Dit is het verhaal van een man die na een goed gevuld leven
even wou verpozen...
Want zelfs de wildbloei aan vrouwelijk schoon interesseerde
hem niet meer ! Op zoek gaan naar mysterie was van geen belang
en zijn Muze had hem ook verlaten met de Noorderzon...
Nu dat het volop zomer was, had hij zelfs geen zin meer om zijn
vrienden van vroeger te gaan bezoeken in de avondstraat van
zijn geboortedorpje.
Zijn leven was een lange sliert zwarte dagen... en zijn nachten een
grote nachtmerrie. Hij voelde zich als een vlieg in het web van een
gevaarlijke spin.
Hij kon niet meer genieten van kleine dingen en probeerde
tevergeefs wat jeugdsentiment terug te voelen...
toen zijn moeder hem zachtjes fluisterde : 'sluimer, heb vertrouwen,
laat je gaan...
Zij was de muze van het leven en bracht hem geluk zonder meer.
Ze zei hem dikwijls, als hij zich verveelde : - Helaba, jij mijn schatje,
zie je niet dat het zomert ? Kom, laat ons naar de speeltuin gaan !
En vooral blijf glimlachen...
Ze hadden een geheime tuin waar ze samen konden genieten van de
mooie natuur als ze zorgen hadden.
Hun oude poes ging heen en ze hebben haar daar begraven, onder de
meelevende treurwilg en de troostende vergeet-me-nietjes...
Hij was zo triest en zijn moeder wist geen raad meer ! Zij zou alles
gegeven hebben om nog eens een glimlach op zijn gezicht te zien...
Op een avond, toen ze op de schommelbank aan 't dromen waren,
zag hij ineens zoveel sterren aan het firmament dat hij eindelijk kon
glimlachen en zelfs... lachen !
- Kom, wij gaan terug naar huis, tijd om te slapen !
- Waarom fluister je zo zacht ? vroeg hij aan zijn moeder die antwoordde :
- Iedereen slaapt al lang, daarom, en morgen als je wilt, zullen wij naar
Antwerpen gaan, naar 'De Poesje'.
- In de namiddag ? vroeg hij, geinteresseerd.
- Neen, 's avonds, we zijn toch beiden nachtraven !
Bosrankje
Ik hou van het leven en geloof in de mensen !
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....
Schrijven is als vrijen met de schoonheid van
woord en zin.....

