Hilarische feestdagen

Ik heb horen fluisteren dat die van Geel schrik hadden voor het bezoek van Don Diego alias Zorro met de degen. Ze kwamen naar eigen zeggen, voor de strijd met het ronde leer. Men hoorde echter fluisteren, over een dekmantel en, een ontsnappingspoging zelfs. De valse pas lag al klaar. De sergeant, die geen verantwoordelijkheid durfde nemen in deze belangrijke zaak verwittigde de commandant. Een sabelslijper. En een evacuatieplan werd gesmeed. Er was daar ergens een kamp, richting Leopoldsburg had men vernomen.
Maar die uitweg was afgesloten. In Nederland had men via
één of andere hooggeplaatste Hagenaar, van het voornemen gehoord en men had de postkoetsweg versperd. Het was daar al een hele lange dag aanschuiven geblazen. Niets efficiënter dan dat om alle verkeer lam te leggen.
Dan maar een andere richting gekozen.
Mortsel! Dat was de idee. Daar kon men ook nog terecht om de patient te sussen. En in de vergeetput te gooien.
Snel werd een Rode Kruiswagen opgeroepen via radio één. Klara antwoordde niet. Die had te veel zorgen met haar geacht publiek.
Morgen wordt hij vervoerd.

Wat er in Mortsel te zoeken valt, is me een raadsel. Tenzij men daar 't een of 't ander op de pelicule wil vastleggen. Bij die Lieven Gevaert kun je daarvoor nog wel terecht, na deze lange tijd heeft hij nu wel plaats genoeg. En wie, met hem, daaronder geraakt komt -omwille van die arduin- toch niet meer tevoorschijn.
De idee om diene sabelsleper in Geel te deponeren was -op zich- nog niet zo slecht bekeken. Wie daar eenmaal aan huis is, mag zich gelukkig prijzen. Het stoort tenandere de meeste inwoners al lang niet meer; er lopen daar gedurigaan allerlei Don Diego's rond. Zelfs de burgervader omgort de sjaal. Hij moet dus ook al van wanten geweten hebben. Maar naar je beschrijf Tillie, heeft men er toch vanaf gezien. Dan maar naar Mortsel, waar de vrouwtjes achter de tralies zitten... Ik weet niet of die Zorro het daar zal overleven...

Om Brombeer terwille te zijn; het is vandaag feestdag. Wij vieren met achtienen omzwachteld met muzikale ideeën een gouden bruiloft. Waar kan men dat nog zeggen, waar zijn die traditionelen die zoiets nog aandurven ? En, in onze regio, regent het van bruiloften rond deze tijd.
Niet dat we ze allen moeten begeleiden, maar deze keer is het wel menens. Een onzer leden, van de zanggroep, valt nu die eer te beurt.
Vanmiddag, bij de receptie op ons stadhuis, moeten wij de zingende erehaag vormen, in tenue én voor deze gelegenheid met strikje. Iedereen weet ondertussen dat het dragen van een vlinderdas een symbolische betekenis heeft; de vervlogen strop. De stropdas daarentegen is ook het zinnebeeld van onderwerping, een afgietsel van de slaventijd. Een stropdas benutten wij dus niet, wij laten ons niet onderwerpen. Het vlinderdasje daarentegen, dat vliegt na die seremonie van onze kraag af. Da's dan niet meer nodig. De gevierde daarentegen weet het wél, hij heeft de strop al ettelijke decenia gedragen. Zijn ega heeft het evenzoveel jaren met hem uitgehouden. En dat is verdorie een lange tijd, bijna eens zo lang als zijn lidmaatschap bij ons zangkoor. Maar hij is dan ook onze speciale. Wij noemen hem, incognito "Louis trekzak", want hij begeleidt ons meestal op zijn harmonica. En hij kon er wat van, van die trekzak bedoel ik; z'n kinderen zijn er het levend bewijs van. Hij had nog overschot, en daarom is hij -van in den beginne- ook bij ons koortje gekomen. Nu zijn wij het hem wel verplicht, de reservatie aan de dis moet voleind worden of hij zit nadien wéér met overschot. Voor ons mannenkoor echter geen probleem; de zangerige liefde gaat bij ons ook door de maag...
TLL

Telloorlekker, Zorro heeft al andere watertjes doorzwommen hoor en... hij is steeds fier op zijn paard blijven zitten. Rechtop, zoals alles aan zijn lijf...

