Het mysterie van gevoelens
Brengt het miezerig weertje mij in een weemoedige bui of zijn er andere oorzaken die mij nu even ontgaan? Ik heb vandaag de onweerstaanbare drang om te weten hoe het met mijn voormalig vriendinnetje gaat. Ik schrijf het hier van me af.
Vroeger, in een vorig leven, belden we bijna dagelijks meer dan een uur met elkaar. Door vooral mijn “break down” is de relatie op de klippen gelopen. Onze breuk was, hoe pijnlijk ook, een zegen voor mijn gezondheid. Ik kon haar niet meer dragen, ik was letterlijk opgebrand, leeggegeven. Vier jaar heb ik het volgehouden, met veel inzet. Onze ontelbare leerzame gesprekken blijven een warme herinnering. Ook nu nog, na vijf jaar, zou ik mij veel te betrokken voelen als ik wist dat zij het moeilijk zou hebben of als ze zichzelf weer helemaal inleeft in de problemen van anderen.
Hoe kan een vreemde persoon zich zo diep nestelen in mijn geest? Hoe kan het dat ik het nooit echt helemaal kan of wil vergeten? Soms denk ik dat ik gewoon naar haar kan telefoneren en alles zou weer als vanouds zijn.
Ik heb de energie niet meer om de draad weer op te pakken, ik moet voor mezelf, mijn echtgenoot en kleinkinderen zorgen. Ik heb geen overschot meer en moet zuinig zijn met mijn moeizaam verworven krachten en die reserveren voor mijn geliefden die met mij leven.
Vandaag nog “ergens” gelezen dat je voor iedere kwetsende opmerking vijf goede herinneringen uitveegt, dat kan tellen hé. Mijn hersenpan heeft vlug de rekensom gemaakt, ik zit met een flinke buis. Ik begrijp dat zij afhaakte.
Wat me destijds zo verlamde en tegelijkertijd boos maakte was het schuldgevoel dat alleen ik fouten maakte, dat zij alles goed deed en niets verkeerd. Ze stond zo ver boven mij, ze wist alles, gaf aan elke “aanval” van mij een wending die ik niet meer begreep. Wat ik ook zei, ze praatte mij onder tafel. Eerst probeerde zij mij nog wel te aanhoren, maar alles wat ik zei kaatste terug en de raad die ze mij gaf joeg me nog meer op stang. Het was niet echt een gesprek, maar een onemanshow met één toeschouwer. Het voelde aan alsof ik er alleen voor stond, het was niet haar probleem, maar het mijne. Sic, ze had nog gelijk ook.
Eigenlijk verstonden we mekaar niet meer omdat er een geheim leven naast het onze ontstaan was dat langzaam maar zeker een grote afstand schiep tussen ons.
Hoe dikwijls heb ik niet in stilte gedacht en gehoopt dat ze ook echt diepe gevoelens mocht meemaken die wederzijds waren, want ze was helemaal niet verwend geworden met liefde in haar leventje. Toen het haar te beurt viel, stortte ik in. Al mijn zekerheden vielen weg, al onze gesprekken klopten niet meer. Ze voelde hard en koud aan, met kraaloogjes als ze wat te verbergen had voor mij. Ik kon zo lezen wanneer ze loog en de afstand en wantrouwen groeide.
Ze overschatte zichzelf voortdurend, haar gezondheid, haar draagkracht. Zoals een moeder bezorgd is voor haar kinderen, zo kon ik wakker liggen als ze weer eens ’s avonds laat terug kwam van haar vriendin en van vermoeidheid door haar benen zakte.
Ik heb haar ook zwaar onderschat. De kracht van een heel diepe nieuwe vriendschap maakte haar sterk. Ze heeft haar taak tot een goed einde gebracht, het onmogelijke mogelijk gemaakt. Daar was ik oprecht blij mee.
Toen ik onze hele situatie ontcijferd en begrepen had, was de schade te groot langs beide zijden. Mijn povere pogingen om toch niet alles kwijt te spelen, waren op voorhand gedoemd te mislukken.
Mijn zelfvertrouwen en al mijn vaste waarden waarop ik van kindsbeen op steunde waren verdwenen.
Loslaten en opnieuw mensen durven graag zien, opnieuw leven en blij zijn met de vrienden die er nog wel zijn, daar heb ik, met dank aan mijn ziekte, hard aan kunnen werken deze laatste vijf jaar. Iemand verliezen die je graag hebt doet pijn, jezelf verliezen is de totale chaos.
Je moet helemaal van niets beginnen, jezelf bijeenpuzzelen, bouwen op nieuwe normen en waarden. Mijn bouwwerk is al boven de grond, ik werk er nog iedere dag aan verder …
Groeten aan allen die een groot verdriet dragen
Zientje, een warme knuffel
Littlestar
,iedereen kan het lezen snap je.
wensen,geniet er van, weet niet of je kids en kleinkids hebt.
Wie wil mijn vriendje zijn !
daar ben ik blij om dat is pas echte liefde !