Wat een dag gisteren..
.
In een woord " prachtig" " warm " en gewoonweg gezellig.
De piano- sfeervolle liedjes, de namen van alle mensen die we
dit jaar zijn verloren, iedereen nam elkaars hand vast, dat zijn
momenten dat je samen bent, iedereen maakt hetzelfde mee.
Er was veel volk, maar wat een samenhorigheid ik heb daar geen woorden voor.
daarna receptie wat kan ik daar van zeggen sfeervol met heel veel kaarslichtjes
en hapjes .. ze bleven maar rondgaan, zelfs voor de kinderen werd gezorgd.
thuis het mosselsoupe was echt gezellig, in de tuin stond een hele grote kaars
die de kleintjes mochten aansteken, binnen stond het vol kaarsjes.
zelfs mijn zoon die in spanje woond was bij ons.Voor we begonnen met eten
heb ik guido zijn sterrenlied nog eens afgespeeld, en iedereen kwam bij mij
voor een groepsknuffel, het kleinste snotneusje kwam op mijn schoot zitten
en eigenwijs dat ze is zei ze:" meme niet verdrietig zijn wij gaan met u spelen he!"
het ijs was gebroken en toen werd het feest.
1 nov wat een dag, en zoveel mensen die aan hem hebben gedacht.
Ik sta weer een stapje verder in mijn leven.
Ik de kinderen en zussen hebben beslist om dit ieder jaar over te doen.
Ik laat Guido stilletjes los omdat ik weet dat hij niet word vergeten.
Hij laat zijn voetstappen niet in zand maar in het gips achter.
Lieve mensen die grote kaars in de tuin die was ook voor jullie
en vandaag brand ze ook nog, de warmte die ik heb mogen ontvangen
daarvan geef ik graag een stukje aan jullie.
dikke knuf... Labores
