Vorige week, op een andere topic, van een hoger gehalte wat de 'Poëzie'
en 'Proza' betreft, liet ik de woorden 'wiskundig gevormd' vallen.
Wie verder las wist meteen dat het niet van 'hé, ik ben wiskundige', was,
maar wel een 'was ik maar een Schrijver met hoofdletter', zoals een
paar heren net voor mij er hun talenten hadden getoond.
Wist ik veel dat 'wiskunde' ook aanwendbaar was om als inspiratie te
worden gebruikt voor literaire ontboezemingen.
De twee heren, oude rotten in het vak, met 'oud' dan verwijzend naar
hun staat van dienst bij Sennet, schenen het amusant te hebben gevon-
den, denk ik toch, hun pennevruchten lezend.
De een schreef luchtig, speels, zoals we hem kennen; de ander iets
zwaarder (-even herlezen-), doorspekt met een jargon van oude talen,
zoals we hem kennen ...
Ik zag hen monkelend zoeken, heel ver in het geheugen, naar enkele
wiskundige termen, uitdrukkingen en - al of niet gefantaseerde -
gemeenplaatsen.
Zeker niet met heimwee schreven ze er over neer.
Meer met een 'we hebben dat wel gehad', 'laat nu maar zitten', 'het was
toen wél geweest'; ballast die ze nooit nog nodig hadden en dan ook
graag achterlieten.
Hebben ze gelijk? Ik weet het niet.
Taal en muziek zijn onuitputtelijk - wiskunde eigenlijk ook.
Taal en muziek kunnen heel mooi zijn - wiskunde zeker ook.
Een groot professor - hij was zo groot dat hij, na een draai teveel, in de
psychiatrie belandde - heeft ooit in een dikke turf aangetoond dat alle
muziek van Bach, opgebouwd is met wiskunde.
Ik schreef hier al eens over een ontmoeting met een merkwaardig man,
wandelend door Brussel, in de kerk van de Goede Bijstand.
Ik stapte de kerk binnen; hij bespeelde het orgel, heel alleen in de
kerk, prachtig!
We raakten aan de praat. Weet je wat het beroep van de man was?
Hij had er twee:
- professor hogere wiskunde aan de ULB,
- professor harmonie aan het franstalig muziekconservatorium, eveneens
in Brussel.
Dat zijn ontmoetingen die blijven hangen.
Die me graag tot mezelf doen zeggen: "zie je wel!"
prettige eindejaarsdagen aan iedereen die hier langs komt,
denook
en 'Proza' betreft, liet ik de woorden 'wiskundig gevormd' vallen.
Wie verder las wist meteen dat het niet van 'hé, ik ben wiskundige', was,
maar wel een 'was ik maar een Schrijver met hoofdletter', zoals een
paar heren net voor mij er hun talenten hadden getoond.
Wist ik veel dat 'wiskunde' ook aanwendbaar was om als inspiratie te
worden gebruikt voor literaire ontboezemingen.
De twee heren, oude rotten in het vak, met 'oud' dan verwijzend naar
hun staat van dienst bij Sennet, schenen het amusant te hebben gevon-
den, denk ik toch, hun pennevruchten lezend.
De een schreef luchtig, speels, zoals we hem kennen; de ander iets
zwaarder (-even herlezen-), doorspekt met een jargon van oude talen,
zoals we hem kennen ...
Ik zag hen monkelend zoeken, heel ver in het geheugen, naar enkele
wiskundige termen, uitdrukkingen en - al of niet gefantaseerde -
gemeenplaatsen.
Zeker niet met heimwee schreven ze er over neer.
Meer met een 'we hebben dat wel gehad', 'laat nu maar zitten', 'het was
toen wél geweest'; ballast die ze nooit nog nodig hadden en dan ook
graag achterlieten.
Hebben ze gelijk? Ik weet het niet.
Taal en muziek zijn onuitputtelijk - wiskunde eigenlijk ook.
Taal en muziek kunnen heel mooi zijn - wiskunde zeker ook.
Een groot professor - hij was zo groot dat hij, na een draai teveel, in de
psychiatrie belandde - heeft ooit in een dikke turf aangetoond dat alle
muziek van Bach, opgebouwd is met wiskunde.
Ik schreef hier al eens over een ontmoeting met een merkwaardig man,
wandelend door Brussel, in de kerk van de Goede Bijstand.
Ik stapte de kerk binnen; hij bespeelde het orgel, heel alleen in de
kerk, prachtig!
We raakten aan de praat. Weet je wat het beroep van de man was?
Hij had er twee:
- professor hogere wiskunde aan de ULB,
- professor harmonie aan het franstalig muziekconservatorium, eveneens
in Brussel.
Dat zijn ontmoetingen die blijven hangen.
Die me graag tot mezelf doen zeggen: "zie je wel!"
prettige eindejaarsdagen aan iedereen die hier langs komt,
denook