen. Dat klopt. Maar dat neemt niet weg dat er aan de IJzer in 1914-18 wel degelijk voedsel uit blik werd gegeten, ondermeer door amerikaanse hulp. Conserven in glas en in blik bestonden toen al heel lang. En om blikken te openen had men nu eenmaal een opener nodig en zo eentje had mijn vader en hij bleek er enige affectie voor te hebben.
Die opener van mijn vader was van ongeveer dezelfde constructie, precies een scharniertje dus, maar het was wel groter en steviger, het kostte weinig moeite om een volwassen blik te openen; vroeger waren de blikken wel dikker. Ik heb nooit elders een zelfde opener gezien. Volgens Alterego bestonden ze zelfs niet, ze waren dus op zijn minst heel zeldzaam.
Ook de gilettekes bestonden zeker in 1914. Ik heb niet de absolute zekerheid van hetgeen ik vertel, maar over dat dat hoesje en zijn aanwezigheid in de loopgraven heb ik eigenlijk weinig twijfel.
En ge weet wat de wet zegt: "zolang het tegendeel niet kan bewezen worden..enz......".
En wat heeft de vogelenmarkt daar nu mee te maken???? Dat zien we nog wel.
D'as voor morgen.
amadee.
------------------------------
Als een idee op het eerste gezicht niet absurd lijkt, dan heeft het geen toekomst.
Albert Einstein.
Goeiedag,
Kennen jullie in Antwerpen de vogelenmarkt. Zeker al wel van gehoord, de nederlanders noemen het de vogeltjesmarkt. De Antwerpenaar: de vogelemart.
Elke zondag voormiddag was er de "vogelemart" zo noemde men ook de plaats, en zo noemt men dat daar nog altijd, ook als er heelemaal geen markt is, en haast niemand weet dat het er eigenlijk het Blauwtorenplein heet.
Maar goed, de vogelemarkt was een markt waar men naaartoe ging om zich eens goed te amuseren. Men kon er heel de voormiddag in ronddolen tussen de standen van dieren nabij de leien tot aan de bloemenstand aan de Schuttershoflaan. Hoe er nu uitziet weet ik heelemaal niet want het is 30 jaar geleden dat ik daar nog geweest ben, het vet was er toe al aan het afgaan. Men kon er van alles vinden van een goudviske en steense rattekes tot luiwijvenknoppen, sacochen en wafels ni-warm-ni-wille.
De attraktie waren wel de marktkramers zelf, althans diegenen die daarbij een nummertje opvoerden die naar mijn gevoel het best zou doen bij een oneman-show of hoe heten die plezante mannen - nou ja - op den TV tegenwoordig. Het best waren die marktkramers die kleine soms prullen verkochten, zoals schoenpoets, een afwasmiddel, kapstokken, een middel tegen maagzuur of tegen eksterogen, enz. ik noem maar wat. Er stond daar altijd een hoop volk rond, enfin er werd daar plezier verkocht, en de mensen kochten . Wie heeft er nu weer gezegd, was het niet bij Jos Ghysen: "Als ze zich bedrogen voelen, ze hebben toch plezier voor hun geld gehad".
Wel, op die Vogelemart hebben we scheermesjes gekocht, een kartonnen doos vol scheermesjes, wel 100, misschien wel 200, ik zeg maar wat, ik weet dat niet meer, maar het waren er veel. Jaren hebben we er plezier van gehad. Ik zeg maar "wij", maar mijn vader had de koop besloten.
Die mesjes waren niet alleen spotgoedkoop, ze waren ook goed, beter dan de mesjes die later te koop kwamen. Ze hebben vele jaren dienst gedaan
Ik weet niet meer of dat bezoek aan de vogelemart voor of na de oorlog was, het kon allebei, ik weet het niet meer het heeft geen belang. Wel is het zo dat ik tot in het jaar 1980 die mesjes heb gebruikt. Ze waren goed voor het scheren, als dat niet meer ging werden ze niet weggegooid, ze konden nog dienen voor de naaisters of voor de tekenaars.
Ze waren beter dan de nieuwe scheermesjes die alom geprezen werden. Het was vroeger zo, het is nu ook zo en het zal altijd blijven, dat er altijd iets nieuwer en beter om de markt is, iets dat ge zeker moet kopen indien ge nog bij wilt blijven. Onder andere bij margarine komt elk jaar iets nieuw bij waar ge veel fitter en gezonder van wordt, dat heeft dan namen zoals P33 of glucalium7, ik zeg weer zomaar wat, het speelt geen rol als het de mensen maar doet kopen. En dat met een uitleg zoals bij de marktkramers, minder plezant weliswaar, ge moet ernstig blijven, maar het werkt.
Ons oude goedkope mesjes - echte gilettes - waren beter dan de nieuwe mesjes, verrijkt, met plutonium of geranium, of was het pluranium. Wat voor mij van belang was: een goeie mesjes moet ge kunnen breken, mag niet plooien, en dat laatste doen die nieuwe mesjes, ge kunt ze niet breken en dat is heel belangrijk indien ge ze nodig hebt voor het wegvagen van fijne foutjes.
Waarom is dat zo belangrijk. Ge moet nu niet alles weten en daarbij ik ben hier al lang genoeg bezig.
En met deze woorden ben ik dan toch uit den oorlog geraakt. De vrede zij met U. amedee
----------------------------------------------------------------------------------------
En als ze zich bedrogen voelden, ze hadden dan toch plezier voor hun geld gehad.
Kennen jullie in Antwerpen de vogelenmarkt. Zeker al wel van gehoord, de nederlanders noemen het de vogeltjesmarkt. De Antwerpenaar: de vogelemart.
