Oef,

dat was even goed bijlezen
Goeie maandag alle forumvrienden.
Ik weet niet goed waar beginnen; eerst
Helena dan maar
Helena, ik hoop dat je spoedig al die verhuis en
opruim-perikelen achter je kan laten, zoals je zegt,
een heel leven kan je niet zo snel volledig opruimen
Er is nog zoveel waar je wel waarde aan hecht, en
nadien zou je mssn spijt hebben dat het zomaar weggegooid is
Je moet het gelukkig niet alleen doen maar ik begrijp
best dat het teveel wordt, en dat je aan je eigen leven wil beginnen
want daar ben je ook nog niet mee verdergeraakt
Maar het komt wel, en elke dag is er ene. Hou moed.
Dewill, laat je niks opdringen, ga op je eigen gevoel af,
sluit niks uit, want je weet nooit, maar nu is het nog veel te vroeg,
je hebt nog lang niet alles verwerkt.
Zeg gewoon waar het op staat, en als dat niet begrepen wordt
is het toch niks voor jou.
Niemand is gemaakt om alleen te blijven maar het moet
uit je hart komen, als je er weer klaar voor bent (Of niet, dat kan ook)
Ik was pas 50 geworden als mijn man op zijn 54j overleed in 1992,
en ik ben nog steeds alleen, ik heb aanbiedingen gehad! O-ja

maar ik had(heb) geen interesse, ik heb de zure appel alleen
doorgebeten en na een aantal jaren was ik tevreden met
mijn leven.
Ik had (en heb) geen behoefte aan een andere man.

Nu ben ik bijna 70 en ik voel me nog steeds goed alleen.
Ik heb altijd eerlijk gezegd dat ik niet klaar was om met iemand
anders te beginnen, en dat werd soms weggelachen,
Maar met de jaren hebben ze 't begrepen dat het mij menens was
Ik heb vele vrienden en heel goeie buren, ook mensen die alleen zijn
We gaan al eens een dagje naar zee en samen eens uit eten
(elk betaalt het zijne)

geen verplichtingen of 'moetens'.
We zijn (bijna) altijd met 4, en dat is gezellig.
We wandelen en fietsen ook samen, maar nadien gaat ieder
naar z'n eigen stekje.
En iedereen is content, geen verplichtingen en toch babbel genoeg
Eén van de vrienden van 46, die soms meegaan heeft na één jaar
ook een andere man leren kennen en die zijn terug gelukkig geworden
maar niets is verplicht .
Zij kon niet alleen zijn dus was dat voor haar de goeie oplossing
en de man was 4jaar weduwnaar, nu wonen ze zelfs samen
hier een paar huizen verder, zij gaan soms ook mee op uitstap.
We lachen samen en kunnen ook over serieuze zaken praten.
Zolang het allemaal niet opgedrongen wordt is het goed vind ik
Een mens kan nooit "nooit" zeggen want je weet het nooit.
even posten vervolg komt...;