Dus onnodig je nog op je paard te krijgen ? Maar wat met je uitrusting, kun je daar ook alle watertjes mee doorzwemmen; een zwart ooglapje is nog geen duikbril en de schede voor je dagge kan ook al niet voor snorkel doorgaan. Tenandere, die "Sandeman"-cape, hoe flaneert die door dat waterke ? Als een "krinkelende winkelende waterding" ? 't Lijkt me dan toch meer op de vleugelvinnen van een manta...
Nee, ik kan me moeilijk voorstellen dat jij van waterkes iets afweet. Maar ik kan je nog altijd wegwijs maken in troebele waterkes, als je dat wil; mijn duikersopleiding heeft dan toch nog voor iets gediend...

Maar weet wel, dat Tillie je op haar karros wil hebben, samen achter die stalen baren in die Mortselse instelling. Je "verdwijntruck" zal daar echter niet helpen... je moet daar nl. in je nakie rondlopen; men fouilleert je nog voor je dit rijk mag betreden. Ik vermoed dat Tillie dát van je wil zien...

Waarom pesten de mensen zo graag elkander? Waar je ook bent en wat ook je beroep is, en of je nu baliemedewerker, secretaresse, verkoper, helpdeskmedewerker, projectleider of manager bent, je komt lastige mensen overal tegen. Gesloten mensen, klagers, treuzelaars, slechte luisteraars, bemoeials, manipulators, saboteurs, informatiekapers, agressieve mensen, bullebakken, arrogante mensen, betweters, parasieten en grappenmakers. Je voelt je er ongemakkelijk bij, geïrriteerd, boos, gefrustreerd of bang. Je bent geneigd ze te mijden. En als dat kan, dan is het zelfs een goede strategie. Maar vaak moet je nu eenmaal met lastige mensen zien te werken, je kan er gewoon niet omheen.
Wanneer je je gaat ergeren aan lastige mensen, dan is de kans groot dat je hieruit iets kunt leren over jezelf. Welke eigenschap irriteert je het meest? Dat is je allergie, een pestallergie. Probeer het kernkwadrant in te vullen, te beginnen met deze allergie. Het is niet altijd vanzelfsprekend wat de andere drie eigenschappen zijn. Er zijn meerdere combinaties mogelijk. Als je tot een bevredigende invulling van het kernkwadrant komt dan heb je een kernkwaliteit, een positieve eigenschap, van jezelf gevonden. En je hebt een uitdaging ontdekt om aan te werken. Een betweter is iemand die alles beter meent te weten dan anderen. Hij heeft over elk onderwerp een eigen opvatting en hij denkt dat hij de wijsheid in pacht heeft. Vaak is de betweter inderdaad een gewaardeerd expert op een bepaald terrein. Maar het feit dat hij niet open staat voor ideeën en opvattingen van anderen maakt hem tot een lastig persoon. Een betweter is vaak arrogant, hij accepteert geen kritiek en luistert slecht. Hij zegt zelden ‘dankjewel’ of ‘alsjeblieft’, en vrijwel nooit ‘sorry’. Ook probeert hij aandacht te trekken van andere mensen en hij toont graag zijn ervaring. Dit gedrag tref je bijvoorbeeld aan bij oudere werknemers met inderdaad veel ervaring.
Kritiek geven gaat een stuk makkelijker als je weet waarover je het wilt hebben en wat je wilt bereiken. Als je dat scherp hebt, probeer je de kritiek zó te brengen dat je gesprekspartner hem begrijpt. In heldere bewoordingen, neutraal geformuleerd zonder beschuldigingen. Waarom vinden we kritiek krijgen en geven zo lastig? Niet zelden worden we boos of emotioneel als we worden aangesproken op ons gedrag. We ontkennen bij hoog en laag of schieten in de verdediging. Ook het uiten van kritiek is niet altijd gemakkelijk. Want: hoe zal de ander reageren? Wat doen we als hij boos wordt of emotioneel? Wie zich niet oefent in het geven en ontvangen van kritiek loopt risico's. Denk bijvoorbeeld aan: minder plezier in het werk, ontwijkinggedrag, oppotten van frustraties en -in het ergste geval- een ziekmakende werksfeer die uitmondt in overspannenheid en verzuim. In dit geval het verzieken van ons aller geliefd seniorennet dat weldra een kort leven beschoren is en een stille dood sterft!!!!