Elke zondag voormiddag was er de "vogelemart" zo noemde men ook de plaats, en zo noemt men dat daar nog altijd, ook als er heelemaal geen markt is, en haast niemand weet dat het er eigenlijk het Blauwtorenplein heet.
Maar goed, de vogelemarkt was een markt waar men naaartoe ging om zich eens goed te amuseren. Men kon er heel de voormiddag in ronddolen tussen de standen van dieren nabij de leien tot aan de bloemenstand aan de Schuttershoflaan. Hoe er nu uitziet weet ik heelemaal niet want het is 30 jaar geleden dat ik daar nog geweest ben, het vet was er toe al aan het afgaan. Men kon er van alles vinden van een goudviske en steense rattekes tot luiwijvenknoppen, sacochen en wafels ni-warm-ni-wille.
De attraktie waren wel de marktkramers zelf, althans diegenen die daarbij een nummertje opvoerden die naar mijn gevoel het best zou doen bij een oneman-show of hoe heten die plezante mannen - nou ja - op den TV tegenwoordig. Het best waren die marktkramers die kleine soms prullen verkochten, zoals schoenpoets, een afwasmiddel, kapstokken, een middel tegen maagzuur of tegen eksterogen, enz. ik noem maar wat. Er stond daar altijd een hoop volk rond, enfin er werd daar plezier verkocht, en de mensen kochten . Wie heeft er nu weer gezegd, was het niet bij Jos Ghysen: "Als ze zich bedrogen voelen, ze hebben toch plezier voor hun geld gehad".
Wel, op die Vogelemart hebben we scheermesjes gekocht, een kartonnen doos vol scheermesjes, wel 100, misschien wel 200, ik zeg maar wat, ik weet dat niet meer, maar het waren er veel. Jaren hebben we er plezier van gehad. Ik zeg maar "wij", maar mijn vader had de koop besloten.
Die mesjes waren niet alleen spotgoedkoop, ze waren ook goed, beter dan de mesjes die later te koop kwamen. Ze hebben vele jaren dienst gedaan
Ik weet niet meer of dat bezoek aan de vogelemart voor of na de oorlog was, het kon allebei, ik weet het niet meer het heeft geen belang. Wel is het zo dat ik tot in het jaar 1980 die mesjes heb gebruikt. Ze waren goed voor het scheren, als dat niet meer ging werden ze niet weggegooid, ze konden nog dienen voor de naaisters of voor de tekenaars.
Ze waren beter dan de nieuwe scheermesjes die alom geprezen werden. Het was vroeger zo, het is nu ook zo en het zal altijd blijven, dat er altijd iets nieuwer en beter om de markt is, iets dat ge zeker moet kopen indien ge nog bij wilt blijven. Onder andere bij margarine komt elk jaar iets nieuw bij waar ge veel fitter en gezonder van wordt, dat heeft dan namen zoals P33 of glucalium7, ik zeg weer zomaar wat, het speelt geen rol als het de mensen maar doet kopen. En dat met een uitleg zoals bij de marktkramers, minder plezant weliswaar, ge moet ernstig blijven, maar het werkt.
Ons oude goedkope mesjes - echte gilettes - waren beter dan de nieuwe mesjes, verrijkt, met plutonium of geranium, of was het pluranium. Wat voor mij van belang was: een goeie mesjes moet ge kunnen breken, mag niet plooien, en dat laatste doen die nieuwe mesjes, ge kunt ze niet breken en dat is heel belangrijk indien ge ze nodig hebt voor het wegvagen van fijne foutjes.
Waarom is dat zo belangrijk. Ge moet nu niet alles weten en daarbij ik ben hier al lang genoeg bezig.
En met deze woorden ben ik dan toch uit den oorlog geraakt. De vrede zij met U. amedee
----------------------------------------------------------------------------------------
En als ze zich bedrogen voelden, ze hadden dan toch plezier voor hun geld gehad.
-
AMADEE dank voor deze beschrijving van DE VOGELEMARKT
Ik herinner me ook nog de zondag als er de wedstrijd was tussen
de marktkramers voor " DE KEIZER van DE VOGELMARKT "
AMADEE dank voor deze beschrijving van DE VOGELEMARKT
Ik herinner me ook nog de zondag als er de wedstrijd was tussen
de marktkramers voor " DE KEIZER van DE VOGELMARKT "
Wens de LUCHTVAART te bevorderen
om de VREDE en VRIENDSCHAP te ontwikkelen tussen de ganse MENSHEID
zonder onderscheid van RAS,NATIONALITEIT of RELIGIE
om de VREDE en VRIENDSCHAP te ontwikkelen tussen de ganse MENSHEID
zonder onderscheid van RAS,NATIONALITEIT of RELIGIE
Wat meer uitleg over de "luie wijven knopen"
de knoop bij een jeans broek is er ook zo ene.
Vroeger hadden de broeken een andere pasvorm.
Ze kwamen tot boven de lenden en werden opgehouden door bretellen.
Bij die bretelbroeken hadden die knopen nogal wat te verduren, gans het gewicht van de broek plus de inhoud van de zakken hing er aan.
ze werden genaaid met plaatjesgaren , dit was een heel sterk linnengaren
speciaal voor het aannaaien van knopen.
Soms bij het bukken was de trekkracht zo groot dat de stof doorscheurde,
nu was er maar een oplossing meer, " de luiewijvenknop".
