Hoe een boek, in de media, verschrompelt
tot drie woorden die er niet (meer) staan:
"zijn machtige geslacht".
En dan denk ik niet aan het geslacht Bjorndall uit 'En eeuwig zingen de bossen'. Maar wel aan Connie en 'de jonge heer' van haar overleden man. Zijn imposante fallus werd in het logboek vervangen door zijn handen. Op aanraden van 'vrienden', vertelde Connie. Ze had zijn apparaat dus maar geschrapt.
Je zou geen betere publiciteit kunnen bedenken.
Iets wat er niet meer staat als 'postume promostunt'. Ach, hoe zielig van de kritikasters. Maar misschien had Connie Palmen het beter nooit opgeschreven. Zelfcensuur.
Ik herinner me nog vers mijn verbazing toen ik 'het' haar hoorde voorlezen in 'Benali boekt Palmen'. Ik blijf blijkbaar ondanks mijn wufte jaren een preuts en stiekem jongetje. Maar 'het' zal Connie geen windeieren leggen. Dat onbarmhartig jaar.
Kan en mag zo'n 'intiem kapitaal' als haar rouw wel gedeeld worden, vroegen recensenten zich af. Is het geen exploitatie? En levert dat geen 'woekerrente' op.
Connie vond dat het delen van verdriet, het tezelfdertijd verkleinen is. En dat zij alleen gaf om haar intelligente recensenten: de lezers.
Misschien was de schrijfster hier toch iets te barmhartig, vrees ik.
Er wandelen vele doden
door de stad.
En hoe beter ik m'n ogen
sluit, hoe dichterbij ze komen.
De muziekmeester
met zijn 'ingewikkelde' handen.
De man met het hoedje
die groette met z'n wandelstok.
Armand die porei kweekte
als een geurend bos.
De dame die me altijd amicaal
toelachte. Behalve die ene dag
toen ik ze kruiste op een baar. In een lijkwade.
En haar nog oudere zus
die toch wel een beetje verliefd op me was.
De statige heer met vlinderdas.
Allé, opa, hoe heet dat ook weer?
Iemand die met een borsteltje
beenderen afstoft.
Ah, een archeoloog?
Jààà!
Ze wil archeologe worden.
Ik zweer het.
Onderweg naar school
zweert ze nog zevenmaal. Misschien wel ijdel.
Zij weet niet dat dit zondig is.
Maar we bespreken buitenkerkelijk
dat dit wel iets meer inhoudt dan het ontbloten
van dode mensen.
De papa van Noa is archeoloog.
En o, toeval.
Kijk opa, daar die auto. Daar is Noa.
En haar papa.
We vervolgen stipt onze weg.
Aan de schoolpoort
kijkt ze met beate ogen naar
de wetenschapper.
Zelden zo'n leergierige kleindochter gezien.
Alsof Martin Bieber z'n blijde intrede maakt.
Voor het hek
staat een man van middelbare leeftijd.
Kaal en met een zwaar brilmontuur.
Zij ziet enkel de schittering.
Opa vooral het stof over de doden.
Ach, zijn we niet allen gemaakt van 'sterrenstof'?