Regels worden gemaakt om de samenleving vlot te doen verlopen. Niet iedereen heeft de opvatting dat je goed kan doen voor anderen, als je zelf goed bent. Neem nu mezelf; ik weet van mijn eigen dat ik goed "gek" ben, dat ik anderen een handje toesteek waar ik merk dat ze dat pôlleke kunnen gebruiken. Ik hou er mijn kop wel bij, hoewel die af en toe wel eens verloren leek.
Het gezegde "wie goed doet, goed ontmoet..." komt waarschijnlijk uit een nonnenklooster. Want zeg nu zelf, wie heeft dit al meegemaakt ? Als ik voorgaande artikel doorneem moet ik menigeen teleurstellen. Percentsgewijs zijn er meer negativisten rondom ons dan positief ingestelden; tot deze laatsten kan ik mezelf ook rekenen. Ik weet van mezelf dat ik "negatief" geladen ben. Misschien maar goed ook, want wetenschappelijk gezien is dat zelfs een positieve eigenschap. Een positieve pool stoot altijd af terwijl de negetieve ontvankelijk is. Anderzijds, een persoon die altijd de zon ziet schijnen wordt neerslachtig als het een keer regent. Ik hou meer van regen dan van zon... Hoe meer het regent, des te meer geniet ik van dat ene straaltje zon. Voor mij kan dat ene positieve ion voldoende zijn om mijn dag goed te maken. Zouden die positieve denkers en uitbrengens ook zo'n heuglijke dag hebben moest het voor hen anders uitdraaien ? Twijfelachtig...
Och, iedereen heeft wel eens een slechte dag. Maar ik blijf meestal uit de zon, ik ontloop massa-toerisme, ga -als het niet anders kan- zelden naar fuiven. Een massatoeloop is niet aan mij besteed. "Zie de zonnige kant van het leven" wordt mij wel eens toegeroepen... Awel, ik zal daarvan geen huidkanker krijgen, daar ben ik al zeker van...
TLL