Het zijn de Amerkanen die na de oorlog de heupbroeken ingevoerd hebben, in het begin droegen de mannen nog bretellen en band, maar nu zijn de heupbroeken zo laag zo dat de bilpleet bloot komt te liggen.
men noemt het sexy, maar later zullen er nog velen van artose en rugpijn preken.
de knoop bij een jeans broek is er ook zo ene.
Vroeger hadden de broeken een andere pasvorm.
Ze kwamen tot boven de lenden en werden opgehouden door bretellen.
Bij die bretelbroeken hadden die knopen nogal wat te verduren, gans het gewicht van de broek plus de inhoud van de zakken hing er aan.
ze werden genaaid met plaatjesgaren , dit was een heel sterk linnengaren
speciaal voor het aannaaien van knopen.
Soms bij het bukken was de trekkracht zo groot dat de stof doorscheurde,
nu was er maar een oplossing meer, " de luiewijvenknop".
Het zijn de Amerkanen die na de oorlog de heupbroeken ingevoerd hebben, in het begin droegen de mannen nog bretellen en band, maar nu zijn de heupbroeken zo laag zo dat de bilpleet bloot komt te liggen.
men noemt het sexy, maar later zullen er nog velen van artose en rugpijn preken.
niet wat ge zegt telt maar hoe ge het zegt.
Graag wil ik mijn schoonvaders verhaal afmaken.
Nog twee dagen te gaan vóór de wapenstilstand.
Zaterdag 25 Mei.
Alles wordt ron,d 5u weer kalm. En we trekken naar boven. O o, wat een schouwspeltrof ons voor de ogen: telefoondraden afgerukt, hier en daar
een bres in de voorgevel geslagen, winkelvensters afgerukt, volets weggeslagen. En in ons huis waar wij logeerden, was geen ruit meer in zijn geheel. De deuren waren verbrijzeld en een gat voor de keldervenster, waar we ingezeten hadden, van omtrent 1m.
Aan het werkhuis van Adolf was, ook grote schade aangericht.
4 onzer velos waren onbruikbaar, gebroken buizen en doorschoten banden
Ik heb vijf minuten kans gehad. Mijn velo stond den eerste van 5 en hij was nog gans in orde. Niettegenstaande ik had op mijn stoeltje een groote doos met eetwaren staan in een laken gewikkeld en dat was op 6a7 plaatsen getroffen. En daarbij, in een pakje solo in mijn pak in 't midden in
stak een stukje ijzer. Rondom in het werkhuis lag alles dooreen geslagen en gebroken. Buiten op de koer was ook alles in de grootste wanorde en //**--als Adolf en zijn vrouw bij ons kwamen, zei hij;Augusta, het is gene straffe
die wij krijgen, maar wel eene beproevinge, op zijn Gheluws weg.
Dit waren Katholieke menschen zoals ik er zelden heb ontmoet.
In plaats van te morren of te lasteren, stelde hij zich tevreden met te zeggen dat het eene beproevinge was.
Dan alles gepasseerd, hebben wij rond 7 1/2 gegeten.
Ik heb Theofiel De Doncker geraadpleegd en na alles overwogen te hebben, kom ik tot het besluit van te vertrekken. De mannen hadden nog maar geroken dat ik iets van zin was en ze komen af of ze me mochten volgen. En dan ons in gereedheid gebracht en we vertrokken. De menschen voldaan en een goed afscheid en tot weerziens en veel kans in den toestand waarin wij verkeerden. Zoodus we vertrokken, 3 man: Gustaaf Maris, Frans Nuborg en Eugeen Van Den Bossche op weg naar Roeselare. Alles ging wel. En we hielden ons opzij van de donderwolk, want onophoudend bulderen de kanonnen.
We kwamen aan in Roeselare en daar gingen we een pintje pakken om eens na te denken waar naartoe.Af en toe schreef ik op de poorten en electriekpalen mijn adres waar ik verder naartoe reed en alles wel aan boord met drie man. Ons pintje geledigd en ons besluit was af te reizen op Deinze al over thielt. Een hele tijd gereden. Soldaten zonder dat er eind scheen aan te komen. En al Belgen en geen enkelen van kennissen. In Thielt gekomen, daar had het juist 's morgens een groot bombardement geweest. Er lagen nog veel huizen te branden en overal legen de straten vol met glasscherven. We waren even buiten Thielt of daar kwamen Duitsche vliegers aangesnord. Wij schoven van binnen en hoe groot was onze verbazing: een huis heel simpel gebouwd, zonder kelder aan. En we moesten op onzen buik op den vloer liggen, met onzen kop onder een bank. Zooals de fazanten die denken dat ze dan helemaal gestopt zijn. Daar heeft het zo een kwartier geduurd en wij kwamen er terug goed vanaf.
We vertrokken verder op weg naar Deinze. Maar na enigen weg afgelegd:Halt! Ge mooogt langs daar niet meer door, het front is daar. Wat nu gedaan? We bezien onze landkaart en besluiten af te reizen naar Eeckloo. Enigen tijd gereden: Halt! ge moogt langs daar niet door, de vuurlinie is wat verder. Wat nu gedaan? Ik stel voor van opzijmidden in’t veldlangs kleine wegen en banenvoort op te trekkenen na enige tijd landden wij aan in Ruyslede bij kleine boerenmenschen
Wij mogen in de schuurverblijven. Wij eten en wij leggen ons af om een weinig te rusten. Een uurken gerust en wij gaan uit om te wandelen en ons nog een beter onderkomen te zoeken want die sqchuur die we hadden was zoo slecht dat ze van ’t rammelen van ’t kanonkon instorten. Na een half uur gaans landden wij aan bij een grooten boer met sterke stallingen. En ik daarbinnen om te vragen of wij met drie man daar mogen vernachten. En het werd mij toegestaan. Terug achter de velos en in gereedheid om naar ons nieuw logement te vertrekken. Wij kwamen daar aan en ons velos weggezet. En den boer zijn pomp ging niet meer, het komt aan mijn put zei hij
En de put zou moeten geopend worden en ik met Frans Nuborg hebben dan den steenput geopend en de pomp was subiet in werking. Daarmee was ons werk gedaan
En we maakten ons logement klaar. Een stal met betonnen voute boven ons en sterke muren, de vensters gecamoufleerd met grote zakken en het paljas klaargemaakt. En dan bij den bakker achter een brood gegaan en een goede flesch wijn.
