de tijd van toen 70+ /TE BEWAREN

Laat uw relaas van de broederkes maar komen jong.
Hebben ze die sukelaarkes niet opgevangen in het
Pajottenland. Bij mijn weten waren er velen geplaatst .
Zo weet ik dat er bij mijn schoonbroer in Wambeek ene"Jefken"
was, die is later nog verschillende keren op bezoek geweest.
In Gooik was er ene "Morisken" bij mijn tante Josefien.
Maar ... nu weet ik niet goed of het met de bombardementen
van in 't begin of op het einde van de oorlog was In alle geval
waren er zo overal geplaatst waar er plaats en eten was.

Goeiedag,

Spiksin, blij dat ge er bij komt. En alhoewel ik een fan ben van de Broeders van St Edward meen ik dat echt;

We zullen alleen ons best moeten doen niet hier in onze kring te vervallen indom gekrakeel. Indien ik in mijn verhalen iets verkeerd zou hebben gezegd, meld het dan meteen. Mijn excuses daarvoor.

Ik zou
toch iets willen rechtzetten. Uit uw verhaal zou kunnen blijken dat de duitsers de broeders gerust lieten, en ook dat de broeders heelemaal niet getracht hebben de leerlingen van de gemeenteschool op te vangen.
Doch:
De broeders moesten ook heel de lagere school aan de duitsers afgeven. Dat bracht nogal wat maneuvers op gang om die klassen (a en b) een plaatske te geven.
Ik zou denken dat het in de eerste plaats de gemeente was die voor een vervangplaats voor de gemeenteschool zou moeten zorgen. Maar het waren wel de broeders die hen een plaats gaven!!!

Dit zijn mijn eigen ervaringen. Heel precieze details weet ik niet . Dat alles speelde zich nogal buiten ons gezichtsveld af. De duitsers waren heel bescheiden, hielden zich gedeisd. Ze bezetten het eeerste gedeelte van de school, dat had een apparte ingang, en die was bijna konstant gesloten. En zeldzame keer zag men er een duitser, en kon men eens binnen gluren op de speelplaats van de lagere school. Zelf gingen we langs een tweede deur, zonder dat we in kontakt kwamen met de duitsers. Er was ook nog een ingang langs de bredabaan. De broederschool paalde aan het domein Boekenberg. Toen in de muur tegen dat domein een opening werd gemaakt, hadden de duitsers het Franciscusstraatje. niet meer nodig.

Ik herhaal dat ik de presieze details niet weet, aantal leerlingen, de juiste data, en nog zo wat. Die dingen kunnen het verschil maken in het waarderen van de gebeurtenissen. Ook de plaatselijk situatie.

Spiksin aan u, en als ik iets verkeerd gezegd heb of iets doms, sorry zenne, maak je niet boos. Wanneer kom d'eens af, ik zit hiet maar alleen.

amadee.

--------------------

als je niemand op de tenen wil trappen, kan je best ter plaatse blijven trappelen, zei Bill Clinton.

Beste Amadee maak je geen zorgen aub , mijn reactie is zeker niet op jouw persoon gericht !

Boekenborg , ( voor ons , 't gepeupel , was dat De Beuckelaar ) was al lang voor de oorlog het Lusthof van de broeders en is dat zo de hele oorlog gebleven , ikzelf woonde op grondgebied van dat park lang de kant van de Oude Bareellei ( aanpalende grote tram staan en herstellingsplaats ) naast de snoepwinkel , van 34 tot ong 45 met onderbreking eind 44 tot de bevrijding van Merksem , dit om te laten weten dat ik wel zeer nauw verwant ben met het gebied en 't gebeuren daar .

Wordt vervolgd .

Met vriendelijke groeten

Mijn woonplaats was op dat stukje grond , gehuurd door mijn grootmoeder , van de gemeente .

Die tijd , jaren 35/45 , kon ik met enkele schoolkameraden naast en achter het " kasteel " ravotten . Soms slibberen op de vijver ( en schoverdeinen/schaatsen voor de gegoede burgers ! ) in de winter .

De broeders onderhielden de grote moestuin van het kasteel die wij ondanks de daar gecultiveerde lekkernijen angstvallig vermeden wegens
geruchten van hellevuur en vervloekingen tov eventuele jonge rovers . Ik stelde mij tevreden in de oorlog met massa's voedzame beukennootjes uit de grote dreef ( links van de kasteel ingang naar de depot vd tram ) .

De mensen die wij kenden ( van ver ) uit de middenstand de kinderen waarvan samen met de kinderen van de broederkes school de vissen in de vijver van de Solo waren .

Tot later met meer .