De dag dat G. Gezelle het levenslicht zag, noemen we als uit één koor: ‘de dag van de arbeid’. Als 1 mei het feest van de arbeid is, waarom moeten dan zoveel mensen die dag nog dienst kloppen? Het was al een feestdag lang voor het 'Dag van de Arbeid' werd. 1 mei vieren gaat terug tot de heidense tijd, dat is de tijd voor Europa christelijk werd. Ook na de bekering van Europa, vierde men het heidense feest nog. Het was een feest om de winter te verbranden, tevens drukte het de hoop uit op een goede oogst. De zon geeft weer meer warmte, ze klimt hoger en hoger aan ons blauw firmament. Bomen en planten krijgen jonge groene bladeren, de vogeltjes leggen hun eerste ei in verstoken nesten. Die dag plukken kinderen bloemen, mensen zingen liederen en er wordt een meiboom opgericht, een gul versierde boom waar de jongeren rond dansen. Tijdens het dansen worden er kleurige lange linten rond de boom gewikkeld, ze worden keurig in elkaar gevlochten op de zachte tonen van een huwelijksdans. Het toetje onder de boom is: het mooiste meisje van het dorp verkiest men tot meikoningin. Wellicht hebben we misschien onze missverkiezingen hieraan te danken.
In Frankrijk stelde de meikoningin de Maagd Maria voor. Zo is mei de Mariamaand geworden. Maar 1 mei is nooit echt een christelijk feest geworden, bij de andere heidense feesten was dat wel het geval. Het heidense meifeest draaide ook om het gevoel van één groep te zijn. Op 1 mei vormen ook alle arbeiders in de wereld één groep. Dat beviel de socialisten wel aan 1 mei want zij waren tegen de Kerk. Ergens heb ik me laten vertellen dat de oorsprong van 1 mei in de Verenigde Staten ligt waar ze die dag ‘Moving Day’ noemen.
De Amerikaanse arbeiders die op hun volgende vakbondscongres van december 1888 besloten om 1 mei 1890 als strijddag voor de 8-urendag in te stellen want overeenkomsten en contracten werden op die dag gesloten of verbroken.
In Europa ontstonden massapartijen zoals de Belgische Werkliedenpartij in 1885. De werkers hadden geen andere keuze dan te vechten en zich te organiseren tegen de altijd wederkerende crisissen van het kapitalisme, zo kwam de voorspelling uit van Marx.
Om de honderdste verjaardag van de Franse Revolutie in 1889 te vieren werd er een Wereldtentoonstelling dat jaar in Parijs georganiseerd. De nieuwe partijen namen de gelegenheid te baat om een Tweede Internationale op te zetten. Hier op dit nieuwe congres werd besloten om, in navolging van de Amerikaanse broeders op 1 mei 1890 overal acties te ondernemen voor het bekomen van de 8-urendag.
De burgerij sloeg in paniek en deed het bijna in zijn broek toen ze merkten dat deze oproep zo’n grote weerklank kreeg. De toenmalige minister van Justitie in België,
gaf het bevel aan de rijkswacht om te onderzoeken wie voor het organiseren van 1 mei gestemd hadden en er dreigden massale ontslagen te vallen. In Leuven werd er opgelet dat alle soldaten zouden voorkomen dat ze de ordewoorden van de arbeiders zouden toejuichen. Voor alle zekerheid werd in Gent de hoofdwacht voor 2 dagen afgesloten en ‘het schildwachthuisje werd inderhaast weggenomen’. Speciale schietoefeningen werden georganiseerd voor de burgerwacht ‘om het op 1 mei zo goed mogelijk te kunnen gebruiken’. In Brussel sloeg de burgerij letterlijk op de vlucht en droeg alles wat enige waarde had met zich mee. Sindsdien is 1 mei niet meer weg te denken uit de analen van onze geschiedenisboeken van de arbeidersbeweging. ‘De dag van de arbeid’ is een symbool geworden van de strijd tegen de kapitalistische uitbuiting en de lange werkdagen. Waarom bestaat er dan nog weekenddienst, gewoon om de ordeverstoorders in goede banen te moeten leiden, altijd weer opnieuw.

De dag van de arbeid, een feest ? Koppel dat maar eens aan mekaar. Voor vogels kan één mei ook al geen feest genoemd worden; een ei eruit persen is ook arbeid ...
Menige "moeder" kan dat beamen, niet één die zo'n persing als een feest beschouwt. Toevallig, deze keer valt het samen met een zondag. De dag van rust, maar niet deze... nu is het het feest van de arbeid. De sociale verworvenheden zorgen er wel voor dat het komende maandag een feest wordt. Net zoals in Christelijke middens wordt de zondag al op een zaterdag gevierd. Of zoals bij het beurtelings parkeren om de veertien dagen; je moet je auto zelfs al verplaatsen nog voor die verplichte dagen om zijn.
Ik kan stilaan goed begrijpen, waarom men in Nederland een ministerie heeft opgericht om "Normen en waarden" terug op poten te zetten.
Een zondagdienst op zaterdag, een officiële feestdag van zondag op maandag verschuiven, een dag van de arbeid vieren op een rustdag, en ga zo maar door. Frusterend wordt het allemaal als met onze taal ook nog de normen vervagen. Een feestdag moet een feestdag zijn, géén zondag waarin de rust primeert. Feesten moet je dan doen, wanneer dit het beste uit komt, en dat is meestal op de dag dat je moet werken en je geen goesting daarvoor hebt...