Thuisgekomen en een rustigen slaap gehad.
Nog twee dagen te gaan vóór de wapenstilstand.
Zaterdag 25 Mei.
Alles wordt ron,d 5u weer kalm. En we trekken naar boven. O o, wat een schouwspeltrof ons voor de ogen: telefoondraden afgerukt, hier en daar
een bres in de voorgevel geslagen, winkelvensters afgerukt, volets weggeslagen. En in ons huis waar wij logeerden, was geen ruit meer in zijn geheel. De deuren waren verbrijzeld en een gat voor de keldervenster, waar we ingezeten hadden, van omtrent 1m.
Aan het werkhuis van Adolf was, ook grote schade aangericht.
4 onzer velos waren onbruikbaar, gebroken buizen en doorschoten banden
Ik heb vijf minuten kans gehad. Mijn velo stond den eerste van 5 en hij was nog gans in orde. Niettegenstaande ik had op mijn stoeltje een groote doos met eetwaren staan in een laken gewikkeld en dat was op 6a7 plaatsen getroffen. En daarbij, in een pakje solo in mijn pak in 't midden in
stak een stukje ijzer. Rondom in het werkhuis lag alles dooreen geslagen en gebroken. Buiten op de koer was ook alles in de grootste wanorde en //**--als Adolf en zijn vrouw bij ons kwamen, zei hij;Augusta, het is gene straffe
die wij krijgen, maar wel eene beproevinge, op zijn Gheluws weg.
Dit waren Katholieke menschen zoals ik er zelden heb ontmoet.
In plaats van te morren of te lasteren, stelde hij zich tevreden met te zeggen dat het eene beproevinge was.
Dan alles gepasseerd, hebben wij rond 7 1/2 gegeten.
Ik heb Theofiel De Doncker geraadpleegd en na alles overwogen te hebben, kom ik tot het besluit van te vertrekken. De mannen hadden nog maar geroken dat ik iets van zin was en ze komen af of ze me mochten volgen. En dan ons in gereedheid gebracht en we vertrokken. De menschen voldaan en een goed afscheid en tot weerziens en veel kans in den toestand waarin wij verkeerden. Zoodus we vertrokken, 3 man: Gustaaf Maris, Frans Nuborg en Eugeen Van Den Bossche op weg naar Roeselare. Alles ging wel. En we hielden ons opzij van de donderwolk, want onophoudend bulderen de kanonnen.
We kwamen aan in Roeselare en daar gingen we een pintje pakken om eens na te denken waar naartoe.Af en toe schreef ik op de poorten en electriekpalen mijn adres waar ik verder naartoe reed en alles wel aan boord met drie man. Ons pintje geledigd en ons besluit was af te reizen op Deinze al over thielt. Een hele tijd gereden. Soldaten zonder dat er eind scheen aan te komen. En al Belgen en geen enkelen van kennissen. In Thielt gekomen, daar had het juist 's morgens een groot bombardement geweest. Er lagen nog veel huizen te branden en overal legen de straten vol met glasscherven. We waren even buiten Thielt of daar kwamen Duitsche vliegers aangesnord. Wij schoven van binnen en hoe groot was onze verbazing: een huis heel simpel gebouwd, zonder kelder aan. En we moesten op onzen buik op den vloer liggen, met onzen kop onder een bank. Zooals de fazanten die denken dat ze dan helemaal gestopt zijn. Daar heeft het zo een kwartier geduurd en wij kwamen er terug goed vanaf.
We vertrokken verder op weg naar Deinze. Maar na enigen weg afgelegd:Halt! Ge mooogt langs daar niet meer door, het front is daar. Wat nu gedaan? We bezien onze landkaart en besluiten af te reizen naar Eeckloo. Enigen tijd gereden: Halt! ge moogt langs daar niet door, de vuurlinie is wat verder. Wat nu gedaan? Ik stel voor van opzijmidden in’t veldlangs kleine wegen en banenvoort op te trekkenen na enige tijd landden wij aan in Ruyslede bij kleine boerenmenschen
Wij mogen in de schuurverblijven. Wij eten en wij leggen ons af om een weinig te rusten. Een uurken gerust en wij gaan uit om te wandelen en ons nog een beter onderkomen te zoeken want die sqchuur die we hadden was zoo slecht dat ze van ’t rammelen van ’t kanonkon instorten. Na een half uur gaans landden wij aan bij een grooten boer met sterke stallingen. En ik daarbinnen om te vragen of wij met drie man daar mogen vernachten. En het werd mij toegestaan. Terug achter de velos en in gereedheid om naar ons nieuw logement te vertrekken. Wij kwamen daar aan en ons velos weggezet. En den boer zijn pomp ging niet meer, het komt aan mijn put zei hij
En de put zou moeten geopend worden en ik met Frans Nuborg hebben dan den steenput geopend en de pomp was subiet in werking. Daarmee was ons werk gedaan
En we maakten ons logement klaar. Een stal met betonnen voute boven ons en sterke muren, de vensters gecamoufleerd met grote zakken en het paljas klaargemaakt. En dan bij den bakker achter een brood gegaan en een goede flesch wijn.
