Halo, vriende van het sgrift.
Normaal ben ik ouder maar die tabbel gaat maar tot 1930
Nu ben ik doch een bietje gegrift
Mogen mense van 1921 niet meer scrijven dan
stop ik na deze gedicht, zeg het dan man.
Eerste stuk 3
Die grootste koker van die skip blaas vir afskeid
die kinders tot aan die knieë in die water
wuifden met die handjes en skreeu tot totsiens
bring mooi dinge en snoepgoed mee later
ons wat agter gebly wou in gedagtes mee
maar dit is lank heen en weer oor die see
ons het gedink aan ons vaders en moeders
maar ons moes bly as grond behoeders
as die nag die ape in die bome huil
hoog in die bome hou hulle schuil
vir die slange en ander nag roofdieren
sal mense nonchalant hulle feeste vier
Tweede stuk...2 nu
Daar is dinge waar ek last van het
daar word nooit oor geskryf
dat ek al baie jare plaas in die bed
maar dit maak deel uit van 't lewe van my
dat ek net my gesig nog suiwer kan
en afhanklik is vir onder
maak my dat vir minder man
soms is my mannetjie nog vanonder
tog is my ou lyf dankbaar
dat die winter gou verby is
want so bly die langer klaar
as die lente baie naby is
Als ik neerlig in mijn bed snagts
zie ik duistere taferelen
En roepen klanken onverwachts
Het voorbije kan je niet verdelen
Tweede...nu bis
De stoel met wielen
zijn mein voeten
Als ik eet bibber ik
Bij de dingens die smorgens
moeten
heb ik hulp
van een schone lieverik
Door den dag willen
wel de kinders komen
Wiens namen ik nie ken
Maar hun gezichten
zijn vertrouwelijk
en ik bevat
dat ik hun oervader ben
In de stille uren
mijmer ik terug
en zie de wilde hond
Zijn jankend geblaf
alsof ze zeggen wil
ge zijt nu weg
ook ik verlaat deze grond
hoe lank is dit gelede ek weet nie meer
dat ek die avondzon sien onder gaan
daar waar ek saam met die meisie
en wag vir die opkoms van die maan
saggies sing ons mee met die wind
dan blaas ons die hartseer ver weg
en wag vol goeie moed op ons kind
dat hulle nie graag sien kom
die kind deur ware liefde verwek
dat geweet ons seker sal nie blank is
ons wedersydse families verklaar ons gek
sal dit seker nie maklik het in die lew
Derde stuk...nu 2
Ik bezit Goddank een gesonde levenswijze
Door min drank en velen reizen
Ik ben nog helder in de kop en ziet
wat er gebeurt, wat mij niet en opfleurt
Ginds heel lang geleen hebben ook wij
gestoeit en met de meisjes in rij
gedanst gekust en gestreelt
Ik vraag mij of dat nog oprecht gebeurt
Het was bijna gekomen dat ik priester woer
omdat mijn lijf tenger was en niet stoer
Maar dan kende ik de geneugten niet
Waar ik niets meer wens te vertellen
Och waar is de tijd dat wij gele disas zochten
of onder de bladerrijke kokerboom mochten
dat de geluiden van de dieren
herkenbaar werden als nu een lievenlied
Och waar is toch die tijd dat we keien
wierpen om ter verst om zo te vleien
het waaren mooie tijden
En toch met wat ik heb, heb ik geen verdriet
Elisa, bedankt voor het bezoek. Sorry ik moest deze dingenposten en zag het te laat. Leg alvast een koffiepadje klaar, weldra kom ik koffie drinken.
Maar geen déca he.
jure schreef:Elisa, bedankt voor het bezoek. Sorry ik moest deze dingenposten en zag het te laat. Leg alvast een koffiepadje klaar, weldra kom ik koffie drinken.
Maar geen déca he.
Helemaal niet erg, Jure ...dat overkomt mij ook al eens
De koffie staat reeds klaar ... en ...geen déca ...
Hij heeft zich teruggetrokken
op de zolderkamer.
De slechte isolatie van toen
is lichtdoorlatend.
Zo dat het waaien van de wind
de dunne kieren vindt
En het geluid produceert
dat hij nodig heeft voor wat ie creëert
Buiten regent het dikke hagelbollen
die tikken en kletteren,
tegen de houten keepers
alsof er honderd vogels tetteren.
Acht kaarsen in aparte kandelaar
Staan er voor hem klaar
In een halve cirkel rond,
vellen papier liggen op de grond.
Hij schrijft, huiverend om wat
hij net geschreven heeft.
Onvoorstelbare waanzin.
Het lijkt alsof de aarde beeft..
Angst is meester van z’n lijf
Hij weet met z’n emoties geen verblijf
Als hij nu een punt zet
wordt hij waardeloos er uit gezet..
De schrijver is zichzelf niet meer
zijn alter ego nam het over
Hij eet en drinkt niet meer
door de hebzucht van die rover.
Hij wil die bloedzuiger kwijt
en heeft al lang veel spijt
Dat zijn geest zo fantasierijk is
Dat hij soms onwerelds is.