Zijn we allemaal broeders en zusters onder elkaar? Waarom wordt er zoveel gekwetst met woorden onder elkaar? Voelt de één zich meer dan een ander of heeft de één meer dan een ander. Meer bagage door studies of meer bagage in het koffer door weelde en aardse rijkdom? De menselijke vrijheid en gelijkheid zijn niet altijd even vanzelfsprekend geweest. Het heeft lang geduurd voordat de slavernij niet vanzelfsprekend meer was. En nog steeds blijkt het moeilijk om mensen die in enig opzicht 'anders' zijn als gelijkwaardig te beschouwen. Maar de fundamentele betekenis van de menselijke gelijkheid blijkt toch wel uit het feit dat de geschiedenis gereconstrueerd kan worden als een proces waarin deze gelijkheid stap voor stap aan betekenis wint.
Hoe komt het toch, dat sommigen, anderen geweld aandoen, telkens weer iemand anders een eigen mening opdringen? Geweld, agressie, antisociaal gedrag: het zijn geen karaktereigenschappen of juist wel. Zijn het de nieuwe kenmerken van onze verzuurde maatschappij of zijn we ‘slecht’ opgevoed en moeten we het onze ouders in de schoenen schuiven? Opvoeden heeft te maken met sociale regels, het houdt een bepaalde gedragscode in. Bij opvoeden komt een heel ander aspect om de hoek kijken. Nu maak ik even een vergelijking, een optelsom, zodat iedereen begrijpt wat ik bedoel. Mijn kinderen gingen naar school: daar leerden ze rekenen, lezen en schrijven. Thuis leerden ze van mij hoe ze met elkaar en andere mensen om zouden kunnen gaan. Dat het niet handig is om meteen te gaan schoppen of slaan als je ook kunt praten. Dat vuilnis niet op straat hoort, maar in de vuilnisbak. Dat ze beleefd moesten zijn. Dat ze mensen open kunnen benaderen, maar niet iedereen zomaar kunnen en moeten vertrouwen.
Beleefdheid is een deugd, en alle deugden houden het midden tussen twee uiterste uiteinden die lelijke ondeugden zijn. Bestaat er ergens een handboek over ‘wellevendheid’, dat als richtsnoer dient en ons de gulden middenweg wijst?
We kunnen ons ook laten begeleiden door ons ingeboren ‘takt’, doch wie verzekert ons dat jouw takt of de mijne, de echte, de betrouwbaarste is?
Links afwijken door te weinig of rechts door te veel beleefdheid laat het doorschemeren en zo voorkomen als zijn we een onbeschofte lomperik of als een lastige ofwel belachelijke spelmaker, kortom we zijn een hond in het kegelspel, een spelbreker.
De beleefdheid is de bloem der naastenliefde, van de menslievendheid. Hij, die mangelt met beleefdheid, is ook niet menslievend genoeg, is hij dan een kannibaal?
Alle mensen worden vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren. Zij zijn begiftigd met verstand en geweten, en behoren zich jegens elkander in een geest van broederschap te gedragen. Staat er niet geschreven: ‘Allen zijn gelijk voor de wet’ en hebben zonder onderscheid aanspraak op gelijke bescherming door de wet.
In de uitoefening van zijn rechten en vrijheden zal een ieder slechts onderworpen zijn aan die beperkingen, welke bij de wet zijn vastgelegd en wel uitsluitend ter verzekering van de onmisbare erkenning en eerbiediging van de rechten en vrijheden van anderen en om te voldoen aan de gerechtvaardigde eisen van de moraliteit, de openbare orde en het algemeen welzijn in een democratische gemeenschap. Geef dus een goed voorbeeld, behandel een ander zoals jezelf graag behandeld wordt want daaraan kent men de mens, zichzelf!