Thuisgekomen en een rustigen slaap gehad.
niet wat ge zegt telt maar hoe ge het zegt.
Goeiedag,
Goe bezig Geronimo.
Ik ga even, terug naar de Vogelmarkt.
Het zal niet alleen op deVogelmart in Antwerpen zijn, maar op alle markten, dat op het einde van de markt, na de middag als de markt leegloopt en de meeste marktkramers aan het inpakken zijn, dat er dan nog een paar van die standwerkers met waren blijven zitten waar ze liever vanaf zijn. Zoals de bloemenkraam of de viskboer. En er zijn altijd mensen die daar op zitten te vlassen om voor een prikje met een bos rozen of met een dozijn maatjes naar huis te gaan. En als die rozen niet meer fris en de maatjes niet echt vers meer ogen, krijgt men ze zo goed als gratis mee.
Ik heb zo iemand gekend die bijna elke zondag naar Antwerpen ging (als het goei weer was) ergens op een terrasje ging zitten om dan na twaalven op de markt kwam, om uiiteindelijk met een grote bos bloemen naar huis te gaan.
Daarvandaan komt de uitdrukking "Bij het scheiden van de markt", dat gebruikt wordt op 't langeleste tocb nog iets doen, zoals toch nog rap een laatste pintje pakken op "t moment dat de café gaat sluiten.
Die uitdrukking werd bij ons thuis veel gebruikt. Thuis, niet in de café.
Zou dat nog zo zijn???
-----
Van mijn vader heb ik verteld hoe hij via Nederland, Engeland en Frankrijk aan de IJzer kwam en daar 4 jaar in de loopgraven doorbracht. Ik heb hem daar nooit iets van horen vertellen. Men zegt wel eens dat die mannen van en Ijzer daar niets van wilden vertellen. Ik ben daar niet zo zeker van; misschien wilden ze graag iets vertellen, maar als niemand er naar vroeg...ik herinner me dat ik daar vroeger ook nooit naar gevraagd heb of zo. En nu is het te laat.
Dus moet ik het maar doen met blikopeners en gilletmesjes.
Maar blikopener heeft nog een tweede betekenis.
Dag; amadee.
--------------------------------
Bij het scheiden van de markt zou ik nog willen zeggen dat ik hier mee uitschei voor vandaag.
Goe bezig Geronimo.
Ik ga even, terug naar de Vogelmarkt.
Het zal niet alleen op deVogelmart in Antwerpen zijn, maar op alle markten, dat op het einde van de markt, na de middag als de markt leegloopt en de meeste marktkramers aan het inpakken zijn, dat er dan nog een paar van die standwerkers met waren blijven zitten waar ze liever vanaf zijn. Zoals de bloemenkraam of de viskboer. En er zijn altijd mensen die daar op zitten te vlassen om voor een prikje met een bos rozen of met een dozijn maatjes naar huis te gaan. En als die rozen niet meer fris en de maatjes niet echt vers meer ogen, krijgt men ze zo goed als gratis mee.
Ik heb zo iemand gekend die bijna elke zondag naar Antwerpen ging (als het goei weer was) ergens op een terrasje ging zitten om dan na twaalven op de markt kwam, om uiiteindelijk met een grote bos bloemen naar huis te gaan.
Daarvandaan komt de uitdrukking "Bij het scheiden van de markt", dat gebruikt wordt op 't langeleste tocb nog iets doen, zoals toch nog rap een laatste pintje pakken op "t moment dat de café gaat sluiten.
Die uitdrukking werd bij ons thuis veel gebruikt. Thuis, niet in de café.
Zou dat nog zo zijn???
-----
Van mijn vader heb ik verteld hoe hij via Nederland, Engeland en Frankrijk aan de IJzer kwam en daar 4 jaar in de loopgraven doorbracht. Ik heb hem daar nooit iets van horen vertellen. Men zegt wel eens dat die mannen van en Ijzer daar niets van wilden vertellen. Ik ben daar niet zo zeker van; misschien wilden ze graag iets vertellen, maar als niemand er naar vroeg...ik herinner me dat ik daar vroeger ook nooit naar gevraagd heb of zo. En nu is het te laat.
Dus moet ik het maar doen met blikopeners en gilletmesjes.
Maar blikopener heeft nog een tweede betekenis.
Dag; amadee.
--------------------------------
Bij het scheiden van de markt zou ik nog willen zeggen dat ik hier mee uitschei voor vandaag.
Goeiedag,
Hallo, zijn jullie daar nog.
Ik ben terug in den eersten oorlog beland.
Toen ik daar strak een dozeke sardientjes open deed, dacht ik weer aan eten in blik. Dat was één van die dingen die ze aan het front van den IJzer aten, zeker weten. En cornedbeef, dat kwam van Amerika, dat was in mijn jonge tijd algemeen bekend. Cornedbeef gold na de oorlog als ordinair, een soort vlees waar van alles bij werd gesmeten en dan gemalen tot een dikke brij en dan in grote en kleine blikken werd gedaan, en we wisten zelfs dat dat allemaal in Chicago gebeurde. Zo werd verteld.
Het kwam bij ons zelden aan tafel. In 14-18 ontstond er in Amerika een actie voor voedselhulp aan de mensen aan het front, ik meen zelfs speciaal bedoeld voor het kleine stukje België langs de IJzer. Die hulp had zelfs een speciale naam, iets met "Hoover", dat was de naam van de president Ik kan me niet herinneren dat het een van de onderwerpen was waar mijn vader ons over onderhield, maar zonder twijfel moeten ze daar aan het front toch wel mee van die Amderikaanse hulp genoten hebben. Heel zeker hadden ze er ook sardientjes, maar die zullen wel uit de Middelandse zee gekomen zijn.
