Vandaag, zondag 15 april 2012. Een speciale dag? Neen. en toch voel ik de behoefte U te groeten.
Zo maar. Omdat ik blij ben in deze groep te mogen vertoeven.
Jure.
April,
van de "eerste" dag
pakt ze je in...
en stuurt goedgelovigen
op "den dril".
Wispelturig
blaast ze warm en koud
haar goede voornemens
't is nooit lang
dat ze die volhoudt.
Met zonneschijn
lokt ze je buiten
schrikt je op
met ijzige buien,
ze dwarsboomt met plezier
alle plannen
alsof ze zegt:
hou er rekening mee,
ik ben de baas hier.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
We wachten
het afspraakuur
reeds lang voorbij.
We wachten gelaten
op blauwe stationstoelen
in dit fabrieksziekenhuis
tot ze zijn naam afroepen.
Ik lees de emoties
van z'n gezicht,
onzekerheid, ongerustheid
over wat komen gaat.
Seffens zullen
elektromagnetische stralen
alle verdoken problemen
naar voren halen.
Dan zullen we weten,
wat we nu al vrezen.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
Zoals gewoonlijk heb je de moeilijke situatie
met evenveel duidelijkheid als emotie verwoord.
Het is je schrijfstijl en we houden ervan !
Wat je beschrijft hebben wij bijna allemaal
ooit beleefd en waarschijnlijk zal dit nu voor jou,
pijnlijke herinneringen van nog niet zo lang
geleden, wakker maken !
Wij hopen het allerbeste voor je schoonvader en
wensen jou (jullie) veel moed voor de toekomst.
Veel liefs van ons beiden en, je weet het he,
zelfs virtueel, je hebt hier vrienden die je steunen.
Ik heb het zelf ervaren, verleden maand bij het
heengaan van mijn moeder en ik kan je verzekeren
dat het mij echt geholpen heeft !
Alter en Rankje xx
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Lief, mooi Rankje en Alter,
dank je wel voor jullie
liefdevolle betrokkenheid.
Allemaal moeten we leren
in dit leven afscheid te nemen...
ik deed het al zo dikwijls
net zoals jullie...
en toch...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
De meningen
zijn verdeeld,
de doktersbesluiten
zuinig informatief,
het enige dat we
met zekerheid weten...
hij is ernstig ziek.
Wat als reddingsboei
werd aangereikt
blijkt als resultaat
een molensteen te zijn.
Hoe veel kan dit
moe getergde lichaam nog aan?
Een wonder is hier op z'n plaats,
als dat bestaat.
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
ja, ik voel het wel
hier en daar...
De "wil" om te presteren
zit nog in m'n hoofd,
niet meer in de benen.
De geest en 't lijf,
het verouderingsproces
't loopt niet gelijk.
De "kop" broedt
op plannen
die waarschijnlijk
onder 't stof zullen belanden.
Het "keurslijf"
waarin we zitten
door liefde en plichtsbesef
dichtgesnoerd,
beklemend en ook bevrijdend
als we rondom
mensen zien lijden.
Het besef dat dit alles
"het leven is, zoals het is"...
zeg niet het glas is halfleeg, zeg het is nog halfvol.
