Mijn verhaaltje van juni met de titels
van de gedichten aan elkaar gelinkt
Jaren geleden, ontmoette ik in Zuid Frankrijk, een heel sympathiek
koppel uit Meetkerke, polderdorpje in de Moeren.
Wij hebben elkaar enkele keren teruggezien zowel in West Vlaanderen
als in Antwerpen maar na een paar jaren, gingen ze in de Roussillon
wonen waar wij hen jaarlijks gingen bezoeken. Hun dochter die zo oud
was als de onze, trouwde met een lieve Catalaanse wijnboer en ze kregen
twee kinderen. We zagen elkaar minder en minder omdat ik niet meer zo
graag op reis ging maar bleven wel schriftelijk en telefonisch in contact...
En vandaag hoor ik met pijn in het hart dat ze afscheid moeten nemen
van hun jongste kleinkind, omgekomen bij een auto ongeval !
Omdat ik me zo triest voelde na dit tragisch nieuws, besloten wij even
te gaan wandelen in 't park waar ik er altijd rust kan vinden...
Maar ik bleef gespannen, vol woede en opstand ! Geen vogel, geen
roos kon me troosten, ik zag de schoonheid van de natuur even niet !
Ik moet ontwaken uit deze nachtmerrie... zodat de zwarte nacht waar
mijn pijnlijke gedachten blijven dolen langzaam grijs wordt en ongemerkt
in het witte licht van een zonnige dag vloeit ...
Toen ik nog maar een klein meisje was, ging ik op zoek naar de gouden
sleutel van 'Dromenland' want op eigen benen staan was soms te moeilijk !
Mijn onmetelijke fantasie liet mij toe om van een dorpsschool in Pajottenland
zonder probleem naar Sicilië te vliegen ! Maar deze sleutel had ik niet zo
dikwijls nodig want als iedereen gelukkig en gezond rond mij was, rende ik naar
mijn tuin of Eden waar ik, zelfs in de winter, een intens Zomergevoel kreeg.
In de lente, kon ik urenlang met bloemen en dieren bezig zijn...
Mijn grootmoeder Jeanne had mij, onder andere, ook geleerd hoe men een
krans van madeliefjes maakt.
En in de winter, dook ik met onverzadigbare dorst in het boek der wijsheid
waaruit ik zoveel geleerd heb maar niet alles in de praktijk heb kunnen waar-
maken.
Een beschadigd hart kan men niet altijd genezen zelfs niet met de roos van
de liefde !
Mijn vader zei dat men veel kon leren uit de levenswijsheid van zijn lievelings-
cabaretier en nu pas, begrijp ik wat hij bedoelde. Daarom blijf ik zijn teksten
herlezen ook die van sommige liedjes ...
Ik denk dat jong en oud even veel genieten van het verhaal van een bijtje en
een bloemetje door Toon Hermans verteld !
Ineens denk ik aan een zinnetje dat mij al een tijdje, blijft achtervolgen :
"Schelp, jij heb ik ooit gevonden op 't natte zand, gebracht door vloed en
achtergelaten door eb...je bent zo prachtig, ik neem je mee naar huis...."
en dan weet ik het niet meer... ik denk niet dat het van Toon is.
Dat heeft natuurlijk iedereen, zinnen die blijven hangen in het geheugen,
zonder bepaalde reden, of misschien wel ?
Ook nog iets waaraan ik dikwijls denk " Het wemelt in de mei van blonde
kleinen, rondom de veldkapel" het geeft me een goed gevoel... ik zie dit
tafereeltje voor mij alsof het echt bestaat... Zou dat het innerlijke kind in mij
zijn dat naar zo'n toestanden verlangt en zegt : 'ik wil voelen dat ik
leef nu nog in jou' ! Geniet van het Natuurschoon en aanvaard jezelf te zijn.
In naam van de tuin heeft men al veel geschreven, zelfs in de Bijbel en ik
kan het begrijpen want nooit zal men de schoonheid van de natuur genoeg
kunnen bezingen.
In zonnige dagen, als men het geluk heeft Merel-vader en jonkie samen te
zien terwijl mama-merel nog verder broedt in de beschermende takken van
de magische meidoorn dan beseffen wij dat er iets wonderlijks bestaat, iets
boven de wetenschap ... iets dat niemand kan uitleggen en dat zal altijd de
eeuwige vraag blijven...
Bosrankje
Lieve lentegroetjes van ons beiden
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....