Voor de oorlog 40-45, in de jaren 30 dus, aten wij thuis ook wel eens sardientjes, en daar waren nog wel een paar dingen in blik, zoals Pilchards (zelfs tijdens de oorlog), en zalm, en room, en ik weet niet meer wat er nog in blik was, maar Marie Thumas bestond toen toch ook al, dacht ik. En die moesten open gemaakt worden. En zo ben ik die opener die bij ons thuis veel gebruikt werd, de "opener van ons vader gaan noemen", hij was onder die naam bekend Die dingetjes waar de amerikanen ons in 1944 mee verblijd hebben zijn daar een soort miniaturen van, en ze doen hun werk, maar voor de steviger dozen van vroeger zijn ze meen ik niet opgewassen.
Er waren destijds, net zoals nu, allerlei soorten openers. Ik denk dat ik ze allemaal al gehad heb. Van amerikanen en hun blikken weet ik wel wat, ik heb 3 maanden bij het amerikaanse leger gewerkt en gegeten; lekker uit blik.
Pikspin weet daar veel meer van.
Die cornedbeef en die sardinnekes, hebben heden een ander systeem voor ze te openen, met een lipje uit het blik, dat ge dan met een bijgevoegd sleuteltje kunt open scheuren. Maar ja zeg, wat lig ik nu te zeveren, dat weten jullie toch ook wel zeker.
Dit was dus een open blik op de tijd van toen.
amadee.
---------------------
Ookin 19e eeuw was er een periode waarin men graag moeilijke voornamen gaf.
Voorbeelden? Pacifique, Dymphna, Leocade, Elisca, Thyra, Jordaan, Chrysostoma, Clovis, Praxedis, Zenon, Onesyma, Triphon, Eemeric, Odon, Septuagésime,. Dag Jan.
Hallo, zijn jullie daar nog.
Ik ben terug in den eersten oorlog beland.
Toen ik daar strak een dozeke sardientjes open deed, dacht ik weer aan eten in blik. Dat was één van die dingen die ze aan het front van den IJzer aten, zeker weten. En cornedbeef, dat kwam van Amerika, dat was in mijn jonge tijd algemeen bekend. Cornedbeef gold na de oorlog als ordinair, een soort vlees waar van alles bij werd gesmeten en dan gemalen tot een dikke brij en dan in grote en kleine blikken werd gedaan, en we wisten zelfs dat dat allemaal in Chicago gebeurde. Zo werd verteld.
Het kwam bij ons zelden aan tafel. In 14-18 ontstond er in Amerika een actie voor voedselhulp aan de mensen aan het front, ik meen zelfs speciaal bedoeld voor het kleine stukje België langs de IJzer. Die hulp had zelfs een speciale naam, iets met "Hoover", dat was de naam van de president Ik kan me niet herinneren dat het een van de onderwerpen was waar mijn vader ons over onderhield, maar zonder twijfel moeten ze daar aan het front toch wel mee van die Amderikaanse hulp genoten hebben. Heel zeker hadden ze er ook sardientjes, maar die zullen wel uit de Middelandse zee gekomen zijn.
Voor de oorlog 40-45, in de jaren 30 dus, aten wij thuis ook wel eens sardientjes, en daar waren nog wel een paar dingen in blik, zoals Pilchards (zelfs tijdens de oorlog), en zalm, en room, en ik weet niet meer wat er nog in blik was, maar Marie Thumas bestond toen toch ook al, dacht ik. En die moesten open gemaakt worden. En zo ben ik die opener die bij ons thuis veel gebruikt werd, de "opener van ons vader gaan noemen", hij was onder die naam bekend Die dingetjes waar de amerikanen ons in 1944 mee verblijd hebben zijn daar een soort miniaturen van, en ze doen hun werk, maar voor de steviger dozen van vroeger zijn ze meen ik niet opgewassen.
Er waren destijds, net zoals nu, allerlei soorten openers. Ik denk dat ik ze allemaal al gehad heb. Van amerikanen en hun blikken weet ik wel wat, ik heb 3 maanden bij het amerikaanse leger gewerkt en gegeten; lekker uit blik.
Pikspin weet daar veel meer van.
Die cornedbeef en die sardinnekes, hebben heden een ander systeem voor ze te openen, met een lipje uit het blik, dat ge dan met een bijgevoegd sleuteltje kunt open scheuren. Maar ja zeg, wat lig ik nu te zeveren, dat weten jullie toch ook wel zeker.
Dit was dus een open blik op de tijd van toen.
amadee.
---------------------
Ookin 19e eeuw was er een periode waarin men graag moeilijke voornamen gaf.
Voorbeelden? Pacifique, Dymphna, Leocade, Elisca, Thyra, Jordaan, Chrysostoma, Clovis, Praxedis, Zenon, Onesyma, Triphon, Eemeric, Odon, Septuagésime,. Dag Jan.
Goeiedag,
Achter in onze straat woonde den John met wie ik heel de school van de broeders, St Edward dus heb doorlopen, ion 1944 waren we er afgestudeerd.
Maar in onze straat waren er nog wel die naar die school gingen. En een daarvan was Raymond Goossens, 3 jaar ouder dan ik, en 2 klassen hoger. Hij woonde ook in het achterste gedeelte van onze straat, den John kende hem veel beter dan ik. Hij woonde in een armoedig klein huisje bij zijn grootmoeder, de "bobonne". Hij kwam mij als nors en onvriendelijk over, maar ja dat kwam misschien door onze ouderdom, het zal wel aan mij gelegen hebben,perceptie of zo.
