Schrijven is een gevecht met het vergeten.
Een strijd die je altijd verliest.
Want er staat nooit wat er staat.
Nooit is wat was.
"Lire c'est écrire."
De lezer is je vijand. Hij vermoordt de schrijver.
"La naissance du lecteur doit se payer de la mort de l’auteur."
Roland Barthes.
En toch.
Toch schrijft de schrijver.
Om niet te vergeten.
'Een rebellie' noemt Connie Palmen dit.
Wat anders verdwijnt in de vergeetput,
staat dan geschreven zwart op wit.
Maar toch weer anders.
Niet vergeten, maar wel veranderd.
Het is grijs en triestig.
Voor mijn verlaten venster.
Une tristesse profonde.
In mijn handen droomt een brochure
van Knack over 'Sagalassos'.
Maar liever nog
dan van een antieke buste, droom ik
van een meisje op de fiets. In volle lente.
En haar rokje dat opschrikt
als een ontwakend blad
uit een geduldig bottende tak.
maar ik ga mee bidden
voor dat meisje op de fiets in de lente
met opwaaiend rokje
de 70 jarige opa is nog zeer jong van hart ,mooi DTM
Beste Ferry,
Jij of u brengt me in verwarring, het Alhambra is toch een fort in Andalusië?
Maar toch geen nieuwe dans à la Lambada die ik mis, mag ik hopen.
U zag een 'opwaaiend' rokje?
Ik wat anders... hoewel ik dàt suggereerde, natuurlijk.
Maar dat 'opwaaiende rokje' hoort als een relikwie bij het icoon Marilyn.
Toch.
Mooie avond nog en laat ons een 'rozenkrans' schrijven.
Of een trage rozendans ... walsen.
Robol schreef:Al vaak heb ik hier mijn lofzang geschreven
mijn ganzenveer gedoopt in witte inkt
wit als de wierook boven het vaticaan
een topic dat ik lees
zoals het kalenderblaadje van de Druivelaar
elke dag, soms met een glimlach
ik bid mee met Ferry
want dat rokje staat symbool
voor een warme lente
onze vader...
weer 7 dagen aflaat
wie biedt meer?
bidden en bieden
zijn ze etymologisch verwant?
ik wens schrijver en lezers een vruchtbaar en gezond 2012
Robbe
Goedenmorgen Robbe,
als er hier al rook boven dit 'Blog' krinkelt
dan kleurt die 'rood'.
Niet de schoonste variant die van rozen en verliefdheid,
maar die van 'schaamte'.
Ik ben een 'egocentrisch' schrijvertje.
Dat kreunt onder het gewicht van 'vertwijfeling'.
De twijfel.
Over hoe en wat. Zin en onzin.
Zoals gisteren. Op zo'n dag
zou ik schrappen wat ik ooit heb geschreven .
En dan komt er zo'n epistel dat geurt naar wierook,
geschreven met de blos van een tros druiven.
Den 'duvet' zeggen ze in Hoeilaart.
Robbe, dankjewel,
je mag mij veel toewensen het jaar dat komt.
Met weinig ben ik al tevreden. 'Gezondheid'.
Maar dat is veel, besef ik.
'Vruchtbaar' daarentegen, Robbe,
laat dit aan mij voorbijgaan.
De lusten van verboden vruchten nog wel, maar de lasten ervan ...
op mijn leeftijd is dat geen zegen.
Wat kunnen we elkaar nog wensen: dat alles blijft zo als het was?
Want als de jeugd droomt van verandering,
verlangt mijn generatie, meen ik, niet te verliezen wat ze ooit wonnen...
Dag Robbe
en tot nog eens tussen de ganzen of de rokjes,
de klaprozen en later de stokrozen ... als ze gepensioneerd zijn.
denook schreef:van opleiding ben ik wiskundige,
als hobby ben ik bezig met muziek,
zeer amateuristisch,
maar bovenal,
ben ik blijvend gezond jaloers,
van mensen die kunnen schrijven
als Robbe en Uvi hierboven,
mensen, wat lees ik hier graag,
denook
Dag denook (met kleine d),
Wellicht kan u het zich moeilijk inbeelden
hoe jongetjes bang zijn van getallen.
Misschien groeide mijn liefde voor letters
wel uit angst. Cijferfobie.
En toch. En vandaar waarlijkschijnlijk
bewonder ik 'stellingen uit het ongerijmde',
ezelsbruggetjes en namen als Pythagoras.
Grieks en Latijn, jawel, al waren het dode talen
ze spraken tot mijn levendige verbeelding.
Rosa en Brel, amor en amour.
Eros en Thanatos. Liefde en dood. Het leven dus.
Maar woorden zijn labiel, ze missen
stabiliteit en exactitude.
Er staat immers nooit wat er staat.
Geen mooier poëzie dan de negenproef.
En dan is er nog de meest universele taal: muziek.
Kan je ooit 'beter' worden dan een 'amateur'
als je weet van welk woord hij afstamt.
Zalig Kerstmis aan alle lezers met een goede bril.
Het is de titel van een boek.
In huis is het Kerstochtend en ik blader
door De Standaard der Letteren.
Daar waar boeken niet ongelezen sterven.
De recensente zegt:
'In beide boeken speelt de eenzaamheid de hoofdrol
en daarover kan men nooit genoeg schrijven en lezen.'
En toch vrees ik dat de 'eenzaamheid'
een ongenode gast is. En een gevaar
voor de kerstboom. Besmettelijk voor de gezelligheid.
Eenzaamheid is altijd voor een ander.
Maar weten we niet allen beter. Soms willen we liever
blind en doof zijn. Terwijl de eenzaamheid
als een houtworm in je ziel knaagt. Je voelt ze graven.
Ik hoor de kerkklokken luiden.
En wacht op het ontluiken van de bomen.