Men kan er niet langs kijken deze week, overal hangt het op in het groot en in het breed. Het is moederdag zondag de 8ste mei. Een dag om moeders eens heerlijk te verwennen, misschien mag ook een oma in de bloemen gezet worden?
Al duizenden jaren hebben mensen over de hele wereld moeders geëerd. De naam moeder werd in de oudheid aan dingen en plaatsen waarvan zij hielden gegeven, dingen die ze eerden, zoals onze moeder aarde en moeder natuur. Bij de oude Grieken werd het jaarlijkse lentefeest ter ere van de moeder aller Goden, Rhea, gehouden. In Europa was 'de Zondag van Moeder ' een kerkelijke feestdag en in de Middeleeuwen werd het op de zondag voor Pasen gevierd. Vele kinderen verlieten in die periode hun ouderlijk huis om een stiel te leren en elk voorjaar kwamen de jongelingen thuis op deze zondag. Dit weerzien bracht natuurlijk moeder en kind dichter bij elkaar en de jonge mensen brachten voor moeder geschenken mee. Later werd de dag van moeder teruggebracht op de tweede zondag van mei, alweer hebben we dit te danken aan de Verenigde Staten.
De traditie van het geven van cadeau´s aan moeder op hun feestdag wordt door de middenstand met open armen ontvangen. Wat is er mooier die dag om een bloemeke te krijgen van kindlief. Eenmaal in het jaar mogen de moeders de dankbaarheid van hun kinderen aanvaarden. Ze worden verwend tegenwoordig met voornamelijk persoonlijke cadeau’s zoals een ontbijt op bed, een nieuw GSM, een ontspanningskuur in een of ander kuuroord, enz. De huishoudelijke taken worden door manlief en de kinderen overgenomen en mama die kan en mag die dag genieten van complete rust. Wat wil een mens nog meer hebben in het leven?
Mijn moeder die kreeg eenmaal in haar leven, het mooiste geschenk wat een moeder zich maar kan dromen: mijn jongere zus werd op die dag geboren. Blozend en wel gaf ze haar eerste kreetjes op deze planeet en ieder jaar hebben we zo een beetje dubbel feest.
Wie niet de geneugden heeft mogen smaken van kinderen, iemand die kinderloos gebleven is, die heeft natuurlijk andere dingen aan zijn hoofd. Wel die kan ‘moeder de vrouw’ eens verwennen met een vakantietrip of een etentje in een of ander restaurant, zolang ze maar die dag een beetje aandacht krijgt.
Ik zie mijn kleinzoon deze zondag al met zijn spiekbriefje, dat hij uit het hoofd geleerd heeft natuurlijk, voor me staan. “Lieve oma, je bent mijn liefste schat buiten mijn mama en mijn papa, ik zie je toch zo graag”, en ondertussen maakt hij met zijn kleine armen een gebaar van twee meter lang.
Mijn schattige kleindochter die al flink begint te brabbelen zal niet op het appèl ontbreken. Met haar tere armpjes zal ze me omarmen en me een dikke kus geven op beide wangen, heel vertederend kan ze overkomen en als ze de naam ‘oma’ zo goed mogelijk wil uitspreken, dan zullen mijn ogen het moeilijk krijgen. Een oma die houdt meer van haar kleinkinderen dan van haar eigen kinderen zegt men soms. Niet in de zin van: de kleinkinderen zijn beter, neen, men behoeft niet meer op te voeden, men mag van ze genieten, men kan ze niet straffen want ze zijn o zo lief. Maar als mijn twee 'grote charels’ binnenkomen met elk een bos rode rozen, dan is het hek helemaal van de dam. Emotionele momenten daar kan ik niet zo goed tegen, en dan denk ik: “ dat zijn mijn zonen, jongens toch wat zijn ze vandaag lief, waren ze toch nog eventjes klein gebleven.”
Ik wens ieder moeder en grootmoeder een fijne ‘moederdag’ met haar gezin. Geniet er van want de dag is zo voorbij. Krijgt men geen bloemetje, wel blijf dan het zonneke in huis.

Hemelvaartdag... jawel, ik zag ze vliegen. Slierten witte melkstreepjes in het blauwe zwerk met daarvoor een staalblinkend kruis. Voor die ingezetenen zal het wel een hemelvaart zijn; ik stel me voor dat die naar betere oorden vliegen, naar hun hemel. Zie me hier nu staan, met beide benen in mijn hel; vrouwlief wou dat ik persee de hemel moest verdienen.
Nu, tegen het avondmaal aan, en met een stekende pijn net boven mijn kruis, vind ik van mezelf dat ik die hemel nu wel verdiend heb. Heel de dag krom gestaan in de tuin, afval en -braak versast. Nog een geluk dat het vandaag droog is gebleven; de hemelsluizen waren misschien om die "vaart" tijdelijk in staking nu. Morgen zouden ze alweer van de partij zijn, meestal plaatselijk -volgens de weermannen-. Van mij mogen ze die hemelpoort weer openen, de pijn boven mijn kruis zal niet in één-twee-drie verdwenen zijn en met de nattigheid erbij kan dit ook al niet goed zijn voor de daaropvolgende rheuma. En hopelijk blijft het dan een tijdje zo, goed weer voor mij. Niet zoals vandaag, het weer was tégen mij. En dat nog net voor mij de lust ontging lekker plat te blijven liggen, het zou tenslotte een feestdag zijn hé... Zij heeft er alleszins van genoten; ze heeft heel de dag op mijn hielen gezeten ; "zou je dit niet doen, en dat ... dat kan toch anders ?" Heel haar evangelie moest erdoor, ik werd opgejaagd als groot wild. Maar ik ben verduldig; met gepensioneerden moet je oppassen tegenwoordig, die komen altijd tijd tekort. Ook voor te feesten...