Ik was amper 10 of 11 jaar.
Via den John leerde we mekaar beter kennen. Hij bleek een getalenteerde tekenaar te zijn. Hij tekende met verbazend gemak alle figuurtjes van Walt Disney na, Micky Mouse, Pluto, de 3 biggetjes, enz. al de figuurtje uit de tekenfilm Sneeuwitje, enz., hij droomde ervan om ook tekenfilms te maken. In zijn kamer, die tegen de straat lag, lag overal tekenpapier en tekengerief, en boeken over het maken van een tekenfilm.
Hij had een oud speelgoed filmprojector te pakken gekregen met enkele stukken oude filmen, een 3 cm breed. Met warm water weekte hij er de filmlaag van af, zodat een klare lege film overbleef, en daarop begon hij te tekenen, in Chinese inkt, eerst de horizontale lijntjes om de beeldjes af te boorden. dan puntjes en streepjes, die werden dan een ventje dat begon te lopen en dat een kleurtje kreeg. Beeldje per beeldje werd getekend op zo'n klein stukje film.
Ik wekte zijn aandacnt, want ik had thuis ook zo'n speelgoed-filmprojector. En een paar stukjes film, Het langste was niet langer dan twee meter, dat betekende niet langer dan een tiental seconde film, wat er vertoond werd was volkomen waardeloos, maar het bewoog, dat is nu nog zo met de TV.
Dus ik begon ook die filmen af te weken, ik begon zelf ook lijntjes te trekken, en iets te doen bewegen, maar ik gaf al vlug mijn filmen aan de Raymond, en zo mocht ik na een tijdje ook al eens helpen met wat in te kleuren.
Raymond kon een echt tweedehands cameratje op de kop tikken, monteerde het zo dat het beelden op zijn tafel kon opnemen, werkte met achtergronden en doorschijnende voorgrond, en begon nog heel jong aan een grote carrière, eerst in een studio in Antwerpen. Hij werd de ontwerper van Musti, onder de naam Rego, internationaal bekend, ook van talrijke andere figuurtjes, zoals Plons, maakte talrijke kinderleesboekjes, werkte veel voor TV, samen met Frederickx en met nog anderen.
Ik weet niet meer wat het jaar was dat Raymond Goossens dat cameratje verworf. Ik dacht in 1939 of 1940. Dan waren wij toch nog zeer jong (12-15jaar). In de oorlog ben ik hem volledig uit het oog verloren, ik denk dat hij niet meer in onze straat woonde, en het niet zo lang geleden dat ik van zijn grote carrière als tekenaar, regiseur en tekenfilmmaker heb vernomen. Dat ik hem ooit een nors iemand heb genoemd ben ik heelemaal vergeten.
Saluutjes.
amadee.
--------------------
Een politicus moet kunnen voorspellen wat er zal gebeuren en dan kunnen uitleggen waarom het niet is gebeurd.
Achter in onze straat woonde den John met wie ik heel de school van de broeders, St Edward dus heb doorlopen, ion 1944 waren we er afgestudeerd.
Maar in onze straat waren er nog wel die naar die school gingen. En een daarvan was Raymond Goossens, 3 jaar ouder dan ik, en 2 klassen hoger. Hij woonde ook in het achterste gedeelte van onze straat, den John kende hem veel beter dan ik. Hij woonde in een armoedig klein huisje bij zijn grootmoeder, de "bobonne". Hij kwam mij als nors en onvriendelijk over, maar ja dat kwam misschien door onze ouderdom, het zal wel aan mij gelegen hebben,perceptie of zo.
Ik was amper 10 of 11 jaar.
Via den John leerde we mekaar beter kennen. Hij bleek een getalenteerde tekenaar te zijn. Hij tekende met verbazend gemak alle figuurtjes van Walt Disney na, Micky Mouse, Pluto, de 3 biggetjes, enz. al de figuurtje uit de tekenfilm Sneeuwitje, enz., hij droomde ervan om ook tekenfilms te maken. In zijn kamer, die tegen de straat lag, lag overal tekenpapier en tekengerief, en boeken over het maken van een tekenfilm.
Hij had een oud speelgoed filmprojector te pakken gekregen met enkele stukken oude filmen, een 3 cm breed. Met warm water weekte hij er de filmlaag van af, zodat een klare lege film overbleef, en daarop begon hij te tekenen, in Chinese inkt, eerst de horizontale lijntjes om de beeldjes af te boorden. dan puntjes en streepjes, die werden dan een ventje dat begon te lopen en dat een kleurtje kreeg. Beeldje per beeldje werd getekend op zo'n klein stukje film.
Ik wekte zijn aandacnt, want ik had thuis ook zo'n speelgoed-filmprojector. En een paar stukjes film, Het langste was niet langer dan twee meter, dat betekende niet langer dan een tiental seconde film, wat er vertoond werd was volkomen waardeloos, maar het bewoog, dat is nu nog zo met de TV.
Dus ik begon ook die filmen af te weken, ik begon zelf ook lijntjes te trekken, en iets te doen bewegen, maar ik gaf al vlug mijn filmen aan de Raymond, en zo mocht ik na een tijdje ook al eens helpen met wat in te kleuren.