Goeiedag,

Boekenborg werd niet alleen "De Beuckelaer" genoemd door 't gepeupel, ook wij, van "de begoede burgerij" en van de middenstand, noemden dat zo, alhoewel ik toch meen te herinneren dat wij spraken van "Beuckelaers", een verwaarloosbaar verschil. Ik was die naam vergeten en was gewoon op zoek naar de naam en zo vond ik op een plan van Merksem dat het daar nu Boekenborg zou heten.

Ik heb nog wel een paar onbelangrijke weetjes over Beuckelaers, maar dat valt in het niet met wat Pikspin daarover kan vertellen.

In 1996 bestond St Edward 100 jaar en dat werd gevierd. Ik geen eens een kijkje nemen, dat was op een zaterdag met prachtig weer. De school was veranderd en vergroot. De oude gemeenteschool en de houthandel Martens behoorden nu tot de school. Er was een massa volk, maar van mijn vroegere klasgenoten vond ik niemand. Ik herkende alleen Vic Mees, de voetballer, maar die hoorde bij een grote groep: Vic was even oud als ik, maar zat een klas lager.

Ik had met iemand moeten afspreken, nu liep ik daar maar eenzaam en verloren rond. Op de Bredabaan was het enorm druk, een verschrikking.
Ik ging dan maar langs de grote dreef naar "Beuckelaers". Eigenlijk had ik daar nog nooit geweest. In het kasteel waren ze aan 't werken; er liepen enkele scouts rond die kennelijk hun lokaal in de bijgebouwen hadden.

Ik wandelde het "park" binnen. Ik heb het in dat perk niet lang volgehouden. Dat was geen park meer, het was een oerwoud. Er waren wel wat paden door, zodat men toch een paar meter voor zich uit kon kijken. Heel dicht begroeid, bomen en struiken, heel stil en donker. En het begon dan nog wat te schemeren.

Ik ben nogal wat gewoon te lopen door donkere straten, door donkere bossen en struiken, zeg maar broesse, maar daar, daar bij Beuckelaers kreeg ik zowaar schrik. Het was echt het decor om ik-weet-niet-wat-voor een verschrikking tegen te komen Zou ik de weg wel terugvinden. Het was daar een geschikte plaats om door een of andere bandiet te worden aangevallen.

Ik ben daar natuurlijk buiten geraakt. Maar het is toch wel wonderlijk dat bijna in het midden van een dichte bevolkte gemeente zoals Merksem nabij
de zeer drukke Bredabaan, noch zoiets kan bestaan.

Allee Pikspin, aan u het woord. Maar wettewa? Ik hoor dat niet graag dat ge u zelf bij het gepeupel rekent. Want dat wil eigenlijk zeggen dat ge denkt dat wij dat geloven. Ik heb er wel eens aan gedacht wat te vertellen over de standen, zoals dat was in "onzen tijd" van toen en de (soms gekke) gewoonten daarrond. En ik doe dat ooit nog wel eens, maar heel voorzichtig. We zien wel, zoals de politiekers elke keer zeggen, we zullen zien, on verra.

Daag.
------------------

Sinterklaas? Eerst geloof je erin, ietsje later niet meer, nadien speel je zelf Sinterklaas en in de finale lijk je erop.

Goeiedag,

Ik zou nog iets willen toevoegen aan "hof van Beuckeleers".

Ik heb nog eens gaan snuren in het boek "Merksem tussen nu en toen".
Het domein van Bouckenborg is gekend van in 't begin van de 15e eeuw zij het onder een andere naam. Het heeft een boeiende uitgebreide geschiedenis, maar daar ga ik het zo kort mogeliijk over hebben, want het zal mensen van buiten Merksem niet erg interesseren.
In 1739 komt het in handen van Van Praet, en voor de mensen werd het dan "het Hof van Van Praet en later zal die het "Bouckenborg" noemen. In 1902 wordt een groot deel verkocht aan Frans Emiel Beuckeleers. Met de jaren werd het voor de mensen van Merksem het "hof van Beuckeleers", ook voor ons, mensen van de betere komaf. Beuckeleers had iets met de zeevaart te maken.

Hoe meer ik het over Merksem heb, des te meer moet ik vaststellen dat ik maar bitter weinig weet van de Merksemse geschiedenis.
De Beuckelaar bestond vroegere ook. Chocolade-repen met beeldekens. En koekskes,enz.
Was dat fabriek niet naast de Zoo?

Morgen (of overmorgen) nog iets van St Edward.

Tot dan. amadee.

----------------------------

Zijn of niet zijn, dat is het probleem, zei hij.

Daar zijn in DE PLOEGSTRAAT nog sporen van te zien

In de jaren 1950 -1954 werkte ik als leerling rijwielmaker bij BRUGGEMAN in de KIEVITSTRAAT en was aktief als WIELRENNER

Toen was een deel van DE BEUKELAAR ook nog in de KIEVITSTRAAT en er werkte daar zeer veel mooie volk!!!

-

Schijnbaar komen er hier veel bezoekers LEZEN........

