mijn man is overleden

Oh Tina, jouw berichtje stond er nog niet als ik postte
knuffel en sterkte.. moeilijk momenten ja..maar ze gaan
ook voorbij, ik ben er zeker van
en dank je voor jouw knuffeltje, het gaat wel...
ik kan het uitwerken .. dat lukt wel..

Dank, lieve mensen,
maar het leven gaat verder en we moeten mee..

Nog even een avond knufke aan Tina en de vrienden..

bedankt nietje oma-c en rudy

groetjes tina

Hallo Tina, ik lees hier regelmatig dat ge het zeer goed doet ge word altijd maar sterker en de formaliteiten met vadertje staat geraken ook opgelost.
Toch wel heel raar als we hier komen lezen dat veel mensen alle dingen hetzelfde doen.Ge hebt de fotoalbum boven gehaald en natuurlijk zijn de traantjes van de partij. Het moet lukken dat ik juist het zelfde heb gedaan gisteren. Ik wil maar zeggen ge zult dit wel regelmatig nog eens doen.maar ik leef graag met die herinneringen.

Er komt weer mooi weer aan ga maar veel uit uw huis, in de winter zal het lang genoeg binnen zitten zijn.

Groetjes gerarda

sterkte lieve tina
ik denk aan jou
liefs riekske

Goeiemorgen Tina en alle vrienden

Ik kom je even een vrijdagknuffel geven en sterkte wensen..
Hopelijk wordt het een mooie dag zodat je buiten kan
zoals gerarda zegt...buiten gaan
en vitamientjes van de zon opdoen..
Mensen ontmoeten en een afleiding zoeken..
de winter zal er sneller zijn dan we denken
en dan kan je niet buiten (of toch minder)
Veel moed en sterkte vandaag... tot....

even off-topic: cyberoma dan hebben twee hagen het te verduren gehad, want ik heb me ook afgereageerd op de klimaf klimop van de buren die mijn kruidentuintje in de verdrukking aan het brengen was`;

tina je doet het goed

Gerarda ik haal ook graag de herinneringen op hoe pijnlijk het soms ook is om die foto's te bekijken en natuurlijk het verdriet dat in alle hevigheid boven komt voor wat er niet meer is
Omdat oma-c zei dat ze de haag aan het snoeien was ,dan ben ik gisteren ook wat in de tuin bezig geweest ,maar ik was zo verdrietig dat ik een heleboel planten de grond uitgerukt heb We deden dat altijd samen en ik weet niet wat ik ineens kreeg ,maar de planten moesten het bekopen Arnold zou misschien boos zijn maar ook gelachen hebben als hij me zo bezig zag Mijn handen en armen staan vol krassen van de rozen ,ik heb het maar gevoeld s'avonds Ik moet die puinhoop die ik heb gemaakt nu ook nog opkuisen maar heb geen fut Mijn neef kwam dan ook nog op bezoek en vroeg of er een bom in de tuin was gevallen ,ik kon alleen wenen en zei arnold was er niet om te helpen Soms word alles me teveel en ik huil ook weer elke dag Ik weet het soms niet meer dus je ziet zo sterk ben ik nog niet en zo goed doe ik het ook niet ,al probeer ik wel het zo goed mogelijk te verbergen voor mijn omgeving want die verstaan het toch niet Als ze vragen hoe gaat het met je dan zeg ik goed al word ik vanbinnen verscheurd van verdriet En de winter die sombere en donkere dagen daar ben ik nu al bang voor oma-c en rudy De kerstperiode zou ik het liefst van de kalender zien verdwijnen We hadden altijd zoveel plezier ,een echte boom gaan uitkiezen ,samen versieren ,ons sneeuwdorpje zetten waar misty zich dan installeerde snachts en s'morgens kon ik her beginnen,het was hier een echt kersthuisje Jullie zien het ik wil wel sterk voorkomen maar het lukt nog niet zo ,en die arme planten in de tuin kunnen er ook niets aan doen dat arnold er niet meer is

groetjes martine

Arnold trok er een foto van en had veel pret als ze dat deed Hij zei altijd ewel de verschrikkelijke sneeuwman was op bezoek

Dag tina,
Ik lees net jouw verhaal van de tuin... en de kerst-herinneringen..
mooie foto trouwens..
Maar niemand verlangt van jou dat je zo sterk bent..we wensen
jou wel sterkte en daar bedoelen we mee dat je alles
moet leren onder ogen zien..
Dat je alles moet leren aanvaarden, dat je nu alleen verder moet...
Aanvaarden dat jouw lieve Arnold niet terug komt.. en dat dat zo bijft...

Ik weet dat het héél hard is en hartverscheurend...ja, maar het is zo..
Maar we eten ook dat je nog niet zonder tranen kan
en dat je nog héél ongelukkig bent, da's nogal wiedes
Het kan nu nog niet beter zijn.. dat is nog veel te vroeg..
je moet gewoon de tijd nemen om alles een plaatsje te geven
en te wennen aan het alleen zijn.. en alles zelf te leren plannen
en uitvoeren.. en dat is harde arbeid, daar wordt je erg moe van
en je wil het nog niet geloven..
Dat is het eerste wat je nu moet doen..:
sorry...we zeggen altijd "moeten doen"
maar dat is net verkeerd.
We weten dat er niks moet en dat alles mag...
maar proberen te aanvaarden en te denken: ik gaat wel verder..want Arnold zou het zo gewild hebben..
En dat is helemaal niet gemakkelijk.!!

Ik heb eerst na 3jaar mijn inzinking gekregen ik wou
ook sterk zijn en niks laten zien.. zelf alles kunnen en niet klagen.
en niks aan iemand vragen.. Ik heb mijn hele huis toen
geschilderd en behangen en gewerkt tot ik lettelijk door
de knieën zakte ....en met een onbedaarlijk huilbui
in de auto gestopt werd ...de kinderen brachten mij naar de dokter
die helemaal niet verwonderd was, hij had me bezig gezien ..
ik had niet de tijd genomen om te rouwen en dat was het resultaat...

Ik was heel diep gevallen en geraakte niet meer uit die put.
met de nodige paardenmiddelen heb ik bijna 14 dagen
aan één stuk in bed gelegen én geslapen. Als een beer..

En ik kon van voor af aan beginnen..leren aanvaardan en leren
iets vragen wat ik zelf niet kon...aan de buren en de vrienden...
en huilen tranen met tuiten heb ik gehuild
en dat eerst 3jaar na het overlijden...

Je mag je verdriet laten zien en het niet 'opkroppen'
mensen mogen weten dat je verdriet hebt...Dat is toch normaal hé??
Ze zouden het pas raar vinden dat je géén verdriet had..

Lieve Tina niks forceren... na 3-4maanden kan je niet alles op een
schabke leggen en zeggen : het is over... dat bestaat niet..!!

Kijk naar Helena die is een jaar alleen en kan het nog bijna niet aan
en dàt is heel normaal, de ene mens heeft méér tijd nodig dan
een ander..maar dat kan je niet in jaren of maanden uitdrukken
Dat voel je zelf als het beter wordt... jij kan al aan anderen
een troostknuffel geven... en dàt is een stil begin...
Het kan alleen maar voetje voor voetje vooruitgaan...
onthou dat goed....

Een lieve groet een een knuffeltje... en huil gerust,
" tranen wassen de ziel en verdunnen het verdriet,"
maar het heeft héél veel traan-water nodig .. !!
denk niet dat je abormaal bent... nee, nee.. je bent juist héél normaal...
Dag Tina, tot morgen...