Raymond kon een echt tweedehands cameratje op de kop tikken, monteerde het zo dat het beelden op zijn tafel kon opnemen, werkte met achtergronden en doorschijnende voorgrond, en begon nog heel jong aan een grote carrière, eerst in een studio in Antwerpen. Hij werd de ontwerper van Musti, onder de naam Rego, internationaal bekend, ook van talrijke andere figuurtjes, zoals Plons, maakte talrijke kinderleesboekjes, werkte veel voor TV, samen met Frederickx en met nog anderen.
Ik weet niet meer wat het jaar was dat Raymond Goossens dat cameratje verworf. Ik dacht in 1939 of 1940. Dan waren wij toch nog zeer jong (12-15jaar). In de oorlog ben ik hem volledig uit het oog verloren, ik denk dat hij niet meer in onze straat woonde, en het niet zo lang geleden dat ik van zijn grote carrière als tekenaar, regiseur en tekenfilmmaker heb vernomen. Dat ik hem ooit een nors iemand heb genoemd ben ik heelemaal vergeten.
Saluutjes.
amadee.
--------------------
Een politicus moet kunnen voorspellen wat er zal gebeuren en dan kunnen uitleggen waarom het niet is gebeurd.
Goeiedag,
Ik ben een tijdje op retraite geweest. Onder meer om te verzinnen welke waar gebeurde verhalen ik nog allemaal te vertellen heb. En ik heb er nog heel wat, of het interessant wordt vraag ik mezelf wel af, want de oude verhalen zijn meer voor mezelf bedoeld, de neiging om ermee naar buiten te komen is bij mensen op ouderdom dikwijls onweerstaanbaar. Mensen die den oorlog hebben meegemaakt of lange reizen hebben gemaakt of zo, kunt ge niet weerhouden van hun verhalen van vroeger boven te halen, soms - daar ben ik bang voor - begin ik voor de derde keer aan hetzelfde verhaal, ondertussen wat verkleurd, een mens kan niet alles ontouden...
Maar goed, ik wil wat van den hak op den tak springen, losse verhalen, losse flodders, zomaar zoals het aankomt en dan zie ik wel, proberen niks dubbel te vertellen. Hoewel...
Ik wil het nu eens hebben over mijn toneelcarriere. Jaren 1945-1952. Dat was dus juist na de oorlog. Er was green treffelijke zaal, we moesten het rooien met de versleten "Patre" en het eveneens versleten Gildenhuis. De Patre, zo heette destijds de Chiro, en de lokalen die ze gebruikte plus de "toneelzaal" hadden dezelfde naam, de patre dus. Wij, met KSA, huisden daar ook ergensin een krocht.
Het zou nog een tijd duren voordat de Patre werd afgebroken en dat er een nieuwe voor die tijd moderne zaal werd gebouwd, met aanpalend café, en dat werd "den Bart" genoemd. In het comité dat zich met de bouw bezighield, had mijn vader zitting als boekhouder van dienst.
Seffens ga ik voort.
Amadee
----------------------------
Stoppen met een oud idee is meestal meer vernieuwend dan het starten met een geweldig nieuw idee.
Ik ben een tijdje op retraite geweest. Onder meer om te verzinnen welke waar gebeurde verhalen ik nog allemaal te vertellen heb. En ik heb er nog heel wat, of het interessant wordt vraag ik mezelf wel af, want de oude verhalen zijn meer voor mezelf bedoeld, de neiging om ermee naar buiten te komen is bij mensen op ouderdom dikwijls onweerstaanbaar. Mensen die den oorlog hebben meegemaakt of lange reizen hebben gemaakt of zo, kunt ge niet weerhouden van hun verhalen van vroeger boven te halen, soms - daar ben ik bang voor - begin ik voor de derde keer aan hetzelfde verhaal, ondertussen wat verkleurd, een mens kan niet alles ontouden...
Maar goed, ik wil wat van den hak op den tak springen, losse verhalen, losse flodders, zomaar zoals het aankomt en dan zie ik wel, proberen niks dubbel te vertellen. Hoewel...
Ik wil het nu eens hebben over mijn toneelcarriere. Jaren 1945-1952. Dat was dus juist na de oorlog. Er was green treffelijke zaal, we moesten het rooien met de versleten "Patre" en het eveneens versleten Gildenhuis. De Patre, zo heette destijds de Chiro, en de lokalen die ze gebruikte plus de "toneelzaal" hadden dezelfde naam, de patre dus. Wij, met KSA, huisden daar ook ergensin een krocht.
Het zou nog een tijd duren voordat de Patre werd afgebroken en dat er een nieuwe voor die tijd moderne zaal werd gebouwd, met aanpalend café, en dat werd "den Bart" genoemd. In het comité dat zich met de bouw bezighield, had mijn vader zitting als boekhouder van dienst.
Seffens ga ik voort.
Amadee
----------------------------
Stoppen met een oud idee is meestal meer vernieuwend dan het starten met een geweldig nieuw idee.
Goed zo madee
niet wat ge zegt telt maar hoe ge het zegt.
Goeienavond,
Hetgeen ik nog wou zeggen kan ik nu wel best illustreren met een nummertje uit de tijd van toen, door Renaat Grassin.
(Dit is geen reclame)
http://www.youtube.com/watch?v=zWAHeNTVKpk.
En de rest komt later wel AFAM (as fleus as meuglijk). amadee
----------
Jeugdzonden doet men best als men nog jong is.
Hetgeen ik nog wou zeggen kan ik nu wel best illustreren met een nummertje uit de tijd van toen, door Renaat Grassin.
(Dit is geen reclame)
http://www.youtube.com/watch?v=zWAHeNTVKpk.
En de rest komt later wel AFAM (as fleus as meuglijk). amadee
----------
Jeugdzonden doet men best als men nog jong is.