.maar zijn er zeer weinige welk hier een verhaal over

hun ervaringen in lang vervlogen tijden kenbaar te maken

NIEUWE VERHALEN ZIJN WELKOM... ????????????????

......en NIET enkel van uit MERKSEM

Met deze laatste roos uit onze tuin wil ik alle lezers en schrijvers
op onze topic het allerbeste toewensen voor kerstmis, einde jaar.
en een voorspoedig 2012

Nu volgd de voorlaatste bijdrage over het vluchten in Mei 1940
Zondag 26 Mei
’s Morgens opgestaan te 6 uur, gewassen, onaangekleed, geheten en naar de hoogmis gegaan. Terwijl we in de kerk zaten kwamen de telefonisten hun toestellen aan de kerk plaatsen. En bij het thuiskomen op de hoeve waren ze bezig met de 2e linie achter den boer zijn hof op te stellen. We begonnen al eens na te denken. Wat nu?
Rond den middag kwam het daar vol Belgische soldaten. Het hefstedeken lag bomvol
Er wierd eten uitgedeeld en er was veel te veel omdat er teveel soldaten van hun compangnie weggelopen waren. En nu mochten we vleesch en koeken eten zoveel ons harteken lustte. Ik had met de emmer geweest en we hadden nog bijna een halve emmer rosbief voor ’s avonds en ’s morgens. Zooging de zondag voorbij en het wierd warmer. Ik had met den officier van de compgnie ghesproken en die radde mij aan om naar Brugge te reizen daar deze een open stad verklaard was; Ik stelde voor aan mijn mannen van maandagmorgen bij het krieken van den dag vooruit te trekkennaar Brugge en mijn voorstel werd aangenomen met algemene stemmen.
Van zondag op maandag was het een aanhoudend bulderen van het kanon, zoodat we ’s morgens vroeg uit ons paljas te voorschijn kwamen en ons gereed maakten.

Mijn beste wensen voor 't vervolg jongens en meisjes !

Maandag 27 MeiWe stondenklaar te 5 uur. Met den boer en de boerin gesproken, ons adres van weerszijden gegeven, een handdruk en wij de pist in.
We reden zoo de ene straat in en de andere uit en we kwamen toch altijd goed op ons uitgekozen dorp of stad. Na enkele uren gereden te hebben kwamen we opeens een groep soldaten tegen en er riep er ene “ hela Gustaaf Maris” Hij kwam afgelopen en het was Marcel De Saegher van Neygem. Schier onkennelijk van baard, stof en vuile kleren van af en toe te moeten lopen. Dat was in Oostkamp en we hadden elkander juist de hand gegeven of daar vlogen Duitsche vliegers. En het afweergeschut trad in actie, zonder om te zien vloog den eenen over de haag, den anderen in de gracht of in de netels. Het stof vloog daar in de geburen.
Na enige minuten was alles weer rustig. Algauw wat voortgepraat over Neygem en familieleden, een handdruk en weer verder op weg naar Brugge. In Steenbrugge scheen ons alles rustig en we gingen eten en een potteken drinken, want daar was nog te drinken Op andere plaatsen was er gebrek aan. Terwijl we bezig zijn met eten vallen opeens drie bommen gevolgd van het in actie treden van het afweergeschut.
Maar daarwas alles kort afgelopen, voort gegeten en wij terug vooruit. En eindelijhk kwamen we in Brugge en ontmoetten er verscheidene kennissen; We trokken naar het belfort waar we ons een onderkomen zochten op de grote zaal om daarna in Brugge een uitstapje te doen en alles goed na te zien.
‘s avonds hadden wij nogal veel pinten gedronken en met ons buiksken vol bier trokken wij ter ruste. Het was op een weinig stro maar wij wierden het niet meer gewaar en wij hebben van den hele nacht niets meer gehoord.

Dinsdag 28 Mei: ………dag der verlossing
Ik stond ’s morgens rond 6 uur op om naar de mis te gaan. Al de menschen staan bijeen te praten en opeens verschijnt voor mij een auto met 3 man en een Duits officier zwaait voortdurend met een vlagje in ’t wit. Ons land had de wapens neergelegd. Nu rond 9 1/2 u vertrekken we in aftocht naar huis, tusschen de Duitsche soldaten door. Onderweg treffen ons ijselijke tonelen, te lang om te vermelden.
En we landden in Neygem ’s avonds te 6 uur

.Tot hier het verslag uit het dagboek van mijn schoonvader
Geboren in 1905 en tot zijn 12e naar school gegaan,
dus vergeef hem de fouten en de zinsbouw .
natuurlijk is het in de oude spelling

Wat bezielden die mannen toch om vrouw en kinderen achter te laten en zich in het gevaar te storten, mijn vader is ook op de vlucht gegaan tot in Menen waar ze gebombardeerd werden, terwijl bij ons alles rustig gebleven is.