De volwassenen kijken wel eens met een scheef oog naar die ‘nieuwe generatie’, die zich veel kan veroorloven. De jeugd, ze hebben ook een andere instelling en een mentaliteitsverschil maar vooral, ze praten zo mooi Nederlands. Wij ouderen zijn het streekdialect nog meester en wilden dat onze kinderen het veel beter zouden doen dan ons. Er werd geen woord plat gekald in het gezin om toch maar niet de indruk te geven dat we boerkes van de buiten waren. Of dit nu een voordeel of een nadeel is voor onze jeugd, laat ik even in het midden. Trouwens het praat zich gemakkelijker aan telefoon als je wat ABN praat, die platte praat ontcijferen duurt soms te lang. Vooraleer ik het streekdialect van in de Vlaanderens of Antwerpen door heb, is mijn kaart al op.
In de zeventiger jaren van de vorige eeuw brak een nieuwe groep de volwassenheid in: de eerste mensen waarvan men zeker wist dat ze 'de oorlog' niet hadden meegemaakt, alhoewel hier ten huizen, alleen de oorlogsverhalen van de grootouders kwamen. Het werd een nieuwe doelgroep waarin alles mogelijk was, een verwende generatie. Een jongerengroep die op haar wenken bediend werd. Een generatie voor wie materiële welvaart vanzelfsprekend was en zonder het te beseffen, aan die welvaart onherstelbaar verslaafd raakte. Dan nog te bedenken, dat wijzelf daaraan meegeholpen hebben, we wilden toch dat ze het beter kregen dan wijzelf?
De nieuwe jongeren leven in een grotere en betere wereld dan wij, hun voorgangers. Ze hebben een groot sociaal netwerk, zijn vaak actief in clubs of vrijwilligersprojecten en hebben een grotere vriendenkring, terwijl de ‘Oude Belgen’ vooral elkaar opzoeken.
Vroeger hadden we een jeugdvereniging, met zang en toneel, Chiro en Kajotsters. Maar die jeugd is er nu niet meer, denkt men wel eens. Onze kinderen hebben dan wel hun eigen vriendenkring, ze zijn niet geïnteresseerd in onze clubs van weleer. Hier vinden ze dat we maar ouwe koeien uit de sloot zitten te halen. Ze hébben niks met toneel en kerkkoorgezang, maar wat zien we dan: de Chiro van weleer, die bestaat nog! Ze ruilen nog altijd op dezelfde manier hun kleine verzamelingen eieren en blikjes cola. Van mij kregen ze dan ook een extra portie koekjes mee, voor onderweg knikte ik naar de langste in de rij. Wat verder dan ons huis zag ik dat ze het gretig verdeelden onder elkaar en heimelijk dacht ik dan aan onze tijd, we deden juist hetzelfde.
Dat het hedentendagen beter is dan toen wij jong waren, daar twijfel ik dus niet aan. Alles gaat tegenwoordig met de afstandsbediening, je drukt op een knopje en poef, de microgolf zet zich in beweging. Je klapt met de handen en puf, het licht gaat aan of uit. Het wasmachine draait lustig haar rondjes en tussendoor kan men naar het geliefde tv-programma kijken, als dat geen vooruitgang is. Trouwens als ze ons toendertijd, een vidiospel of een GSM gegeven hadden met Klaas, dan hadden we die ook gebruikt. We zouden ook al onze vrienden opgebeld hebben en we zeurden eveneens als de kaart op was. Veel verschil zal er dan ook niet met onze huidige jeugd zijn, alleen de moderne technieken zijn anders en men moet toch een beetje met zijn tijd meegaan. Lang leve de snufjes die ons het leven lichter maken en ons meer tijd geven om te zeuren hoeveel we ons nu vervelen en de generatiekloof, die nemen we er graag bij. Wie weet, leren we nog wat bij van de jongere generatie.